สวัสดีครับ
วันนี้มีเรื่องอยากจะมาปรึกษาและแชร์ประสบการณ์บางอย่างให้ทุกคนฟังครับ
คือตอนนี้เป็นช่วงที่ผมพึ่งเรียนจบ ป.ตรีพอดีครับ แล้วก็ไม่มีแฟน (มีคนมาชอบก็ไม่เอา คิดว่าจะจบแล้วค่อยไปหาเอาตอนทำงาน) คือผมเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนึงทางภาคใต้ แต่ตอนทำงานผมต้องทำที่กรุงเทพฯครับนั้นทำให้ผมคิดว่าการมีแฟนที่นี้ไม่คงไม่เวิร์คหรอก จนกระทั่งวันที่ผมกำลังจะกลับบ้านอีกไม่กี่วัน ผมก็เล่นเฟซบุ๊คไปเรื่อยๆจนกระทั้งมือถือมันอัพเดทแอปให้ แล้วมีฟีเจอร์เดทในเฟซบุ๊คขึ้นมา ผมก็ลองกดเข้าไปดูตั้งค่ามั่วๆไป เล่นก็เล่นไม่เป็นแต่มันเหมือนหาคู่คนที่ใกล้ๆให้เรา (เข้าใจผิดรึเปล่า 555) เรากดไลค์ไปแค่คนเดียวคือคนแรกที่ขึ้นมาแล้วก็กดออกเลย หลังจากนั้นผมก็ไปทำอย่างอื่นจนกระทั้งแจ้งเตือนมันขึ้นว่าเราแมทช์กันผมก็ลองทักไปดู คุยไปคุยมาแล้วเขาก็แอดเพื่อนผมมาหลังจากนั้นก็คุยกัน โทรคุยกันประมาณ 2 วันผมก็นัดเจอไปกินข้าว ร้องเกะ ความรู้สึกตอนนั้นมันดีโครตๆเลย เหมือนเราไม่ได้มีโมโม้นท์แบบนี้มานานมากแล้ว ซึ่งผมมีเวลาอีกแค่ประมาณ 5 วันผมก็ต้องขนของกลับบ้านแล้ว เราเจอกันทุกวัน จากความรู้สึกวันแรกดีสุด (ในใจคิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้) วันที่สองที่สาม...มันไม่น่าตื่นเต้นเหมือนวันแรกละ แต่เราก็คุยกันตลอดจนกระทั่งผมกลับบ้านเราก็ยังคุย แต่รู้สึกว่าความอยากคุยของเขามันลดลงเรื่อยๆ ตอนนี้ผมโครตไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเราต้องรู้สึกกับคนที่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานหรือเพราะเราไม่ได้มีแบบนี้มานานแล้ววะ (โสดมาปี 1 ได้ครับ มีคนคุยบ้างแต่ก็ไม่เคยได้เป็นแฟน) ผมก็ทักไปบ้างแต่ไม่ถี่แค่ก่อนนอนบอกฝันดีแค่นั้นแหละภายใน 1 วัน ไม่รู้เข้าจะอยากคุยกับเรารึเปล่าไงจะทักไปทำไมวะ ในใจคือคิดแค่นี้แหละ
ก่อนกลับผมให้แหวนเขาด้วย แต่แหวนมันใหญ่มากผมซื้อมาคู่กันของผมอันนึงแล้วถ้าผมมีแฟนผมก็จะให้แฟนอีกอันนึงแต่มันใหญ่กว่านี้เขา ผมก็เลยไปซื้อสร้อยมาด้วยให้เป็นสร้อยที่มีมีแหวนแขวนอยู่ละกัน ผมก็ให้เขาไปแล้วบอกว่า "ถ้านึกถึงเราก็เอามาใส่ละกัน" ถึงตอนนี้ผมโครตไม่เข้าใจตัวเองว่าจะทำแบบนั้นทำไม แฟนก็ไม่ใช่ และสัญญากันไว้ว่าเดี่ยวจะไปเที่ยวด้วยกันสักทริปนึง
ผมรอจนถึงวันที่เรานัดกันไว้...
ทริปไม่ล่มครับเราเดินทางไปด้วยรถไฟ อาจจะลำบากหน่อยแต่ก็โอเค (ก็มีเขาอยู่ด้วยนี้หว่า) เราไปเที่ยวด้วยกันทำนู้นนี่ด้วยกัน มันก็เหมือนจะดีแต่ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนพยายามทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเขา เราดูเหนื่อยๆบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไงอยู่มันหน่วงๆ ความรักมันต้องพยายามขนาดนี้เลยหรอ ผมก็ไมได้หวังนะถ้าผมทำดีกับเขาแล้วเขาจะชอบผม เพราะการทำดีไม่ใช่ผลตอบแทนของความรักอยู่แล้ว ตอนเที่ยวผมควรจะมีความสุขแต่ผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลย ผมมีความสุขที่ได้เห็นหน้าเขาอยู่กับเขาแต่ผมก็มีความรู้สึกหน่วงๆปนอยู่ด้วย หรือว่าคนมันไม่ใช่ หรืออะไรต่างๆตอนนั้น
คิดไปหมดเลย จนเออทำใจละ หลังจากกลับมาเที่ยวเราแทบไม่ได้คุยกันเลยต่างคนต่างอยู่ มีบ้างที่ผมคิดถึงเขามากๆก็ทักไปหาบ้างแต่ก็คุยแค่นิดหน่อยเท่านั้น
ผมโครตงงเลยว่าผมเป็นอะไร ใครที่เป็นแบบนี้หรือมีความรู้สึกแบบนี้เขาจัดการกันยังไงครับ สำหรับผมความรักมันไม่ได้ยากขนาดนั้น ถ้าอยากกว่านั้นก็ไม่ใช่ความรัก เราอาจจะร็จักกันไม่นานด้วยรึเปล่า ตอนนี้ผมก็งงตัวเองเหมือนกัน นี้ก็จะต้องทำงานละจะหาแฟนได้มั้ยหว่า? เอาเป็นใครมีคำแนะนำดีๆแนะนำผมมาทีนะครับ รู้สึกเคว้งมากตอนนี้
ปล.1 ตอนนี้ผมไม่คุยกับเขาแล้วครับอาจจะคิดถึงนิดหน่อยแต่ก็พอแล้ว
ขอบคุณคร้าบบบ
ใครมีความรู้สึกสับสนตัวเองกับเรื่องความรักบ้างครับ?
วันนี้มีเรื่องอยากจะมาปรึกษาและแชร์ประสบการณ์บางอย่างให้ทุกคนฟังครับ
คือตอนนี้เป็นช่วงที่ผมพึ่งเรียนจบ ป.ตรีพอดีครับ แล้วก็ไม่มีแฟน (มีคนมาชอบก็ไม่เอา คิดว่าจะจบแล้วค่อยไปหาเอาตอนทำงาน) คือผมเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนึงทางภาคใต้ แต่ตอนทำงานผมต้องทำที่กรุงเทพฯครับนั้นทำให้ผมคิดว่าการมีแฟนที่นี้ไม่คงไม่เวิร์คหรอก จนกระทั่งวันที่ผมกำลังจะกลับบ้านอีกไม่กี่วัน ผมก็เล่นเฟซบุ๊คไปเรื่อยๆจนกระทั้งมือถือมันอัพเดทแอปให้ แล้วมีฟีเจอร์เดทในเฟซบุ๊คขึ้นมา ผมก็ลองกดเข้าไปดูตั้งค่ามั่วๆไป เล่นก็เล่นไม่เป็นแต่มันเหมือนหาคู่คนที่ใกล้ๆให้เรา (เข้าใจผิดรึเปล่า 555) เรากดไลค์ไปแค่คนเดียวคือคนแรกที่ขึ้นมาแล้วก็กดออกเลย หลังจากนั้นผมก็ไปทำอย่างอื่นจนกระทั้งแจ้งเตือนมันขึ้นว่าเราแมทช์กันผมก็ลองทักไปดู คุยไปคุยมาแล้วเขาก็แอดเพื่อนผมมาหลังจากนั้นก็คุยกัน โทรคุยกันประมาณ 2 วันผมก็นัดเจอไปกินข้าว ร้องเกะ ความรู้สึกตอนนั้นมันดีโครตๆเลย เหมือนเราไม่ได้มีโมโม้นท์แบบนี้มานานมากแล้ว ซึ่งผมมีเวลาอีกแค่ประมาณ 5 วันผมก็ต้องขนของกลับบ้านแล้ว เราเจอกันทุกวัน จากความรู้สึกวันแรกดีสุด (ในใจคิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้) วันที่สองที่สาม...มันไม่น่าตื่นเต้นเหมือนวันแรกละ แต่เราก็คุยกันตลอดจนกระทั่งผมกลับบ้านเราก็ยังคุย แต่รู้สึกว่าความอยากคุยของเขามันลดลงเรื่อยๆ ตอนนี้ผมโครตไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเราต้องรู้สึกกับคนที่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานหรือเพราะเราไม่ได้มีแบบนี้มานานแล้ววะ (โสดมาปี 1 ได้ครับ มีคนคุยบ้างแต่ก็ไม่เคยได้เป็นแฟน) ผมก็ทักไปบ้างแต่ไม่ถี่แค่ก่อนนอนบอกฝันดีแค่นั้นแหละภายใน 1 วัน ไม่รู้เข้าจะอยากคุยกับเรารึเปล่าไงจะทักไปทำไมวะ ในใจคือคิดแค่นี้แหละ
ก่อนกลับผมให้แหวนเขาด้วย แต่แหวนมันใหญ่มากผมซื้อมาคู่กันของผมอันนึงแล้วถ้าผมมีแฟนผมก็จะให้แฟนอีกอันนึงแต่มันใหญ่กว่านี้เขา ผมก็เลยไปซื้อสร้อยมาด้วยให้เป็นสร้อยที่มีมีแหวนแขวนอยู่ละกัน ผมก็ให้เขาไปแล้วบอกว่า "ถ้านึกถึงเราก็เอามาใส่ละกัน" ถึงตอนนี้ผมโครตไม่เข้าใจตัวเองว่าจะทำแบบนั้นทำไม แฟนก็ไม่ใช่ และสัญญากันไว้ว่าเดี่ยวจะไปเที่ยวด้วยกันสักทริปนึง
ผมรอจนถึงวันที่เรานัดกันไว้...
ทริปไม่ล่มครับเราเดินทางไปด้วยรถไฟ อาจจะลำบากหน่อยแต่ก็โอเค (ก็มีเขาอยู่ด้วยนี้หว่า) เราไปเที่ยวด้วยกันทำนู้นนี่ด้วยกัน มันก็เหมือนจะดีแต่ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนพยายามทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเขา เราดูเหนื่อยๆบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไงอยู่มันหน่วงๆ ความรักมันต้องพยายามขนาดนี้เลยหรอ ผมก็ไมได้หวังนะถ้าผมทำดีกับเขาแล้วเขาจะชอบผม เพราะการทำดีไม่ใช่ผลตอบแทนของความรักอยู่แล้ว ตอนเที่ยวผมควรจะมีความสุขแต่ผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลย ผมมีความสุขที่ได้เห็นหน้าเขาอยู่กับเขาแต่ผมก็มีความรู้สึกหน่วงๆปนอยู่ด้วย หรือว่าคนมันไม่ใช่ หรืออะไรต่างๆตอนนั้น
ผมโครตงงเลยว่าผมเป็นอะไร ใครที่เป็นแบบนี้หรือมีความรู้สึกแบบนี้เขาจัดการกันยังไงครับ สำหรับผมความรักมันไม่ได้ยากขนาดนั้น ถ้าอยากกว่านั้นก็ไม่ใช่ความรัก เราอาจจะร็จักกันไม่นานด้วยรึเปล่า ตอนนี้ผมก็งงตัวเองเหมือนกัน นี้ก็จะต้องทำงานละจะหาแฟนได้มั้ยหว่า? เอาเป็นใครมีคำแนะนำดีๆแนะนำผมมาทีนะครับ รู้สึกเคว้งมากตอนนี้
ปล.1 ตอนนี้ผมไม่คุยกับเขาแล้วครับอาจจะคิดถึงนิดหน่อยแต่ก็พอแล้ว
ขอบคุณคร้าบบบ