สวัสดีทุกคนครับ ผมพึ่งเขียนกระทู้ครั้งแรกเพราะงั้นอาจเขียนอะไรผิดไปขอโทษด้วยนะครับ
ตามหัวข้อเลยครับผมเกิดมาเป็นลูกคนสุดท้องในบ้านพี่สาวก็เป็นคนที่ฉลาดพอสมควรเลยทำให้โดนคนอื่นๆที่รู้จักพี่สาวมาด่าว่าผมไม่ยอมยังงั้นไม่ยอมยังงี้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนเงาของพี่เลย แล้วพี่ชายคนโตก็เรียนได้ปานกลางอาจไม่ได้เก่งมากแต่มีความพยายาม ผมเลยโดนพวกที่รู้จักของพี่ว่าทำไมไม่ขยันแบบพี่ชายแบบพี่สาวบ้างเลยทำให้ผทเสียความมั่นใจของตัวเองทั้งหมดไป ตอนนี้ผมกำลังเรียนแล้วฝึกงานอยู่แต่ก็ป่วยบ่อยๆ ถึงจะไม่ได้อยากเป็นไข้หรือปวดหัวปวดตัวนักพอเป็นก็ยังพยายามจะทำงานแต่คนที่ทำงานเป็นห่วงแต่พ่อของผมก็มาด่าผมว่าไม่ตั้งใจฝึกงานไปทำงานสายนั้นนู้นนี้ ครับผมยอมรับครับว่าถ้าผมผิดผมยินดีรับครับ วันแรกผมไปสายผมก็ขอโทษพี่ที่ฝึกงานที่ผมมาสายแล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็ให้ผมมาทำงานตอน9:30แล้วผมก็ทำตามตามปกติถ้าฝึกงานตอน8:30จะเลิก17:00แต่ผมทำงานตอน9:30ผมต้องทำถึง18:00ซึ้งผมรับได้บางวันผมทำถึงสองทุ่มแต่พ่อกลับมาด่าผมว่าไม่ตั้งใจทำงานผมรู้สึกเครียดมาตั้งแต่ตอนเด็กๆที่โดนเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นถึงจะมีคนบอกผมว่าอย่าเอามาใส่ใจนักแต่ผมก็ไม่สามารถทำเ็นเมินเฉยกับคำพูดเปรียบเทียบของคนอื่นได้พ่อก็ชอบมาด่าผม แล้วพอผมป่วยผมก็ไม่มีความมั่นใจว่ามันคือโรคที่ถึงกับต้องไปโรงพยาบาลเลยไหมกลัวพ่อแม่พาไปแล้วจะเสียตังค์ซะเปล่าพอไปหาหมอก็มีแต่ได้ยามาทานผมเลยไม่กล้าที่จะบอกพ่อ ตอนเด็กผมขยันมากเพื่อให้คนในครอบครัวไม่มาเอาผมมาเปรียบกับพี่สาวแต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ตอนที่ผมได้ป่วยครั้งแรกตอนเด็กก็ไม่อยากอยู่บ้านเพราะมันเหงาอยู่คนเดียวในบ้านแต่พออยู่ไปนานก็รู้สึกสงบดีไม่มีคนมาค่อยด่าทออะไรผมเลยชอบทำตัวให้อยู่ในที่เงียบๆบ่อยๆเพราะมันสงบดีแต่ผมก็ยังมีน้ำใจช่วยคนอยู่นะครับแต่ตอนนี้ผมรู้สึกท้อเพราะพ่อมากๆเลยครับ
ขอบคุณที่มาอ่านกระทู้นี้นะครับ มันอาจทำให้เสียเวลาบางเพราะงั้นขอบคุณมากๆนะครับ
โดนด่าว่าทำอะไรไม่จริงจังสักอย่าง
ตามหัวข้อเลยครับผมเกิดมาเป็นลูกคนสุดท้องในบ้านพี่สาวก็เป็นคนที่ฉลาดพอสมควรเลยทำให้โดนคนอื่นๆที่รู้จักพี่สาวมาด่าว่าผมไม่ยอมยังงั้นไม่ยอมยังงี้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนเงาของพี่เลย แล้วพี่ชายคนโตก็เรียนได้ปานกลางอาจไม่ได้เก่งมากแต่มีความพยายาม ผมเลยโดนพวกที่รู้จักของพี่ว่าทำไมไม่ขยันแบบพี่ชายแบบพี่สาวบ้างเลยทำให้ผทเสียความมั่นใจของตัวเองทั้งหมดไป ตอนนี้ผมกำลังเรียนแล้วฝึกงานอยู่แต่ก็ป่วยบ่อยๆ ถึงจะไม่ได้อยากเป็นไข้หรือปวดหัวปวดตัวนักพอเป็นก็ยังพยายามจะทำงานแต่คนที่ทำงานเป็นห่วงแต่พ่อของผมก็มาด่าผมว่าไม่ตั้งใจฝึกงานไปทำงานสายนั้นนู้นนี้ ครับผมยอมรับครับว่าถ้าผมผิดผมยินดีรับครับ วันแรกผมไปสายผมก็ขอโทษพี่ที่ฝึกงานที่ผมมาสายแล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็ให้ผมมาทำงานตอน9:30แล้วผมก็ทำตามตามปกติถ้าฝึกงานตอน8:30จะเลิก17:00แต่ผมทำงานตอน9:30ผมต้องทำถึง18:00ซึ้งผมรับได้บางวันผมทำถึงสองทุ่มแต่พ่อกลับมาด่าผมว่าไม่ตั้งใจทำงานผมรู้สึกเครียดมาตั้งแต่ตอนเด็กๆที่โดนเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นถึงจะมีคนบอกผมว่าอย่าเอามาใส่ใจนักแต่ผมก็ไม่สามารถทำเ็นเมินเฉยกับคำพูดเปรียบเทียบของคนอื่นได้พ่อก็ชอบมาด่าผม แล้วพอผมป่วยผมก็ไม่มีความมั่นใจว่ามันคือโรคที่ถึงกับต้องไปโรงพยาบาลเลยไหมกลัวพ่อแม่พาไปแล้วจะเสียตังค์ซะเปล่าพอไปหาหมอก็มีแต่ได้ยามาทานผมเลยไม่กล้าที่จะบอกพ่อ ตอนเด็กผมขยันมากเพื่อให้คนในครอบครัวไม่มาเอาผมมาเปรียบกับพี่สาวแต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ตอนที่ผมได้ป่วยครั้งแรกตอนเด็กก็ไม่อยากอยู่บ้านเพราะมันเหงาอยู่คนเดียวในบ้านแต่พออยู่ไปนานก็รู้สึกสงบดีไม่มีคนมาค่อยด่าทออะไรผมเลยชอบทำตัวให้อยู่ในที่เงียบๆบ่อยๆเพราะมันสงบดีแต่ผมก็ยังมีน้ำใจช่วยคนอยู่นะครับแต่ตอนนี้ผมรู้สึกท้อเพราะพ่อมากๆเลยครับ
ขอบคุณที่มาอ่านกระทู้นี้นะครับ มันอาจทำให้เสียเวลาบางเพราะงั้นขอบคุณมากๆนะครับ