เรื่องมีอยู่ว่าผมมักจะมีปัญหาทะเลาะกับภรรยาในเรื่องคำพูดกันอยู่เสมอๆ เรามีลูกอยู่ 2 คน ชายหญิง ซึ่งแต่ละครั้งนั้นมักจะเกิดหลังจากภรรยาผมได้รับรู้ปัญหาจากทางบ้านแม่ของเค้า ซึ่งแต่ละปัญหานั้นมักจะเป็นเรื่องเงินไม่ก็เป็นเรื่องของหลานๆที่สร้างปัญหา ซึ่งทางภรรยาผมมักจะเอาเรื่องปัญหาทางด้านแม่เค้าเข้ามาเป็นปัญหากับผมอยู่เสมอ ตัวอย่างเช่น หลานที่ติดยาจนสติไม่ค่อยจะดีจะเอามาเลี้ยงที่บ้านผม ซึ่งผมปฎิเสธการเลี้ยงดูเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของคนในบ้าน ภรรยาผมจึงหาว่าผมเห็นแก่ตัว กีดกันไม่ให้เค้าช่วยรับผิดชอบปัญหาทางบ้านแม่ของเค้า ซึ่งทางแม่ของหลานก็มีชีวิตอยู่แต่ไม่พร้อมที่จะเข้ามารับผิดชอบ หลายครั้งเข้าเรามีปากเสียงและแต่ละครั้งมักจะให้ลูกๆเห็นและร้องไห้ ตัวผมนั้นในแต่ละวันต้องมีกิจวัตรประจำวันโดนการตื่นตี 4 ครึ่งเพื่อส่งลูกคนเล็กไปให้พ่อแม่ผมเลี้ยง และต้องกลับมาจัดการลูกคนโตไปโรงเรียน ไปทำงานต่อ พอเย็นต้องจัดการหาข้าวให้ภรรยาและเอาลูกเข้านอนในเวลา 2 ทุ่มทุกวัน ส่วนภรรยาผมหรอ ไม่ต้องทำอะไรเพียงแค่เธอตี่นนอนมาออกไปทำงาน เย็นกับมามีข้าวรอให้กิน พอมีปัญหากลับบอกว่าเธอโชคร้ายดันได้ผมเป็นสามี ผมเป็นคนเห็นแต่ตัว ชั่ว และลูกๆก็ร้องไห้ทุกครั้ง ลูกคนโตของผมเริ่มที่จะร่าเริ่งน้อยลง ใจของผมแทบสลาย ผมควรจะทำยังไงดี ผมยอมรับเวลามีปํญหาผมมักจะอารมณ์ร้อนแต่ก็ไม่ค่อยลงไม้ลงมือ เพียงแค่เสียงดังเท่านั้น ผมรู้ตัวดีว่าผมแก้ไขภรรยาผมไม่ได้ แต่เพียงแค่จะทำยังไงที่จะแก้ไขตัวเอง ผมสงสารลูกๆมากครับ
ปรึกษาปัญหาครอบครัว จะทำยังไม่ให้ลูกมีปํญหาเวลาผู้ใหญ่ทะเลาะกัน