ก่อนอื่นเราบอกก่อนเลยว่าเรา อายุ 15 ปี ฐานะครอบครัวปลานกลาง ตอนเด็กๆเรากับพ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่พวกเขาพึ่งกลับมาตอนเราอยู่ ป.4 ค่ะ
เหตุเกิดเมื่อวานค่ะ เมื่อวานเราต้องทำงานส่งครูกำหนดส่งคือ 18.00 น.แต่เราต้องตรวจสอบงานจนมันเลยเวลามาถึง 30 น. ก่อนหน้านั้นเราโทรบอกน้าแล้วว่าให้มารับหน่อยเพราะจะกลับรถตู้มันไม่ทันแน่ๆ เพราะรถตู้มันหมดตอน 18.00 น. น้าเราก็บอกว่าโอเคเดี๋ยวไปรับ แต่พอถึงเวลาจริงๆรถของน้าก็ไม่ว่างเพราะ น้าอีกคนของเราเอารถไปบอกว่าไม่นาน แต่ตอนนั้นเขาก็ยังไม่มา เราก็ถือส่ะว่าจะไปเดินตลาดรอ เพราะถ้ารออยู่หน้า โรงเรียนคนเดียวมันก็ไม่ใช่ แล้วก็ยังไงๆเพื่อนเราก็จะไปอยู่แล้ว ก่อนไปก็โทรบอกน้าว่าจะไปเดินตลาดในเมืองรอล่ะกัน น้าเราก็โอเคถ้ารถมาแล้วจะไปรับ เราก็โอเค พอถึงตลาดเรากับเพื่อนก็ไปเดินซื้อของกินข้าวปกติ เสร็จกันประมาณ 19.00 น. เราก็มารอที่หน้าตลาดเพระาเป็นแหล่งผู้คนด้วยและที่เรานั่งมันก็อยู่หน้าป้อมตำรวจพอดีก็หาคนง่ายมันติดถนน พอเดินเสร็จจนมานั่งรอน้าก็ยังไม่มาสักที เราจึงโทรไปตามว่าตอนไหนจะมาเพราะมันก็ดึกแล้ว น้าบอกตอนนี้คงไม่ได้เพราะน้าอีกคนยังไม่เอารถมา แล้วน้าก็บอกอีกว่าเดี๋ยวบอกให้พ่อเรามารับ ((เรากับพ่อแม่เราไม่สนิทกันแบบไม่เหมือนทั่วไปส่วนใหญ่เราจะสามารถละบายอะไรๆก็ตามกับน้ามากกว่าเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก)) เราก็บอกโอเค เราก็นั่งรอต่อไปโทรไปหาเพื่อนบ้างเพราะเรากลัวหน่อยๆล่ะมั้ง 😂 ก็มีสายของพ่อโทรเข้ามา พ่อบอก อยู่ตรงไหน!!! (พ่อเราตะคอกใส่มาเลย...แบบเหมือนโมโหมากๆ)) เราก็บอกอยู่หน้าป้อมตำรวจ ตรงข้ามคลีนิก พ่อ//ตัดสายเรา พอพ่อมาถึงเราก็ขึ้นรถปกติ พ่อและเราไม่ได้คุยอะไรกันเลย...ในใจเราตอนนั้นเสียใจมากๆเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นอาการของอะไรคือเราเสียใจมากทำไมพ่อต้องตะคอกใส่ ทำไมพ่อไม่ถามเราว่างานเสร็จแล้วหรอ ทำไมไม่เคยใส่ใจเราเลย ทำไมพ่อไม่สนใจเลยว่าลูกจะเป็นยังไง แค่มารับลูกหลังจากลูกทำงานเสร็จเพียงเท่านั้นเราไม่ได้ไปเที่ยวเลย...ไม่เลย แค่มารับลูกต้องไม่พอใจขนาดนั้นเลยหรอ..เราคิดอยู่ในใจเพียงเท่านัน้
พอถึงบ้าน พ่อเข้าบ้านปกติ เรานั่งอยู่หน้าบ้านความรู้สึกเราตอนนั้นคือมันตันมากค่ะ มันเสียใจมาก ในหัวมีแต่คำถามว่า ทำไม ทำไม พ่อทำเหมือนไม่ชอบเราเราแค่ไปทำงานเราไม่ได้ตั้งใจจะไปเที่ยวรึออกนอกกรอบเลย ตอนนั้นเรานั่งอยู่หน้าบ้านแล้วร้องไห้ออกมาให้สุด แล้วก็คิดอีกว่าพ่อ..ทำไมเห็นแต่ตัวแบบนี้ไปกินเหล้า? สังสรรกับเพื่อน? ไปเที่ยวกลับดึก? ห่วงอต่ตัวเองหรอ แล้วลูกกลับเมียคุณล่ะอยู่ไหน ในอีกด้านของสมองก็คิดว่าก็แค่อาการคนน้อยใจแหละเดียวก็หาย รึเราเป็นโรคซึมเศร้านะเพราะเตยเป็นอาการซึมบ่อยมากเวลาอยู่กับพ่อแม่
เราก็แค่ได้แต่คิดและร้องไห้ออกมาค่ะ แค่นั้นเลยจริงๆ
เราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงคะ?
เข้าใจทุกอย่างแต่ทำไม่ได้
เหตุเกิดเมื่อวานค่ะ เมื่อวานเราต้องทำงานส่งครูกำหนดส่งคือ 18.00 น.แต่เราต้องตรวจสอบงานจนมันเลยเวลามาถึง 30 น. ก่อนหน้านั้นเราโทรบอกน้าแล้วว่าให้มารับหน่อยเพราะจะกลับรถตู้มันไม่ทันแน่ๆ เพราะรถตู้มันหมดตอน 18.00 น. น้าเราก็บอกว่าโอเคเดี๋ยวไปรับ แต่พอถึงเวลาจริงๆรถของน้าก็ไม่ว่างเพราะ น้าอีกคนของเราเอารถไปบอกว่าไม่นาน แต่ตอนนั้นเขาก็ยังไม่มา เราก็ถือส่ะว่าจะไปเดินตลาดรอ เพราะถ้ารออยู่หน้า โรงเรียนคนเดียวมันก็ไม่ใช่ แล้วก็ยังไงๆเพื่อนเราก็จะไปอยู่แล้ว ก่อนไปก็โทรบอกน้าว่าจะไปเดินตลาดในเมืองรอล่ะกัน น้าเราก็โอเคถ้ารถมาแล้วจะไปรับ เราก็โอเค พอถึงตลาดเรากับเพื่อนก็ไปเดินซื้อของกินข้าวปกติ เสร็จกันประมาณ 19.00 น. เราก็มารอที่หน้าตลาดเพระาเป็นแหล่งผู้คนด้วยและที่เรานั่งมันก็อยู่หน้าป้อมตำรวจพอดีก็หาคนง่ายมันติดถนน พอเดินเสร็จจนมานั่งรอน้าก็ยังไม่มาสักที เราจึงโทรไปตามว่าตอนไหนจะมาเพราะมันก็ดึกแล้ว น้าบอกตอนนี้คงไม่ได้เพราะน้าอีกคนยังไม่เอารถมา แล้วน้าก็บอกอีกว่าเดี๋ยวบอกให้พ่อเรามารับ ((เรากับพ่อแม่เราไม่สนิทกันแบบไม่เหมือนทั่วไปส่วนใหญ่เราจะสามารถละบายอะไรๆก็ตามกับน้ามากกว่าเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก)) เราก็บอกโอเค เราก็นั่งรอต่อไปโทรไปหาเพื่อนบ้างเพราะเรากลัวหน่อยๆล่ะมั้ง 😂 ก็มีสายของพ่อโทรเข้ามา พ่อบอก อยู่ตรงไหน!!! (พ่อเราตะคอกใส่มาเลย...แบบเหมือนโมโหมากๆ)) เราก็บอกอยู่หน้าป้อมตำรวจ ตรงข้ามคลีนิก พ่อ//ตัดสายเรา พอพ่อมาถึงเราก็ขึ้นรถปกติ พ่อและเราไม่ได้คุยอะไรกันเลย...ในใจเราตอนนั้นเสียใจมากๆเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นอาการของอะไรคือเราเสียใจมากทำไมพ่อต้องตะคอกใส่ ทำไมพ่อไม่ถามเราว่างานเสร็จแล้วหรอ ทำไมไม่เคยใส่ใจเราเลย ทำไมพ่อไม่สนใจเลยว่าลูกจะเป็นยังไง แค่มารับลูกหลังจากลูกทำงานเสร็จเพียงเท่านั้นเราไม่ได้ไปเที่ยวเลย...ไม่เลย แค่มารับลูกต้องไม่พอใจขนาดนั้นเลยหรอ..เราคิดอยู่ในใจเพียงเท่านัน้
พอถึงบ้าน พ่อเข้าบ้านปกติ เรานั่งอยู่หน้าบ้านความรู้สึกเราตอนนั้นคือมันตันมากค่ะ มันเสียใจมาก ในหัวมีแต่คำถามว่า ทำไม ทำไม พ่อทำเหมือนไม่ชอบเราเราแค่ไปทำงานเราไม่ได้ตั้งใจจะไปเที่ยวรึออกนอกกรอบเลย ตอนนั้นเรานั่งอยู่หน้าบ้านแล้วร้องไห้ออกมาให้สุด แล้วก็คิดอีกว่าพ่อ..ทำไมเห็นแต่ตัวแบบนี้ไปกินเหล้า? สังสรรกับเพื่อน? ไปเที่ยวกลับดึก? ห่วงอต่ตัวเองหรอ แล้วลูกกลับเมียคุณล่ะอยู่ไหน ในอีกด้านของสมองก็คิดว่าก็แค่อาการคนน้อยใจแหละเดียวก็หาย รึเราเป็นโรคซึมเศร้านะเพราะเตยเป็นอาการซึมบ่อยมากเวลาอยู่กับพ่อแม่
เราก็แค่ได้แต่คิดและร้องไห้ออกมาค่ะ แค่นั้นเลยจริงๆ
เราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงคะ?