ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี 2 นะครับ คือผมไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท หรือเพื่อนเลย พูดง่ายๆเลยคือผมตัวคนเดียว จริงๆเเล้วผมเปนคนอัธยาศัยดีนะเข้ากับคนง่าย สมัยที่อยู่ม.ปลาย ผมมีเพื่อนเยอะมาก ไปไหนมาไหนด้วยกัน ตอนผมอยู่ปี 1 ผมมีบทเรียนคบเพื่อนเเล้วไม่ดี ชีวิตผมเลยตกต่ำมากๆ ไม่ว่าจะเป็นการพนัน เที่ยวกลางคืน บลาๆ คือพอผมมาเจอเเสงสีในกรุงเทพเเล้วบอกตรงๆผมถอนตัวไม่ขึ้น กว่าผมจะหลุดจากช่วงนั้นมาได้ ก้ใช้เวลานานมาก ดีที่ได้ครอบครัวผมดึงขึ้นมาได้ เพื่อนผมที่เที่ยวด้วยกันก้โดนไทร์ตั้งเเต่ปีเเรก เพราะว่าเที่ยวกันทุกคืน ซึ่งทำให้ผมไม่ได้อ่านหนังสือเลย ส่วนนี้เลยอาจทำให้คนอื่นมองว่าผมเป็นคนไม่เอาไหน สุดท้ายเเล้วผมก็ต้องซิ่วออกมาเพราะเกรดไม่ไหวจริงๆ คงเรียนเกิน 5 ปีเเน่ๆ หลังจากนั้นพอผมกลับเข้าปี 1 ใหม่ ผมก็ไม่เข้าหาใครอีกเลย เพราะผมกลัว ผมคิดว่าเด็กที่เข้ามาใหม่ก็เป็นธรรมดาที่ต้องการอิสระ คือพุดง่ายๆไม่มีพ่อ เเม่ มาค่อยว่าเเล้วอยากจะทำอะไรก็ได้ มันทำให้ผมกลัวที่จะเข้าหา ทั้งๆที่คนอื่นๆสนิทกันเร็วมากๆ เเต่ตอนนี้ผมยังไม่มีเพื่อนเป็นชิ้นเป็นอันเลย ก็มีเจอกันตอนเรียน งานกลุ่ม จบเเล้วก้เเยกย้าย ผมต้องตามงานเองอะไรเอง จริงๆผมก็ตัวคนเดียวมาประมาณ 2 ปีเเล้ว ซึ่งมันเหงามากๆ ผมอยากถามว่ามันแปลกมากไหมครับที่เราใช้ชีวิตอยู่เดียว? จากคนที่มีเพื่อนเยอะๆจนตอนนี้ผ่านไป เพื่อนๆ ม. ปลาย ก็ค่อยๆเริ่มห่างกันไป บางคนก็เรียน summer ไม่ได้เจอกันเลย ผมก็อยากมีเพื่อนสักคนนะที่สนิทกันจริงๆ ผมควรทำยังไงดีครับ?
อยากถามว่าผมไม่มีเพื่อนในมหาลัยเลย มันแปลกมากไหม เเล้วผมควรทำยังไงดี?