ขอความคิดเห็นอะครับ
ผมกับเธอคุยและใกล้ชิดมาก มาเวลา1ปีกว่า เธออายุ32 ส่วนผม24 เริ่มจากวันแรกผมได้มาทำงานที่ตึกแห่งนึง ครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ แบบผมชอบเลย ชอบรอยยิ้มของเธอ ดูแล้วมีความสุขมากๆ ผมเห็นนิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนสวมไว้ ซึ่งผมคิดว่าเธอมีแฟนแล้วแน่ๆ ตรงนี้ผมเคยพูดกับตัวเองเลยนะ ถ้าชอบคนไหน แล้วเค้ามีแฟน ผมจะตัดทันที แต่กับเธอคนนี้ ผมหักห้ามใจไม่ได้เลย ตรงนี้ผมก็เลวแล้วล่ะ ผมเลยแอดไลน์ไปคุยกับเธอ คุยได้สักพักก็ยิงคำถามเลยว่าพี่มีแฟนยัง เธอตอบว่ามีแล้ว ผมนี่แห้วเลย คิดไว้ไม่ผิด แต่ผมกับเธอก็คุยกันมาเรื่อยๆ เรียกได้ว่าผมเป็นกิ๊กได้แล้วแหละ ความสัมพันธ์มันไม่น้อยและไม่มากขึ้น ตลอด1ปีกว่าๆที่ผ่านมา อาจจะเล่างงๆไปนะ ผมก็เริ่มไม่ถูก การคุยก็ถามเรื่องงาน ปัญหาต่างๆ ให้กำลังใจกัน คุยแทบทุกอย่าง ถามทุกข์สุขดิบกันไป ทุกเย็นหลังเลิกงาน เราก็จะไปกินข้าวด้วยกัน เดินเที่ยวด้วยกัน นั่งเล่น จนไปถึงกอดจูบลูบคลำ บางครั้งไปเปิดห้องนอนกอดกันก็มี มีหลายครั้งที่จะได้กัน แต่เธอบอกเสมอ ถ้าทำผมจะไม่มีวันได้เจอได้คุยกับเธออีก เธอจะหายไปเลย ผมจึงหยุดกับกลัวตรงที่เธอจะหายนี่แหละ และก็บอกผมว่าความผูกพันธ์ ความสัมพันธ์ของเธอมันอยู่ที่ใจ การคุย หลายอย่าง ไม่จำเป็นต้องได้กันอย่างว่า ช่วงที่คุยคบกันแรกๆ เธอเคยบอกกับผมหลายครั้งนะว่า “เรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้” มีครั้งนึงผมเกือบตัดใจได้ คืนนั้นเมาสุดๆกินยันเช้า กะไม่ทักไม่คุยแล้ว แต่แล้วเธอก็โทรกลับมา จนกลับมาคุยกันอีก หลังจากนั้นเราก็ทำแบบที่ผมบอกไว้มาเรื่อยๆ หลายครั้งที่ทะเลาะกัน ก็บ่อยนะ เดือนนึงจะมีสองสามครั้งได้ แต่ละครั้งก็ดุเดือดพอสมควร ผมจะสันดารเสียที่ว่าเอาแต่ใจ ใจร้อน ปากเสีย ซึ่งเธอบอกผมเสมอ เธอเบื่อและรำคาญผมตรงนี้มาก เธอเคยบอกเลิกกับผม บอกพอกันที แต่ผมก็ง้อและตื๊อสำเร็จทุกครั้ง ส่วนนิสัยเธอ จะเป็นคนนิ่ง ไม่หวาน พูดตรงๆ เวลาเธองอลหรือโกรธผม เธอจะนิ่ง ไม่พูด ๅๅไม่ตอบอะไรเลย หลายครั้งที่เธอเคยพูดกับผมหลายคำเลยว่า ถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ไป ไม่ก้ไล่ผมให้ไปหาคนอื่น หรือไม่เวลาทะเลาะหรือนอยกัน เธอไม่ค่อยจะยื้อ ส่วนใหญ่จะบอกแล้วแต่ผมเลย อยากไป อยากทำไรทำไป หรือไล่ตลอด ผมเองก็ชอบขี้งอล ไม่ได้ดั่งใจก็จะประชดเธอ แขวะเธอ เลยมีเรื่องมาจากตรงนี้เกือบทุกครั้ง ซึ่งเธอเคยบอกแล้ว เธอง้อใครไม่เป็น แต่กับผมบางครั้ง เธอง้อนะ และผมนี่แหละเอาแต่ใจจนมีเรื่อง ความใกล้ชิดเราสองคนก็เรียกได้ว่า เวลาว่างจะคุยกันตลอด แทบทั้งวันเลยดีกว่า แต่ผมจะเจอเธอเนี่ยแค่เวลาเธอมาทำงานนะ จ-ศ เสาร์ก็มีบ้าง ส่วนวันอาทิตย์ไม่เคยได้เจอกันเลย เธอบอกต้องการเวลาส่วนตัว มันเป็นแบบนี้มา1ปีกว่ามาตลอด ผมมีความสุขมากเลยนะ เวลาอยู่ใกล้กับเธอ ทำให้เธอยิ้ม ผมก็ยิ้มและมีความสุขมากเลยนะ เราสองคนเคยคุยกันต่างก็รู้ว่าเป็นยังไง เธอเองนิ่งมากจนผมก็รู้หรือนึกตามไม่ได้จริงๆบางครั้งอะ ผมจะพูดจะบอกความรู้สึกของตัวเองกับเธอเสมอ แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยพูด นานๆจะบอกที ผมเคยยิงคำถามนะ ว่าผมอยู่ในฐานะอะไร เรื่องของเราจะไกลได้อีกมั้ย ถามถึงอนาคต ทั้งๆที่ผมก็รู้ว่าเธอมีแฟน แต่เกือบทุกครั้ง เธอจะนิ่งไม่ตอบไม่พูดหรือไม่เธอก็จะรำคาญ หงุดหงิดใส่ สุดท้ายกลายเป็นเรื่อง ความเทคแคร์เธอก็ดีกับผมมากเลยนะ หลายอย่างที่เธอทำดี ทำให้ผม ไม่ว่าจะวันเกิดผมหรือคำพูด การกระทำ ให้กำลังใจ ตักเตือน สั่งสอน หลายอย่างที่เธอมอบให้ผม ทำให้ผมยิ่งมีใจ ยิ่งรู้สึก ยิ่งไม่อยากเสียเธอไปมากขี้นทุกๆวัน ผมไม่เคยเบื่อเธอเลย ไม่เคยคิดจะปันใจให้ใครเลย
มีหลายเหตุการณ์มากเลยนะ ที่เธอทำตัวแปลกๆ เวลาอยู่กับผมหรือไม่อยู่ จนผมก็แอบคิดไม่ได้จริงๆ ยิ่งเวลาที่ผมยิงคำถามเรื่องความสัมพันธ์ในอนาคต เธอก็หงุดหงิดทุกที และการจะได้เจอเธอ คือวันที่เธอจะมาทำงานเท่านั้น วันหยุดเราสองคนแทบไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลย หรือบางครั้งเธอบอกผมว่านอนนะ แต่เธอยังออนเฟสอยู่ หลังๆเราคุยกันทางเฟส เพราะเธอบล้อคไลน์ผม หรือเวลาที่เราห่างกันนานๆ ไม่ค่อยได้คุย เธอจะไม่ค่อยตาม ไม่พูด แบบประมาณไม่ทักมาก่อนเลย ต้องเป็นผมที่ทักถามเกือบตลอด มีหลายอย่างมากเลยนะที่ทำให้ผมคิด และผมก็เลวเองด้วย ที่ไม่หักห้ามใจตัวเอง แต่ระยะเวลามาขนาดนี้แล้ว เราสองคนก็คุยคบหากัน มาแบบนี้ตลอด ผมตัดใจไม่ได้แล้วจริงๆ ผมไม่เคยคิดอยากจากเธอเลยนะ ไม่เคยอยากห่าง ไม่คิดมีใครอีกเลย
ผมควรทำไงดี มันจะต้องเป็นแบบนี้ ไปทุกๆปี ไปเรื่อยๆแบบนี้ หรือผมต้องอยู่ในฐานะนี้ไปตลอด ใช่มั้ยครับ
ขอโทษด้วยนะครับ ที่เล่าเรื่องวกวน แต่ถ้าอยากรู้เรื่องไรอีก ช่วยถามผม หรือบอกผม ผมจะตอบให้ ช่วยออกความคิดเห็นกันมาเลยครับ
#ประสบการณ์ความรักของผมต่ำมาก เรียกได้ว่ามีครั้งแรกกับเธอคนนี้เลยล่ะ
รักคนมีคนเจ้าของให้มให้ผม
ผมกับเธอคุยและใกล้ชิดมาก มาเวลา1ปีกว่า เธออายุ32 ส่วนผม24 เริ่มจากวันแรกผมได้มาทำงานที่ตึกแห่งนึง ครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ แบบผมชอบเลย ชอบรอยยิ้มของเธอ ดูแล้วมีความสุขมากๆ ผมเห็นนิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนสวมไว้ ซึ่งผมคิดว่าเธอมีแฟนแล้วแน่ๆ ตรงนี้ผมเคยพูดกับตัวเองเลยนะ ถ้าชอบคนไหน แล้วเค้ามีแฟน ผมจะตัดทันที แต่กับเธอคนนี้ ผมหักห้ามใจไม่ได้เลย ตรงนี้ผมก็เลวแล้วล่ะ ผมเลยแอดไลน์ไปคุยกับเธอ คุยได้สักพักก็ยิงคำถามเลยว่าพี่มีแฟนยัง เธอตอบว่ามีแล้ว ผมนี่แห้วเลย คิดไว้ไม่ผิด แต่ผมกับเธอก็คุยกันมาเรื่อยๆ เรียกได้ว่าผมเป็นกิ๊กได้แล้วแหละ ความสัมพันธ์มันไม่น้อยและไม่มากขึ้น ตลอด1ปีกว่าๆที่ผ่านมา อาจจะเล่างงๆไปนะ ผมก็เริ่มไม่ถูก การคุยก็ถามเรื่องงาน ปัญหาต่างๆ ให้กำลังใจกัน คุยแทบทุกอย่าง ถามทุกข์สุขดิบกันไป ทุกเย็นหลังเลิกงาน เราก็จะไปกินข้าวด้วยกัน เดินเที่ยวด้วยกัน นั่งเล่น จนไปถึงกอดจูบลูบคลำ บางครั้งไปเปิดห้องนอนกอดกันก็มี มีหลายครั้งที่จะได้กัน แต่เธอบอกเสมอ ถ้าทำผมจะไม่มีวันได้เจอได้คุยกับเธออีก เธอจะหายไปเลย ผมจึงหยุดกับกลัวตรงที่เธอจะหายนี่แหละ และก็บอกผมว่าความผูกพันธ์ ความสัมพันธ์ของเธอมันอยู่ที่ใจ การคุย หลายอย่าง ไม่จำเป็นต้องได้กันอย่างว่า ช่วงที่คุยคบกันแรกๆ เธอเคยบอกกับผมหลายครั้งนะว่า “เรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้” มีครั้งนึงผมเกือบตัดใจได้ คืนนั้นเมาสุดๆกินยันเช้า กะไม่ทักไม่คุยแล้ว แต่แล้วเธอก็โทรกลับมา จนกลับมาคุยกันอีก หลังจากนั้นเราก็ทำแบบที่ผมบอกไว้มาเรื่อยๆ หลายครั้งที่ทะเลาะกัน ก็บ่อยนะ เดือนนึงจะมีสองสามครั้งได้ แต่ละครั้งก็ดุเดือดพอสมควร ผมจะสันดารเสียที่ว่าเอาแต่ใจ ใจร้อน ปากเสีย ซึ่งเธอบอกผมเสมอ เธอเบื่อและรำคาญผมตรงนี้มาก เธอเคยบอกเลิกกับผม บอกพอกันที แต่ผมก็ง้อและตื๊อสำเร็จทุกครั้ง ส่วนนิสัยเธอ จะเป็นคนนิ่ง ไม่หวาน พูดตรงๆ เวลาเธองอลหรือโกรธผม เธอจะนิ่ง ไม่พูด ๅๅไม่ตอบอะไรเลย หลายครั้งที่เธอเคยพูดกับผมหลายคำเลยว่า ถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ไป ไม่ก้ไล่ผมให้ไปหาคนอื่น หรือไม่เวลาทะเลาะหรือนอยกัน เธอไม่ค่อยจะยื้อ ส่วนใหญ่จะบอกแล้วแต่ผมเลย อยากไป อยากทำไรทำไป หรือไล่ตลอด ผมเองก็ชอบขี้งอล ไม่ได้ดั่งใจก็จะประชดเธอ แขวะเธอ เลยมีเรื่องมาจากตรงนี้เกือบทุกครั้ง ซึ่งเธอเคยบอกแล้ว เธอง้อใครไม่เป็น แต่กับผมบางครั้ง เธอง้อนะ และผมนี่แหละเอาแต่ใจจนมีเรื่อง ความใกล้ชิดเราสองคนก็เรียกได้ว่า เวลาว่างจะคุยกันตลอด แทบทั้งวันเลยดีกว่า แต่ผมจะเจอเธอเนี่ยแค่เวลาเธอมาทำงานนะ จ-ศ เสาร์ก็มีบ้าง ส่วนวันอาทิตย์ไม่เคยได้เจอกันเลย เธอบอกต้องการเวลาส่วนตัว มันเป็นแบบนี้มา1ปีกว่ามาตลอด ผมมีความสุขมากเลยนะ เวลาอยู่ใกล้กับเธอ ทำให้เธอยิ้ม ผมก็ยิ้มและมีความสุขมากเลยนะ เราสองคนเคยคุยกันต่างก็รู้ว่าเป็นยังไง เธอเองนิ่งมากจนผมก็รู้หรือนึกตามไม่ได้จริงๆบางครั้งอะ ผมจะพูดจะบอกความรู้สึกของตัวเองกับเธอเสมอ แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยพูด นานๆจะบอกที ผมเคยยิงคำถามนะ ว่าผมอยู่ในฐานะอะไร เรื่องของเราจะไกลได้อีกมั้ย ถามถึงอนาคต ทั้งๆที่ผมก็รู้ว่าเธอมีแฟน แต่เกือบทุกครั้ง เธอจะนิ่งไม่ตอบไม่พูดหรือไม่เธอก็จะรำคาญ หงุดหงิดใส่ สุดท้ายกลายเป็นเรื่อง ความเทคแคร์เธอก็ดีกับผมมากเลยนะ หลายอย่างที่เธอทำดี ทำให้ผม ไม่ว่าจะวันเกิดผมหรือคำพูด การกระทำ ให้กำลังใจ ตักเตือน สั่งสอน หลายอย่างที่เธอมอบให้ผม ทำให้ผมยิ่งมีใจ ยิ่งรู้สึก ยิ่งไม่อยากเสียเธอไปมากขี้นทุกๆวัน ผมไม่เคยเบื่อเธอเลย ไม่เคยคิดจะปันใจให้ใครเลย
มีหลายเหตุการณ์มากเลยนะ ที่เธอทำตัวแปลกๆ เวลาอยู่กับผมหรือไม่อยู่ จนผมก็แอบคิดไม่ได้จริงๆ ยิ่งเวลาที่ผมยิงคำถามเรื่องความสัมพันธ์ในอนาคต เธอก็หงุดหงิดทุกที และการจะได้เจอเธอ คือวันที่เธอจะมาทำงานเท่านั้น วันหยุดเราสองคนแทบไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลย หรือบางครั้งเธอบอกผมว่านอนนะ แต่เธอยังออนเฟสอยู่ หลังๆเราคุยกันทางเฟส เพราะเธอบล้อคไลน์ผม หรือเวลาที่เราห่างกันนานๆ ไม่ค่อยได้คุย เธอจะไม่ค่อยตาม ไม่พูด แบบประมาณไม่ทักมาก่อนเลย ต้องเป็นผมที่ทักถามเกือบตลอด มีหลายอย่างมากเลยนะที่ทำให้ผมคิด และผมก็เลวเองด้วย ที่ไม่หักห้ามใจตัวเอง แต่ระยะเวลามาขนาดนี้แล้ว เราสองคนก็คุยคบหากัน มาแบบนี้ตลอด ผมตัดใจไม่ได้แล้วจริงๆ ผมไม่เคยคิดอยากจากเธอเลยนะ ไม่เคยอยากห่าง ไม่คิดมีใครอีกเลย
ผมควรทำไงดี มันจะต้องเป็นแบบนี้ ไปทุกๆปี ไปเรื่อยๆแบบนี้ หรือผมต้องอยู่ในฐานะนี้ไปตลอด ใช่มั้ยครับ
ขอโทษด้วยนะครับ ที่เล่าเรื่องวกวน แต่ถ้าอยากรู้เรื่องไรอีก ช่วยถามผม หรือบอกผม ผมจะตอบให้ ช่วยออกความคิดเห็นกันมาเลยครับ
#ประสบการณ์ความรักของผมต่ำมาก เรียกได้ว่ามีครั้งแรกกับเธอคนนี้เลยล่ะ