ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนปี2 เราเรียนกันคนละคณะ ผมเรียน IT เขาเรียน คอมธุรกิจ เราได้เจอกัน ตอนไปเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ครั้งแรกที่ผมเห็นเขา ผมรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนอื่น เขาดูอ่อนโยน เรียบร้อย ขี้อาย ทำอะไรก็ดูหน้ารักไปหมด ผมเริ่มจีบเขา ผมทักไปหาเขาถามเรื่องการบ้าน จากนั้น เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนเริ่มจะ สนิทกัน ผมชวนเขาไปเดินตลาด เพราะเขาบอกว่าตั้งแต่เขามาอยู่ เขาไม่ได้ไปไหน เขาอยู่หอใน ไม่มีรถเป็นของตัวเอง เลยอยู่แต่หอ
ทุกเย็นผมจะชวนเขาไปหาอะไรกิน ไปนั่งเล่น เขาดูมีความสุขมาก จนเราตกลงคบกันเป็นแฟน วันที่ 1 ธันวาคม 2557 จากนั้น เขาก็มาอยู่กับผมตลอด มาพักอยู่บ้านผม เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรียนด้วยกัน บางครั้งผมไม่มีเรียน ผมก็จะขี่รถไปส่งเขา เพราะเขาขี่รถไม่เก่ง อยู่ด้วยกันมาจนเรียนใกล้จะจบ เขาเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ไม่เก่งคอมพิวเตอร์ เขาต้องเขียนโปรแกรมส่ง เขาเขียนไม่ได้ ผมเลยต้องช่วยทำให้เขา จนเขาสอบผ่าน หลังจากจบ เขาขอกลับไปอยู่บ้านสักพัก เราก็คุยกันตลอด จนเขาขอที่บ้านกลับมาทำงานที่บ้านผม ที่เรียนจบ ที่ผมอยู่ เพื่อจะได้มาอยู่กับผม ตอนนั้นผมสอบครูอัตราจ้างได้ เงินเดิน 9000 หักเหลือ 8600++ ซึ่งเขายังไม่มีงาน เราอยู่ด้วยกันแบบนี้มา อดด้วยกัน ประหยัดด้วยกัน มีก็กินด้วยกัน มาตลอด เธอไม่เคยทิ้งหรือหนีหรือบ่นว่าเหนื่อยเลยสักครั้ง
เธอเป็นกำลังใจที่ดีต่อผมมากๆ เธอให้กำลังใจกับผมมาโดยตลอด ผมช่วยเธอหางาน จนช่วงโรงเรียนปิดเทอมเล็ก ผมมีเวลาอยู่กับเธอ มากขึ้น เราช่วยกันหางานต่อ จนได้เรียกไปสัมภาษณ์ที่ แม่สอด อยู่2ครั้ง ครั้งแรกไม่ได้ ครั้งที่2ได้ ผมพาเธอซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ 110i ไปสัมภาษณ์ผมไปแม่สอดครั้งแรก ผมชอบที่นั่นมาก จนเธอจะต้องไปอรรมที่กรุงเทพ คืนนั้นเธอจะต้องขึ้นรถตอน 23.00น เรานั่งกอดกันแล้วร้องไห้เพราะไม่อยากจากกันไปไหนไกล เราอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมเป็นคนขอให้เธออยู่เราจะหางานใหม่ เขาก็เลยตัดสินใจในวินาทีสุดท้าย เขาเลือกอยู่กับผม เราอยู่ด้วยกันมาสักพัก จนเธอได้งานที่ ห้างแห่งหนึ่ง ผมและเขาดีใจมากที่จะได้อยู่ด้วยกัน
เราทำงานมาซักประมาณปีครึ่ง ผมตัดสินใจย้ายงานมาเป็นโปรแกรมเมอร์ที่โรงงาน แต่ก็ยังอยู่ในจังหวัดเดิม เราก็ยังอยู่ด้วยกัน แต่เวลา ว่างผมลดลง เวลาที่ผมอยู่กับเขาลดลง ตอนเขาอยู่กับ ผม เขาบอกกับผมมาตลอดว่า เขาอยากแต่งงาน อยากมีบ้าน อยากมีร้านเป็นข้องตัวเอง ผมชอบทำเป็นเล่นกับเธอ ชอบปากแข็ง ชอบพูดไม่ตรงกับใจ เวลาทะเลาะกัน ผมจะว่าเขาแรงๆเสมอ ด่าเขา ไล่เขา แต่ในใจผมไม่เคยคิดอยากให้เขาไปไหนเลย ที่ผมทำไปแบบนั้น เพราะผมไม่อยากให้เขาทำผิดแบบเดิมอีก แต่เขาก็ยังทำแบบเดิมๆ ผิดเดิมๆ แต่ทุกครั้งผมก็ให้อภัยเขาเพราะผมรักเขามาก ไม่อยากเสียเขาไป
อยู่มาวันหนึ่งเขามาบอกกับผมว่าเขาจะย้ายไปทำงานที่แม่สอด เขาบอกผมว่าเขาอยากกลับไปอยู่บ้าน เขาอยากทำเพื่อแม่ อยากกลับไปอยู่กับแม่ ผมก็ตอบไปว่า อืม เขาถามว่า "ตัวเองจะไปหาเขาไหม" ผมตอบแบบเล่นๆสไตล์ผมว่าไม่ แต่ในใจ "ก็ต้องไปอยู่แล้ว" แต่เราก็ยังรักกันดี ยังเล่นด้วยกัน จนถึงวันที่ 30 พฤษภาคม2562 จะเป็นวันที่เธอต้องขนของออกไปจากผมเพื่อไปอยู่ที่แม่สอด แต่วันนั้นผมบอกกับเธอว่า เขาไม่ไปส่งนะ เพราะเขาไม่ได้หยุดงาน เพราะเดี๋ยวเขาจะเก็บวันลาเอาไว้ ลาวันที่ 1 เพราะเขาจะหยุด 2-3 เราจะได้อยู่ด้วยกัน ผมแต่งตัวไปทำงานเธอมาช่วยแต่ง แล้วเราก็กอดกัน แล้วผมก็บอกกับเธอว่าผมไปทำงานแล้วนะ ถ้าเธอกลับแล้วให้เธอโทรมาบอกด้วย
แล้วผมก็ไปทำงาน ผมเฝ้ารอโทรศัพท์ จนทนไม่ได้ ประมาณ 10.00น ผมโทรไป ถามเธอว่าไปยัง เธอตอบว่า ยังพี่ยังไม่มารับ เดี๋ยวถ้าออกไปแล้วจะโทรมาบอก ผมรอถึงบ่ายสาม เธอเงียบไปแบบผิดปกติ เพราะปกติไม่ว่าเธอจะทำอะไรเธอจะโทรมาตลอด ผมทนไม่ได้ จนต้องโทรไปหาเธอ ด้วยความเป็นห่วง ประมาณ 15.00น ผมโทรไป ถามว่าไปยัง เธอตอบว่า อยู่ห้าง ผมเลยถามเธอว่า ยังไม่ได้ไปอีกเหรอ นี่บ่ายแล้วนะ เธอตอบกลับมาแค่ อยู่ห้างแม่สอด มาดูที่ เธอตอบมาแค่นี้ แล้วไม่พูอะไรตอ ไม่ได้ถามอะไร เหมือนเธอคุยไม่สะดวก ผมเลย ก็บอกว่า อ่อ โอเคร ไปหอมายัง เขาบอกว่าไปแล้ว ผมบอก ถึงแล้วก็ดีแล้วก็ดี เดี๋ยวเขาไปหานะ จากนั้นวางสายไป แล้วเธอก็ไม่โทรมาอีกเลย จนตอนเช้าของวันที่31 เดือน พฤษภาคม 2562 เธอทักไลน์มา ผมดีใจมาก แค่เธอพูดว่า ตัวเอง ส่งกางเกงที่เอาไปเข้าทรงมาให้หน่อย เขาลืมอยู่ที่ร้าน แล้วเธอก็เงียบหายไปเลย ผมคิดว่าเธอคงงานยุ่งเลนไม่ได้โทรไปอะไร
ผมเลิกงานผมรีบกลับบ้าน เพื่อกลับมาเคลียร์งานบ้าน ซักผ้า กวาดบ้าน ล้างรถ หุงข้าว ทำกับข้า (ซึ่งปกติเธอเป็นคนทำ) เพื่อพรุ่งนี้ผมจะได้ไปหาเธอ ผมทำงานบ้านเสร็จตอน 20.00น แล้วผมก็มานั่งเล่นคอม ผมทักเธอไปว่า ตัวเอง เลิกงานยัง ตัวเองวันนี้กินข้าวกับอะไร กลับมากินข้าวที่บ้านนะ เขาผัดปลากระป๋องเอาไว้ให้กิน (เพราะผมคิดถึงเธอในวันที่ไม่อยู่) ผมรอจน 21.00 เวลาเลิกงานเธอ เธอไม่อ่าน ผมคิดว่า เธอคงกำลัง กลับบ้าน รอถึง 21.30 เธอก็ไม่อ่าน รอจน 22.00น ผมทนไม่ไหว เลยโทรไปหา เธอรับสาย ผมถามว่า ทำอะไร เธอตอบมาแค่ว่า นอนแล้ว(น้ำเสียงไม่เหมือนเดิม) ผมถามต่อ แล้วทำไมไม่ได้เล่นเน็ตเหรอ ถึงไม่อ่านไลน์ เขาตอบมาด้วนน้ำเสียงเหมือนไม่อยากจะคุยว่า ไม่ได้เล่นไม่มีเน็ต ไปบ้านมา ผมก็เลยโล่งใจ เลยถามกลับไปว่า อ่อ เคร แล้วใครไปรับ เขาตอมมาด้วยน้ำเสียงแบบเดิม ว่า พ่อ ผมถามต่อ แล้วตอนนี้อยู่บ้านเหรอ เหมือนคุยไม่สะดวกเลย เธอตอบว่า กลับมาแล้ว ด้วยการฟังจากน้ำเสียงและการตอบ เหมืนเธอไม่อยากจะคุย ผมเลย อารมณ์ไม่ดีเลยบอกเขาไปว่า เหมือนไม่อยากคุย แล้วผมก็วางสายไปเลย แล้วเขาก็อ่าไลน์ เขาตอบกลับมาว่า เป็นบ้าอะไร จากนั้นก็หายไปเลย
แต่ผมก็ไม่อะไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ ไปกอด เดี๋ยวก็หาย ผมออกเดินทางตอน ตี4 ของวันที่ เพื่อหวังว่าจะไปถึงที่นั่น 6โมงเช้าจะได้มีเวลานอนกอดเธอก่อนไปส่งทำงาน แต่บังเอิญว่าฝนตกตลอดทาง บนเขาผมขี่เร็วไม่ได้ ผมถึง 7.00น ผมโทรไปหาว่าผมถึงแล้ว ให้ส่ง Location มาให้หน่อย เขาส่งมาแต่เขาส่งผิด ผมบอกว่าสิงมาผิด ลืมเปิด GPS เปล่า ส่งมาใหม่ เขาส่งมาก็ยังผิดอยู่ ผมเลยบอกเขาไปว่า ยังผิดอยู่ แต่เขาไม่อ่าน ผมโทรไลน์ไม่หาเขา มันขึ้นว่าติดสาย
ผมโทรไปหลายรอบมากประมาณ 5-10 นาที เธอก็โทรกลับมา ผมถามว่า คุยกับใครอยู่ เขาตอบว่า พี่สาวเขา ผมก็โล้งอก เพราะพี่สาวเขาชอบโทรมาตอนเช้าบ่อยๆ แล้วเขาก็ส่งมาใหม่ผมไปถึงห้องเขา ผมเรียกเขาให้ออกมาหน่อยไม่รู้ว่า ห้องไหน เธอเดินออกมา เธอยืนดูอยู่บนชั้นสอง ไม่เดินลงมาหา ไม่มีทีท่าว่าจะดีใจ ผมเก็บรถแล้วเดินขึ้นไป เธอเดินเข้าห้องไปไม่รอผม ผมเดินตามเขาไป เธอถามแค่ว่า ตกหนักไหม เพราะตัวผมเปียก ผมก็ตอบว่าหนัง แต่ตอนนั้นยังนอยๆเขาอยู่เพราะเหมือนเขาไม่ดีใจที่เราไปแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เธอกลับไปนอนที่เตียงนอนของเธอ ผมอาบน้ำ เปลี่ยนชุด มานั่งข้างๆเตียง ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ ผมไม่อยากใช้เน็ตตังเอง ผมเลยขอรหัส wifi เธอ เธอบอกเดี๋ยวส่งให้ทางไลน์ ปรากฏว่าส่งไม่ได้ อยู่ๆ เน็ตหอก็ใช้ไม่ได้ เธอบอกว่า ปกติใช้ได้ตลอด ผมมาใช้ไม่ได้เลย ผมเลยขอโทรศัพท์เธอกะจะเอา มาเขาไปรีเซ็ต Wifi แต่ด้วยความเคยชิน ผมกดเข้าไลน์ ชื่อคนแรกที่ขึ้นไม่ใช่ผม แต่เป็นอีกคน เขาตังชื่อว่า พ่อก.(นามสมมุติ) ผมเห็นผมสงสัยผมเลยถามว่า เขาคือใคร เธอตอบว่า พี่เฉยๆ ไม่มีอะไร ผมถามต่อว่า แล้วทำไมต้องตั้งชื่อแบบนี้ เธอบอกว่า ก็แค่อยากตั้งแบบนี้ไม่มีอะไร เขายืนยังว่าไม่มีอะไร ผมเลยขอดูที่เขาคุยกัน เขาไม่ยอมให้ดูเธอบอกว่า ไม่อยากให้ผมเห็น แล้วเขาก็ลบแช็ตออก ผมก็พอจะรู้ว่า คนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ ผมเริ่มน้ำตาคลอ แต่ยังกลั้นอยู่ ผมบอกกับเธอว่า ตั้งแต่คบกันมา ผมโคตรไว้ใจเธอเลย แต่มาทำกับผมแบบนี้ ผมเจ็บมาก ผมขอกลับ ผมอยู่ไม่ได้ แล้วผมก็แต่งตัวกลับ
เธอร้องไห้แล้ววิ่งมาขวางที่ประตู เธอบอกว่าอยากรู้ความจริงไหม ผมบอกว่าไม่ แต่ถ้าอยากเล่าผมก็จะฟัง เขาบอกว่า "คนนี้เขาคุยมา2เดือนแล้ว พี่เขาเป็นคนดี และที่มากกว่านั้น เขามาหาเธอที่ห้องแล้ว แล้วเขาไปที่บ้านมาแล้วด้วย แล้วมากกว่านั้น" แต่ผมขัดเธอก่อนเพราะทนฟังต่อไปไม่ได้ เธอร้องไห้ แล้วขอโทษผม เธอบอกว่า "เธอทำผิดต่อผม เธอขอโทษ" แล้วผมก็ขอเธอกลับ เธอบอกว่าผมจะไม่พูดอะไรบ้างเหรอ ผมตอบเธอว่า "ตั้งแต่คบกันมา ผมไม่เคยคิดนอกใจเธอเลยสักครั้ง แต่ที่เธอทำกลับผม ผมรับไม่ได้" เธอกอดผม แล้วเธอก็ลาผม ผมก็ลาเธอ ผมกลับมาบ้าน ในวันนั้นเลย เธอทักไลน์มาหาผมตลอด เพราะเธอเป็นห่วง เธอรู้ว่าผมเป็นคนที่คิดมาก เครียด แล้วชอบขี่รถเร็ว เธอเลยห่วง
ผมกลับมา นั่งเสียใจอยู่1วันผมไม่คุยกับเธอ วันที่2ผมทนไม่ได้ที่จะต้องอยู่บ้านที่เคยอยู่ด้วยกัน แต่ไม่มีเขา ภาพทรงจำเก่าๆมันผุด ขึ้นมาให้เห็นตลอด ภาพเรานอนกอดกัน ภาพเราทำอะไรต่างๆร่วมกัน จนผมทนไม่ได้ ผมตัดสินใจโทรหาเธอ เพื่อหวังว่าให้เธอกลับมา โทรไปขอร้องให้เธอกลับมา เธอก็ตอบว่าเธอก็คิดถึงผม แล้วเธอก็อยากกลับ แต่เธอบอกว่าเธอทำผิดต่อผม มาก เธอกลับไปไม่ได้ ผมบอกว่าอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม ผมถามเธอว่า ใจเธออยากกลับมาไหม ถามวนเวียนจนเขาบอกว่าเขาตอบไม่ได้ ผมเลยถามว่า ทำไม เกินเลยกันไปถึงไหน กอดกันเหรอ เธอตอบไม่ จูบกันเหรอเธอตอบว่าไม่ ยอมเขาไปแล้วใช่ไหม เธอตอบว่า เพราะเรื่องนี้แหละเขาถึงไม่อยากกลับมา เธอเป็นของเขาไปแล้ว ผมเสียใจมาก ผมเป็นคนที่รับไม่ได้กับเรื่องพวกนี้ ผมได้แต่อวยพรเขาให้เขารักกันให้ดี อย่าทำพลาดแบบผม อย่าปากหนักแบบผม
วันที่4 ผมทนไม่ได้ ผมอยู่ไม่ได้ผมยอมทิ้งศักดิ์ศรีของผู้ชาย ผมขอให้เธอกลับมา(โทรคุยกัน) ผมบอกเธอว่ากลับมาได้ไหมผมจะลืมเรื่องทุกอย่าง ผมจะบอกรักเธอทุกวัน ผมจะลืมว่าเธอทำอะไรไว้ จะลืมทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่ เธอตอบว่า พี่เขาก็นั่งอยู่ข้างๆ ผมอยากจะพูดอะไรกับพี่เขาไหม ผมไม่ต้องเป็นห่วง พี่เขาเป็นคนดีมากเลย ผมได้แต่ร้องไห้ แล้วถามเธอว่า เธอจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม เธอบอกว่า มั้ง ผมเลยอวยพรอีกรอบเพราะรู้ว่าเธอไม่มีวันกลับมาแล้ว เธอบอกว่าหลังจารับปริญญา เขาจะไปขอเธอ กับพ่อแม่เธอ ให้ไปอยู่กับเขา ผมต้องอยู่ที่เดิม บ้านหลังเดิม ของในบ้านที่วางไว้ที่เดิม แปลงสีฟันที่วางไว้คู่กัน ยังไม่กล้าย้ายที่ไปไหน ผมเห็นภาพเดิมๆที่เคยอยู่ด้วยกันทุกวัน ยากที่สุดก็ตอนนอน กับตอนตื่น เพราะเราต้องนอนและตื่นพร้อมกัน เราจะนอนกอดกัน ทุกครั้งที่ตื่นผมจะเห็นเขาอยู่ข้างๆเสมอ แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างเคว้งคว้าง ว่างเปล่า ทุกที่ที่ผมไป ผมจะพาเขาไปด้วย ไม่ว่าไปไหน ทำอะไร ผมจะเห็นแต่ภาพเธอ ผมต้องผ่านแต่ละวันไปอย่างยากลำบาก ทุกคืนที่ยาวนาน มัน ทรมานเหนือเกินครับ ตลอดที่เราอยู่ด้วยกัน เรามีความสุขมาก ก่อนเขาจะไปเรายังกอดกันอยู่เลย
เธอฝันว่า อยากแต่งงาน อยากมีบ้าน อยากเปิดร้านเป็นของตัวเอง ซึ่งผมก็อยากทำให้ แต่มันต้องใช้เวลา แต่เขาคนนั้นมีให้เธอ เธอเลือกเขา เธอไปจากผม ไม่มีวันกลับมา
ทำไมผมถึงรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ขนาดนี้
ทุกเย็นผมจะชวนเขาไปหาอะไรกิน ไปนั่งเล่น เขาดูมีความสุขมาก จนเราตกลงคบกันเป็นแฟน วันที่ 1 ธันวาคม 2557 จากนั้น เขาก็มาอยู่กับผมตลอด มาพักอยู่บ้านผม เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรียนด้วยกัน บางครั้งผมไม่มีเรียน ผมก็จะขี่รถไปส่งเขา เพราะเขาขี่รถไม่เก่ง อยู่ด้วยกันมาจนเรียนใกล้จะจบ เขาเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ไม่เก่งคอมพิวเตอร์ เขาต้องเขียนโปรแกรมส่ง เขาเขียนไม่ได้ ผมเลยต้องช่วยทำให้เขา จนเขาสอบผ่าน หลังจากจบ เขาขอกลับไปอยู่บ้านสักพัก เราก็คุยกันตลอด จนเขาขอที่บ้านกลับมาทำงานที่บ้านผม ที่เรียนจบ ที่ผมอยู่ เพื่อจะได้มาอยู่กับผม ตอนนั้นผมสอบครูอัตราจ้างได้ เงินเดิน 9000 หักเหลือ 8600++ ซึ่งเขายังไม่มีงาน เราอยู่ด้วยกันแบบนี้มา อดด้วยกัน ประหยัดด้วยกัน มีก็กินด้วยกัน มาตลอด เธอไม่เคยทิ้งหรือหนีหรือบ่นว่าเหนื่อยเลยสักครั้ง
เธอเป็นกำลังใจที่ดีต่อผมมากๆ เธอให้กำลังใจกับผมมาโดยตลอด ผมช่วยเธอหางาน จนช่วงโรงเรียนปิดเทอมเล็ก ผมมีเวลาอยู่กับเธอ มากขึ้น เราช่วยกันหางานต่อ จนได้เรียกไปสัมภาษณ์ที่ แม่สอด อยู่2ครั้ง ครั้งแรกไม่ได้ ครั้งที่2ได้ ผมพาเธอซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ 110i ไปสัมภาษณ์ผมไปแม่สอดครั้งแรก ผมชอบที่นั่นมาก จนเธอจะต้องไปอรรมที่กรุงเทพ คืนนั้นเธอจะต้องขึ้นรถตอน 23.00น เรานั่งกอดกันแล้วร้องไห้เพราะไม่อยากจากกันไปไหนไกล เราอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมเป็นคนขอให้เธออยู่เราจะหางานใหม่ เขาก็เลยตัดสินใจในวินาทีสุดท้าย เขาเลือกอยู่กับผม เราอยู่ด้วยกันมาสักพัก จนเธอได้งานที่ ห้างแห่งหนึ่ง ผมและเขาดีใจมากที่จะได้อยู่ด้วยกัน
เราทำงานมาซักประมาณปีครึ่ง ผมตัดสินใจย้ายงานมาเป็นโปรแกรมเมอร์ที่โรงงาน แต่ก็ยังอยู่ในจังหวัดเดิม เราก็ยังอยู่ด้วยกัน แต่เวลา ว่างผมลดลง เวลาที่ผมอยู่กับเขาลดลง ตอนเขาอยู่กับ ผม เขาบอกกับผมมาตลอดว่า เขาอยากแต่งงาน อยากมีบ้าน อยากมีร้านเป็นข้องตัวเอง ผมชอบทำเป็นเล่นกับเธอ ชอบปากแข็ง ชอบพูดไม่ตรงกับใจ เวลาทะเลาะกัน ผมจะว่าเขาแรงๆเสมอ ด่าเขา ไล่เขา แต่ในใจผมไม่เคยคิดอยากให้เขาไปไหนเลย ที่ผมทำไปแบบนั้น เพราะผมไม่อยากให้เขาทำผิดแบบเดิมอีก แต่เขาก็ยังทำแบบเดิมๆ ผิดเดิมๆ แต่ทุกครั้งผมก็ให้อภัยเขาเพราะผมรักเขามาก ไม่อยากเสียเขาไป
อยู่มาวันหนึ่งเขามาบอกกับผมว่าเขาจะย้ายไปทำงานที่แม่สอด เขาบอกผมว่าเขาอยากกลับไปอยู่บ้าน เขาอยากทำเพื่อแม่ อยากกลับไปอยู่กับแม่ ผมก็ตอบไปว่า อืม เขาถามว่า "ตัวเองจะไปหาเขาไหม" ผมตอบแบบเล่นๆสไตล์ผมว่าไม่ แต่ในใจ "ก็ต้องไปอยู่แล้ว" แต่เราก็ยังรักกันดี ยังเล่นด้วยกัน จนถึงวันที่ 30 พฤษภาคม2562 จะเป็นวันที่เธอต้องขนของออกไปจากผมเพื่อไปอยู่ที่แม่สอด แต่วันนั้นผมบอกกับเธอว่า เขาไม่ไปส่งนะ เพราะเขาไม่ได้หยุดงาน เพราะเดี๋ยวเขาจะเก็บวันลาเอาไว้ ลาวันที่ 1 เพราะเขาจะหยุด 2-3 เราจะได้อยู่ด้วยกัน ผมแต่งตัวไปทำงานเธอมาช่วยแต่ง แล้วเราก็กอดกัน แล้วผมก็บอกกับเธอว่าผมไปทำงานแล้วนะ ถ้าเธอกลับแล้วให้เธอโทรมาบอกด้วย
แล้วผมก็ไปทำงาน ผมเฝ้ารอโทรศัพท์ จนทนไม่ได้ ประมาณ 10.00น ผมโทรไป ถามเธอว่าไปยัง เธอตอบว่า ยังพี่ยังไม่มารับ เดี๋ยวถ้าออกไปแล้วจะโทรมาบอก ผมรอถึงบ่ายสาม เธอเงียบไปแบบผิดปกติ เพราะปกติไม่ว่าเธอจะทำอะไรเธอจะโทรมาตลอด ผมทนไม่ได้ จนต้องโทรไปหาเธอ ด้วยความเป็นห่วง ประมาณ 15.00น ผมโทรไป ถามว่าไปยัง เธอตอบว่า อยู่ห้าง ผมเลยถามเธอว่า ยังไม่ได้ไปอีกเหรอ นี่บ่ายแล้วนะ เธอตอบกลับมาแค่ อยู่ห้างแม่สอด มาดูที่ เธอตอบมาแค่นี้ แล้วไม่พูอะไรตอ ไม่ได้ถามอะไร เหมือนเธอคุยไม่สะดวก ผมเลย ก็บอกว่า อ่อ โอเคร ไปหอมายัง เขาบอกว่าไปแล้ว ผมบอก ถึงแล้วก็ดีแล้วก็ดี เดี๋ยวเขาไปหานะ จากนั้นวางสายไป แล้วเธอก็ไม่โทรมาอีกเลย จนตอนเช้าของวันที่31 เดือน พฤษภาคม 2562 เธอทักไลน์มา ผมดีใจมาก แค่เธอพูดว่า ตัวเอง ส่งกางเกงที่เอาไปเข้าทรงมาให้หน่อย เขาลืมอยู่ที่ร้าน แล้วเธอก็เงียบหายไปเลย ผมคิดว่าเธอคงงานยุ่งเลนไม่ได้โทรไปอะไร
ผมเลิกงานผมรีบกลับบ้าน เพื่อกลับมาเคลียร์งานบ้าน ซักผ้า กวาดบ้าน ล้างรถ หุงข้าว ทำกับข้า (ซึ่งปกติเธอเป็นคนทำ) เพื่อพรุ่งนี้ผมจะได้ไปหาเธอ ผมทำงานบ้านเสร็จตอน 20.00น แล้วผมก็มานั่งเล่นคอม ผมทักเธอไปว่า ตัวเอง เลิกงานยัง ตัวเองวันนี้กินข้าวกับอะไร กลับมากินข้าวที่บ้านนะ เขาผัดปลากระป๋องเอาไว้ให้กิน (เพราะผมคิดถึงเธอในวันที่ไม่อยู่) ผมรอจน 21.00 เวลาเลิกงานเธอ เธอไม่อ่าน ผมคิดว่า เธอคงกำลัง กลับบ้าน รอถึง 21.30 เธอก็ไม่อ่าน รอจน 22.00น ผมทนไม่ไหว เลยโทรไปหา เธอรับสาย ผมถามว่า ทำอะไร เธอตอบมาแค่ว่า นอนแล้ว(น้ำเสียงไม่เหมือนเดิม) ผมถามต่อ แล้วทำไมไม่ได้เล่นเน็ตเหรอ ถึงไม่อ่านไลน์ เขาตอบมาด้วนน้ำเสียงเหมือนไม่อยากจะคุยว่า ไม่ได้เล่นไม่มีเน็ต ไปบ้านมา ผมก็เลยโล่งใจ เลยถามกลับไปว่า อ่อ เคร แล้วใครไปรับ เขาตอมมาด้วยน้ำเสียงแบบเดิม ว่า พ่อ ผมถามต่อ แล้วตอนนี้อยู่บ้านเหรอ เหมือนคุยไม่สะดวกเลย เธอตอบว่า กลับมาแล้ว ด้วยการฟังจากน้ำเสียงและการตอบ เหมืนเธอไม่อยากจะคุย ผมเลย อารมณ์ไม่ดีเลยบอกเขาไปว่า เหมือนไม่อยากคุย แล้วผมก็วางสายไปเลย แล้วเขาก็อ่าไลน์ เขาตอบกลับมาว่า เป็นบ้าอะไร จากนั้นก็หายไปเลย
แต่ผมก็ไม่อะไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ ไปกอด เดี๋ยวก็หาย ผมออกเดินทางตอน ตี4 ของวันที่ เพื่อหวังว่าจะไปถึงที่นั่น 6โมงเช้าจะได้มีเวลานอนกอดเธอก่อนไปส่งทำงาน แต่บังเอิญว่าฝนตกตลอดทาง บนเขาผมขี่เร็วไม่ได้ ผมถึง 7.00น ผมโทรไปหาว่าผมถึงแล้ว ให้ส่ง Location มาให้หน่อย เขาส่งมาแต่เขาส่งผิด ผมบอกว่าสิงมาผิด ลืมเปิด GPS เปล่า ส่งมาใหม่ เขาส่งมาก็ยังผิดอยู่ ผมเลยบอกเขาไปว่า ยังผิดอยู่ แต่เขาไม่อ่าน ผมโทรไลน์ไม่หาเขา มันขึ้นว่าติดสาย
ผมโทรไปหลายรอบมากประมาณ 5-10 นาที เธอก็โทรกลับมา ผมถามว่า คุยกับใครอยู่ เขาตอบว่า พี่สาวเขา ผมก็โล้งอก เพราะพี่สาวเขาชอบโทรมาตอนเช้าบ่อยๆ แล้วเขาก็ส่งมาใหม่ผมไปถึงห้องเขา ผมเรียกเขาให้ออกมาหน่อยไม่รู้ว่า ห้องไหน เธอเดินออกมา เธอยืนดูอยู่บนชั้นสอง ไม่เดินลงมาหา ไม่มีทีท่าว่าจะดีใจ ผมเก็บรถแล้วเดินขึ้นไป เธอเดินเข้าห้องไปไม่รอผม ผมเดินตามเขาไป เธอถามแค่ว่า ตกหนักไหม เพราะตัวผมเปียก ผมก็ตอบว่าหนัง แต่ตอนนั้นยังนอยๆเขาอยู่เพราะเหมือนเขาไม่ดีใจที่เราไปแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เธอกลับไปนอนที่เตียงนอนของเธอ ผมอาบน้ำ เปลี่ยนชุด มานั่งข้างๆเตียง ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ ผมไม่อยากใช้เน็ตตังเอง ผมเลยขอรหัส wifi เธอ เธอบอกเดี๋ยวส่งให้ทางไลน์ ปรากฏว่าส่งไม่ได้ อยู่ๆ เน็ตหอก็ใช้ไม่ได้ เธอบอกว่า ปกติใช้ได้ตลอด ผมมาใช้ไม่ได้เลย ผมเลยขอโทรศัพท์เธอกะจะเอา มาเขาไปรีเซ็ต Wifi แต่ด้วยความเคยชิน ผมกดเข้าไลน์ ชื่อคนแรกที่ขึ้นไม่ใช่ผม แต่เป็นอีกคน เขาตังชื่อว่า พ่อก.(นามสมมุติ) ผมเห็นผมสงสัยผมเลยถามว่า เขาคือใคร เธอตอบว่า พี่เฉยๆ ไม่มีอะไร ผมถามต่อว่า แล้วทำไมต้องตั้งชื่อแบบนี้ เธอบอกว่า ก็แค่อยากตั้งแบบนี้ไม่มีอะไร เขายืนยังว่าไม่มีอะไร ผมเลยขอดูที่เขาคุยกัน เขาไม่ยอมให้ดูเธอบอกว่า ไม่อยากให้ผมเห็น แล้วเขาก็ลบแช็ตออก ผมก็พอจะรู้ว่า คนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ ผมเริ่มน้ำตาคลอ แต่ยังกลั้นอยู่ ผมบอกกับเธอว่า ตั้งแต่คบกันมา ผมโคตรไว้ใจเธอเลย แต่มาทำกับผมแบบนี้ ผมเจ็บมาก ผมขอกลับ ผมอยู่ไม่ได้ แล้วผมก็แต่งตัวกลับ
เธอร้องไห้แล้ววิ่งมาขวางที่ประตู เธอบอกว่าอยากรู้ความจริงไหม ผมบอกว่าไม่ แต่ถ้าอยากเล่าผมก็จะฟัง เขาบอกว่า "คนนี้เขาคุยมา2เดือนแล้ว พี่เขาเป็นคนดี และที่มากกว่านั้น เขามาหาเธอที่ห้องแล้ว แล้วเขาไปที่บ้านมาแล้วด้วย แล้วมากกว่านั้น" แต่ผมขัดเธอก่อนเพราะทนฟังต่อไปไม่ได้ เธอร้องไห้ แล้วขอโทษผม เธอบอกว่า "เธอทำผิดต่อผม เธอขอโทษ" แล้วผมก็ขอเธอกลับ เธอบอกว่าผมจะไม่พูดอะไรบ้างเหรอ ผมตอบเธอว่า "ตั้งแต่คบกันมา ผมไม่เคยคิดนอกใจเธอเลยสักครั้ง แต่ที่เธอทำกลับผม ผมรับไม่ได้" เธอกอดผม แล้วเธอก็ลาผม ผมก็ลาเธอ ผมกลับมาบ้าน ในวันนั้นเลย เธอทักไลน์มาหาผมตลอด เพราะเธอเป็นห่วง เธอรู้ว่าผมเป็นคนที่คิดมาก เครียด แล้วชอบขี่รถเร็ว เธอเลยห่วง
ผมกลับมา นั่งเสียใจอยู่1วันผมไม่คุยกับเธอ วันที่2ผมทนไม่ได้ที่จะต้องอยู่บ้านที่เคยอยู่ด้วยกัน แต่ไม่มีเขา ภาพทรงจำเก่าๆมันผุด ขึ้นมาให้เห็นตลอด ภาพเรานอนกอดกัน ภาพเราทำอะไรต่างๆร่วมกัน จนผมทนไม่ได้ ผมตัดสินใจโทรหาเธอ เพื่อหวังว่าให้เธอกลับมา โทรไปขอร้องให้เธอกลับมา เธอก็ตอบว่าเธอก็คิดถึงผม แล้วเธอก็อยากกลับ แต่เธอบอกว่าเธอทำผิดต่อผม มาก เธอกลับไปไม่ได้ ผมบอกว่าอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม ผมถามเธอว่า ใจเธออยากกลับมาไหม ถามวนเวียนจนเขาบอกว่าเขาตอบไม่ได้ ผมเลยถามว่า ทำไม เกินเลยกันไปถึงไหน กอดกันเหรอ เธอตอบไม่ จูบกันเหรอเธอตอบว่าไม่ ยอมเขาไปแล้วใช่ไหม เธอตอบว่า เพราะเรื่องนี้แหละเขาถึงไม่อยากกลับมา เธอเป็นของเขาไปแล้ว ผมเสียใจมาก ผมเป็นคนที่รับไม่ได้กับเรื่องพวกนี้ ผมได้แต่อวยพรเขาให้เขารักกันให้ดี อย่าทำพลาดแบบผม อย่าปากหนักแบบผม
วันที่4 ผมทนไม่ได้ ผมอยู่ไม่ได้ผมยอมทิ้งศักดิ์ศรีของผู้ชาย ผมขอให้เธอกลับมา(โทรคุยกัน) ผมบอกเธอว่ากลับมาได้ไหมผมจะลืมเรื่องทุกอย่าง ผมจะบอกรักเธอทุกวัน ผมจะลืมว่าเธอทำอะไรไว้ จะลืมทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่ เธอตอบว่า พี่เขาก็นั่งอยู่ข้างๆ ผมอยากจะพูดอะไรกับพี่เขาไหม ผมไม่ต้องเป็นห่วง พี่เขาเป็นคนดีมากเลย ผมได้แต่ร้องไห้ แล้วถามเธอว่า เธอจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม เธอบอกว่า มั้ง ผมเลยอวยพรอีกรอบเพราะรู้ว่าเธอไม่มีวันกลับมาแล้ว เธอบอกว่าหลังจารับปริญญา เขาจะไปขอเธอ กับพ่อแม่เธอ ให้ไปอยู่กับเขา ผมต้องอยู่ที่เดิม บ้านหลังเดิม ของในบ้านที่วางไว้ที่เดิม แปลงสีฟันที่วางไว้คู่กัน ยังไม่กล้าย้ายที่ไปไหน ผมเห็นภาพเดิมๆที่เคยอยู่ด้วยกันทุกวัน ยากที่สุดก็ตอนนอน กับตอนตื่น เพราะเราต้องนอนและตื่นพร้อมกัน เราจะนอนกอดกัน ทุกครั้งที่ตื่นผมจะเห็นเขาอยู่ข้างๆเสมอ แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างเคว้งคว้าง ว่างเปล่า ทุกที่ที่ผมไป ผมจะพาเขาไปด้วย ไม่ว่าไปไหน ทำอะไร ผมจะเห็นแต่ภาพเธอ ผมต้องผ่านแต่ละวันไปอย่างยากลำบาก ทุกคืนที่ยาวนาน มัน ทรมานเหนือเกินครับ ตลอดที่เราอยู่ด้วยกัน เรามีความสุขมาก ก่อนเขาจะไปเรายังกอดกันอยู่เลย
เธอฝันว่า อยากแต่งงาน อยากมีบ้าน อยากเปิดร้านเป็นของตัวเอง ซึ่งผมก็อยากทำให้ แต่มันต้องใช้เวลา แต่เขาคนนั้นมีให้เธอ เธอเลือกเขา เธอไปจากผม ไม่มีวันกลับมา