ผมอยู่ม.4ของร.รแห่งนึงในจังหวัดนนทบุรีผมเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนคบในห้องเรียนมี43คนผมเป็นเศษที่นั่งเกินมาผมไม่มีเพื่อนนั่งข้างเหมือนกับคนอื่นชีวิตผมตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำอะไรดีตอนนี้ผมรู้สึกผิดหวังกับตัวเองเป็นอย่างมากผมเคยมีความฝันตอนเด็กๆว่าอยากเป็นหมดแต่ตอนผมอยู่ม.1-3ผมไม่รู้จักกับคำว่าชีวิตผมไม่ตั้งใจเรียนเลยผมได้เกรด2-3พอผมต่อม.4ผมก็รู้ว่าตนเองไปตามฝันไม่ได้แล้วผมไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลยผมไปสายคณิตศาสตร์และเทคโนโลยีผมไม่สามารถไปสายคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ได้เพราะเกรดไม่ถึง3.5ผมรู้สึกเสียใจมากทีทำไมเราไม่ต้องใจเรียนให้มากกว่านี้ทำไมเราถึงออกมากายเป็นแบบนี้ผมผิดหวังกับตัวเองแล้วไม่รู้ว่าควรแก้ไขยังไงพ่อแม่ผมก็ไม่ต้อวการอะไรจากพวกเขาแล้วละครับผมไม่ได้รับคำอธิบายดีๆอะไรสักอย่างผมโง่เขาก็ว่าเอาว่าเอาผมผิดหวังที่ตัวเองเกิดมาถ้าไม่มีผมสักคนครอบครัวของพวกเขาคงดีกว่านี้ผมเป็นตัวปัญหาผมเคยคิดที่จะจบชีวิตตัวเองเพราะคิดว่ามันคงไม่มีทางแก้ไขอะไรแล้วในความคิดผมคือผมไม่มีครอบครัวเพื่อนพ้องอีกต่อไปแล้วผมควรแก้ยังไงดีผมพยายามตั้งใจเรียนแล้วแต่ถ้าผมตั้งใจเรียนไปแต่ไม่รู้ชีวิตในอนาคตผมจะเป็นอะไรดีผมคิดคงไม่ได้แล้วละครับผมเลยต้องมาพึ่งคนอื่นน่าขำใช่ไหมละครับกับชีวิตของผมขอบคุณครับที่เข้ามาอ่านความรู้สึกผม
ผมมีปัญหากับชีวิตหรือเปล่าครับ