ปรับทุกข์เราเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนในกรุงเทพเราอยู่ห้องกับป้าเเละผัวเเกแต่ผัวเเกเป็นคนขี้บ่นชอบว่าปากไวควรทำไงดี

คือเราเป็นญาติฝ่ายป้าเเละป้าเราก็อยู่กับเเฟนแก ซึ่งเเฟนแกเป็นคนขี้บ่นปากไวมาก เราทำอะไรผิดไปหมด เอาของเก็บของไม่เข้าที่ก็ว่า แม้เเต่ล้างจานเเล้วเราล้างไม่สะอาดก็บ่นๆอยู่แทบทุกวัน แต่เราก็จ่ายค่าห้องให้ทุกเดือนครึ่งต่อครึ่งของค่าเช่า เราไม่เคยขอเงินทั้งสองใช้เลยไม่เคยเราอยู่ด้วยตัวเราเองมาตลอด ไม่เคยรบกวนเงินจากพวกเขาเลย เเต่ทุกวันทุกเช้าเราต้องฟังเสียงผัวของป้าเราบ่นเเละว่าเราทุกวัน บ้างทีเราโกรธเเต่ทำไรไม่ได้ พูดไรไม่ได้นอกจากโทรเล่าให้เเม่ฟัง ที่เราไม่ย้ายออกเพราะกลัวป้าเราคงจะไม่ให้ย้ายเเกก็ดีกับเราตั้งเเต่เด็กเราก็ยังนึกถึงบุญคุณนั้นอยู่แต่บ้างทีคำพูดมันทำกระทบกระเทือนจิตใจเรามากๆ ผัวเเกว่าเราไม่ดีอย่างนั่นนี้ทั้งที่เราหาเงินทำงาน และเรียนไป บ้างทีเรากลับดึกเพราะก็อยากผ่อนคล้ายกับเพื่อนบ้างก็ว่า ที่หนักสุดก็คงจะผัวป้าเราชอบบ่น ชอบว่าเเละพูดให้เราลับหลังบ้างทีเราแอบได้ยินเขาคุยกับป้าว่าเรื่องเราเหมือนเราทำผิดไรมากบ้างทีก็ใส่ร้ายเราบ้าง พูดมั่วบ้าง เราพยายามทำใจไม่โกรธไม่เกลียด แกพยายามจะเข้าใจบ้างทีมันเกินไป ขนาดบ้างทีทะเลาะกับป้าป้าเรายังด่าแกว่าอยู่กับใครไม่ได้หรอกคนแบบนี้ คือแกจะว่าทุกอย่างที่ขว้างตาเเก คนอื่นทำไรผิดหมดป้าเราทะเลาะกันแทบทุกวัน เเต่เรารู้สึกแย่มากไม่อยากจะโกรธหรือสาปแช่งเพราะเรากบัวบาปแต่ไม่รู้จะระงับยังไงเราคิดได้เเต่ห้ามไม่ได้ ต้องควรทำไงกับคนนิสัยปากแบบนี้