สวัสดีค่ะ
เรารู้ว่าทุกคนต้องเคยย้ายรร.เมื่อเราเริ่มเลื่อนระดับการศึกษา ตอนนี้เราศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยม เวลาที่เราย้ายรร.เราก็ต้องไปพบปะกับเพื่อนใหม่ๆซึ่งก็จะห่างกับเพื่อนในรร.สมัยประถม ซึ่งเราก็จะต้องมาคบเพื่อนใหม่ๆ เพราะก็คือเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ๆของเราเรื่องก็คือ เราย้ายมาจากรร.แห่งหนึ่ง แล้วมีเพื่อนของเราในตอนนี้ที่ย้ายมาจากอีกรร. เราอยู่ห้องเดียวกันตอนเปิดเทอมแรกๆเรากับเพื่อนคนนี้ไม่ได้สนิทกัน เพราะเพื่อนคนนี้มีเพื่อนสนิทที่มาจากรร.เก่าด้วยกันอยู่แล้ว เราเคยแซวเล่นกับเพื่อนบ้าง แต่ไม่ได้คิดว่าจะมาสนิทกัน แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งคือเรากับเพื่อนคนนี้แอบชอบเพื่อนร่วมห้องด้วยกัน แต่ว่าคนละคนกันนะ ทีนี้เราก็เริ่มคุยแชทกับเพื่อน เพราะว่าตอนนั้นเรามีอะไรที่เหมือนกัน คือเพื่อนสนิทของเพื่อนคนนี้ไม่ชอบที่เพื่อนคนนี้ไปแอบชอบเพื่อนในห้อง เพื่อนคนนี้เลยมาปรึกษาเรา พอเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น ก็เริ่มสนิทกันมีปัญหาอะไรก็มาปรึกษากันตลอด ไม่มีอะไรปิดบังกันเลย เพื่อนรู้รหัสโทรศัพท์เรานะ แต่เราไม่เคยถามรหัสโทรศัพท์เพื่อน เพราะเราไว้ใจและเราก็ไม่ได้เปิดเล่นโทรศัพท์ของเพื่อนเลย พอเรากับเพื่อนคนนี้มาสนิทกัน เพื่อนคนนี้ก็มาติดเรา มาอยู่กับเราตลอดแต่ความจริงเราก็มีเพื่อนอยู่นะ แต่ก็ยังไม่สนิทเท่าเพื่อนคนนี้ เพื่อนสนิทของเพื่อนคนนี้ก็โกรธเรามาก คิดว่าเราไปแย่งเพื่อนคนนี้มา แต่เราไม่เคยคิดที่จะแย่งเพื่อนคนนี้มาเลย มีแต่เพื่อนที่มาอยู่กับเรา แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเราคิดว่าเราไม่ได้ผิดอะไร พอเรากับเพื่อนคนนี้สนิทกันมาสักพัก เราเลิกชอบคนที่เราแอบชอบก่อน แล้วเพื่อนคนนี้ก็เลิกชอบคนที่แอบชอบหลังเราไม่นาน เราสองคนก็เลยลดการคุยกันไปบ้าง แล้ววันหนึ่งเพื่อนคนนี้ก็มาบอกว่า จะกลับไปหาเพื่อนสนิทคนเก่า อันที่จริงเราก็ไม่ได้โอเคหรอกนะ แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนเครียด เพื่อนก็เป็นห่วงเรานะ ว่าจะอยู่ได้มั้ย เราก็บอกไปว่าได้ๆเราอยู่กับเพื่อนคนอื่นได้ จนเราสองคนก็เลิกสนิทกันไปอีกไม่ถึง2อาทิตย์ เพื่อนคนนี้ก็ยังคงมาหาหรือมาคุยกับเราบ้าง เราก็นิ่งๆไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้แปลกไปมาก จนวันหนึ่งเพื่อนคนนี้มาบอกเราว่า แก..แกต้องมาติ่งวง...กับเรานะ ครั้งแรกเราก็ไม่คิดว่าจะชอบวงนี้เลย เราถามไปว่า ทำไมหล่ะ ไม่ไปอยู่กับ...(เพื่อนสนิทคนเก่า)แล้วหรอ เพื่อนก็ตอบว่าไม่ละ อยู่กับ...มันก็พูดถึงแต่วง..(เพื่อนสนิทคนเก่าติ่งอีกวง)เราไม่ชอบ เราก็ไม่ได้ว่าอะไร หลายวันต่อมา เพื่อนก็พูดถึงวงนั้นทุกวันจนเราก็เริ่มชอบ จนเราชอบมาก มากแบบสุดๆพอๆกับเพื่อนในช่วงหนึ่ง เรากับเพื่อนสั่งของที่เป็นวงที่ชอบมาค่อนข้างบ่อย แต่พอไม่นานมาก เพื่อนคนนี้ก็เริ่มไปชอบวัยรุ่นฝรั่ง แต่แน่นอนเรายังคงชอบวงที่เพื่อนชวนให้ชอบอยู่ ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้เราก็ยังสั่งของอยู่ตลอด แต่เพื่อนก็ไม่ได้สั่งอะไรแล้ว เรารู้สึกแย่มากเลยนะ เราคิดว่าเพื่อนดูไม่ชอบจริง เพราะเปลี่ยนง่ายมากๆตอนชอบก็เหมือนบ้าคลั่ง แต่พอเลิกชอบก็เลิกไปเลย พอถึงวันเกิดเราเพื่อนซื้อสโลแกนคนที่เราติ่งให้ แล้วเพื่อนก็บอกกับเราว่า เรากับเพื่อนเป็นแค่เพื่อนกันก็พอ เพราะว่าคำว่าเพื่อนมันอยู่ได้นานกว่าคำว่าเพื่อนสนิท เราเคยบอกกับเพื่อนคนนี้ว่าเราอยากมีเพื่อนเพิ่ม อยู่กันแค่2คนเวลาทำงานกลุ่มจะลำบาก แต่พอใกล้เปิดเทอมต่อมาเรากลับรู้สึกว่าเราไม่ได้ต้องการสนิทกับใครมากมาย อยากจะอยู่ได้กับทุกคนในห้องมากกว่า แล้ววันหนึ่งเพื่อนคนนี้ก็ทักเรามาบอกว่า แกๆเค้าเห็นว่าแกอยากได้เพื่อนเพิ่ม แกว่าชวน...มาอยู่กลุ่มเพื่อนด้วยกันไหม เราก็โอเคอยู่ แต่ก็ไม่ได้เต็ม100%เพราะว่าไม่ค่อยรู้นิสัยเพื่อนคนนี้ แต่เรารู้เลยว่าทำไมเพื่อนถึงเลือกเพื่อนคนนี้ เพราะว่าเพื่อนคนนี้ชอบวัยรุ่นฝรั่งเหมือนกันไง เอาตรงๆคือความจริงแล้วเราไม่ได้อยากสนิทกับเพื่อนคนนี้เลย แต่เราก็ไม่ได้ซีเรียสมาก ก็ลองดูก็ได้ แต่เรารู้อยู่ละว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เพื่อนคนนี้มาบอกเราว่าการที่จะชวนเพื่อนคนนี้เข้ากลุ่มได้ต้องใช้วัยรุ่นฝรั่งล่อ เรารู้นะ ว่าที่เพื่อนเลือกเพื่อนคนนี้เพราะจะมาเม้าท์เรื่องวัยรุ่นฝรั่งด้วยกันอะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วมันก็เป็นอย่างที่เราคิดจริงๆพอเปิดเทอมมา เพื่อนคนนี้ก็เอาแต่สนใจเพื่อนที่เข้ามาใหม่ คุยแต่เรื่องวัยรุ่นฝรั่งอยู่ด้วยกันสองคน แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรเพราะเราไม่ได้ชอบด้วย ตั้งแต่เพื่อนคนใหม่เข้ามาเพื่อนคนนี้ไม่เคยพูดถึงวงที่เคยติ่งเลย วันนึงไม่พูดถึงเลยก็มี มีแต่วัยรุ่นฝรั่งทั้งวัน เราอยู่ด้วยก็เหมือนเราไม่ได้อยู่ เราดูไม่ได้ตัวตนเพราะเราไม่ได้ชอบวัยรุ่นฝรั่งด้วยก็เลยไม่มีอะไรพูดด้วยเลย นอกจากเรื่องเรียนในห้อง เอาตรงๆคือเพื่อนคนใหม่สนใจเรามากกว่าเพื่อนคนนี้อีกนะ เราเสียใจมากๆวันไหนเจอเหตุการณ์ที่เหมือนว่าเราไม่มีตัวตนมากๆก็ร้องไห้คนเดียวทุกคืน บางทีเราก็รับไม่ไหว แต่เราไม่เคยบอกเพื่อนเลย อาทิตย์ที่2ของการเปิดเรียน เพื่อนไม่มารร.ทั้งอาทิตย์เพราะว่ามีธุระ เราเลยต้องอยู่กับเพื่อนคนใหม่ตลอด เรามีความสุขมากกว่าตอนที่มีเพื่อนคนนี้อยู่ด้วยอีก เราได้พูดมาขึ้น ขำมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น แต่พอเพื่อนกลับมาทุกอย่างก็เหมือนเดิมบางทีเดินไปกินข้าวกลางวัน เราลองเดินช้าๆด้านหลังเพื่อนสองคน เพราะเพื่อนเดินข้างกันตลอด แต่เพื่อนกลับไม่รีเลยว่าเราห่างออกจากเพื่อนไปมากแล้ว ภาพมันคงติดตา คิดทีไรก็อยากจะร้องไห้ออกมา ตอนเช้าบางวันเพื่อนคนนี้มาถึงรร.มาเจอเรากับเพื่อนใหม่ เพื่อนคนนี้ไม่เคยมองเราเลยก็มี มาถึงก็เรียกแต่...สายตาไม่เคยมองมาที่เรา ทุกครั้งที่เพื่อนใหม่มีเรื่องเครียดๆแล้วลงสตอรี่ เพื่อนคนนี้ก็จะเป็นห่วงมาก ทักไปถามแล้วก็ให้กำลังใจหลายข้อความ พอมีวันนึงเราลงสตอรี่เกี่ยวกับเรื่องเพื่อนนี่แหละ เพิ่อนคนนี้ทักมาถามในแชทว่า เป็นอะไรเนี่ยแก แค่ประโยคเดียวเลย พอมาตอนเช้าเรานั่งอยู่ข้างเพื่อนใหม่เลยนะ ไม่เคยหันมามองเราเลย ไม่เคยถามเราสักคำว่าเราเป็นอะไร จนถึงตอนเย็นค่อยมาถาม แต่พอเป็นเพื่อนใหม่กลับใส่ใจยิ่งกว่า บางวันตอนเย็นเรามีเวลาว่าง เราไม่เคนอยากไปไหนมาไหนกับเพื่อนสองคนนี้เลย เราเบื่อ เพราะเราไปก็เหมือนเราไม่ไป เราคิดว่าเราไปกับคนอื่นเรากลับมีตัวตนยิ่งกว่า แต่พอจะกลับบ้านเพื่อนก็มาตามเรา เราก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาตาม ในเมื่อปกติเพื่อนไม่เคยเห็นเราอยู่แล้วนี่ พอเราหายไปพึ่งจะมาหา ที่เราไปกับคนอื่นก็ทำให้เรากับเพื่อนเริ่มห่างกันด้วยแหละ เราก็ปล่อยให้เพื่อนไปกันเองสองคนเพราะเราก็ไม่อยากขวางอยู่แล้ว บางวันเราแทบจะไม่ได้พูด ไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้ยิ้มเลย เราไม่อยากไปรร.แล้วเจอเพื่อนสองคนด้วย ซ้ำ เราอยากอยู่คนเดียว มันเสียใจมากเลยนะที่เราไม่มีความสุขเลยที่อยู่ในที่ตรงนั้น แต่เพื่อนอีกสองคนกลับมีความสุขกันมาก เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรเรายอมเพื่อนคนนี้ทุกอย่าง การบ้านก็ดูของเราบ้าง เราไม่เคยว่า เงินนี่ยืมบ่อยมากแต่ไม่ค่อยคืนเลยนะ เอาตรงๆคือเราก็ไม่ได้รวยหรอกนะ เราก็ปานกลาง เพื่อนอะค่อนข้างรวยเลยหล่ะ แต่ยืมเงินเราตลอด เรียกยืมไม่ได้หรอก เรียกขอเลยดีกว่า โทรศัพท์เต็มก็ลบรูปวงที่ชอบออกเกือบหมด เซฟแต่รูปวัยรุ่นฝรั่ง เาเคยบอกว่าถ้าแกจะเลิกชอบมันก็ไม่แปลก แต่เพื่อนกลับบอกว่าเราไม่ได้เลิกชอบนะ แต่ว่าเพื่อนบอกคนอื่นว่าชอบ...ทั้งใจ แค่นี้มันยังไม่ชัดจนอีกหรอ...ยังจะมาบอกอีกว่ายังชอบ เราจะเชื่อได้ยังไงว่าไม่ได้เลิกชอบ การกระทำมันขนาดนี้แล้วอะ เจอรูปฝรั่งที่ชอบก็กรี๊ดๆต่อหน้าเรา..มันใช่หรอ ยอมรับว่าทำใจไม่ได้100% เราเลยคิดว่าม.ปลายเราจะไปต่อที่อื่น เพราะเราไม่อยากอยู่กับเพื่อนสองคนนี้อีกต่อไปแล้ว ถ้าออกได้ตอนนี้เราก็คงออกไปละ แต่เราค่อนข้างมีความอดทนสูงนะ แต่ตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ เราควรออกมาจากตรงนั้นใช่ไหม..เพราะบางทีมันอาจไม่ใช่ที่ของเรา หรือเราควรบอกความจริงกับเพื่อนดี... ขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ เรื่องมันยาวจริงๆ อาจงงด้วยค่ะ
มีเพื่อนแบบนี้ควรคบต่อไปอีกไหม?
เรารู้ว่าทุกคนต้องเคยย้ายรร.เมื่อเราเริ่มเลื่อนระดับการศึกษา ตอนนี้เราศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยม เวลาที่เราย้ายรร.เราก็ต้องไปพบปะกับเพื่อนใหม่ๆซึ่งก็จะห่างกับเพื่อนในรร.สมัยประถม ซึ่งเราก็จะต้องมาคบเพื่อนใหม่ๆ เพราะก็คือเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ๆของเราเรื่องก็คือ เราย้ายมาจากรร.แห่งหนึ่ง แล้วมีเพื่อนของเราในตอนนี้ที่ย้ายมาจากอีกรร. เราอยู่ห้องเดียวกันตอนเปิดเทอมแรกๆเรากับเพื่อนคนนี้ไม่ได้สนิทกัน เพราะเพื่อนคนนี้มีเพื่อนสนิทที่มาจากรร.เก่าด้วยกันอยู่แล้ว เราเคยแซวเล่นกับเพื่อนบ้าง แต่ไม่ได้คิดว่าจะมาสนิทกัน แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งคือเรากับเพื่อนคนนี้แอบชอบเพื่อนร่วมห้องด้วยกัน แต่ว่าคนละคนกันนะ ทีนี้เราก็เริ่มคุยแชทกับเพื่อน เพราะว่าตอนนั้นเรามีอะไรที่เหมือนกัน คือเพื่อนสนิทของเพื่อนคนนี้ไม่ชอบที่เพื่อนคนนี้ไปแอบชอบเพื่อนในห้อง เพื่อนคนนี้เลยมาปรึกษาเรา พอเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น ก็เริ่มสนิทกันมีปัญหาอะไรก็มาปรึกษากันตลอด ไม่มีอะไรปิดบังกันเลย เพื่อนรู้รหัสโทรศัพท์เรานะ แต่เราไม่เคยถามรหัสโทรศัพท์เพื่อน เพราะเราไว้ใจและเราก็ไม่ได้เปิดเล่นโทรศัพท์ของเพื่อนเลย พอเรากับเพื่อนคนนี้มาสนิทกัน เพื่อนคนนี้ก็มาติดเรา มาอยู่กับเราตลอดแต่ความจริงเราก็มีเพื่อนอยู่นะ แต่ก็ยังไม่สนิทเท่าเพื่อนคนนี้ เพื่อนสนิทของเพื่อนคนนี้ก็โกรธเรามาก คิดว่าเราไปแย่งเพื่อนคนนี้มา แต่เราไม่เคยคิดที่จะแย่งเพื่อนคนนี้มาเลย มีแต่เพื่อนที่มาอยู่กับเรา แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเราคิดว่าเราไม่ได้ผิดอะไร พอเรากับเพื่อนคนนี้สนิทกันมาสักพัก เราเลิกชอบคนที่เราแอบชอบก่อน แล้วเพื่อนคนนี้ก็เลิกชอบคนที่แอบชอบหลังเราไม่นาน เราสองคนก็เลยลดการคุยกันไปบ้าง แล้ววันหนึ่งเพื่อนคนนี้ก็มาบอกว่า จะกลับไปหาเพื่อนสนิทคนเก่า อันที่จริงเราก็ไม่ได้โอเคหรอกนะ แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนเครียด เพื่อนก็เป็นห่วงเรานะ ว่าจะอยู่ได้มั้ย เราก็บอกไปว่าได้ๆเราอยู่กับเพื่อนคนอื่นได้ จนเราสองคนก็เลิกสนิทกันไปอีกไม่ถึง2อาทิตย์ เพื่อนคนนี้ก็ยังคงมาหาหรือมาคุยกับเราบ้าง เราก็นิ่งๆไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้แปลกไปมาก จนวันหนึ่งเพื่อนคนนี้มาบอกเราว่า แก..แกต้องมาติ่งวง...กับเรานะ ครั้งแรกเราก็ไม่คิดว่าจะชอบวงนี้เลย เราถามไปว่า ทำไมหล่ะ ไม่ไปอยู่กับ...(เพื่อนสนิทคนเก่า)แล้วหรอ เพื่อนก็ตอบว่าไม่ละ อยู่กับ...มันก็พูดถึงแต่วง..(เพื่อนสนิทคนเก่าติ่งอีกวง)เราไม่ชอบ เราก็ไม่ได้ว่าอะไร หลายวันต่อมา เพื่อนก็พูดถึงวงนั้นทุกวันจนเราก็เริ่มชอบ จนเราชอบมาก มากแบบสุดๆพอๆกับเพื่อนในช่วงหนึ่ง เรากับเพื่อนสั่งของที่เป็นวงที่ชอบมาค่อนข้างบ่อย แต่พอไม่นานมาก เพื่อนคนนี้ก็เริ่มไปชอบวัยรุ่นฝรั่ง แต่แน่นอนเรายังคงชอบวงที่เพื่อนชวนให้ชอบอยู่ ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้เราก็ยังสั่งของอยู่ตลอด แต่เพื่อนก็ไม่ได้สั่งอะไรแล้ว เรารู้สึกแย่มากเลยนะ เราคิดว่าเพื่อนดูไม่ชอบจริง เพราะเปลี่ยนง่ายมากๆตอนชอบก็เหมือนบ้าคลั่ง แต่พอเลิกชอบก็เลิกไปเลย พอถึงวันเกิดเราเพื่อนซื้อสโลแกนคนที่เราติ่งให้ แล้วเพื่อนก็บอกกับเราว่า เรากับเพื่อนเป็นแค่เพื่อนกันก็พอ เพราะว่าคำว่าเพื่อนมันอยู่ได้นานกว่าคำว่าเพื่อนสนิท เราเคยบอกกับเพื่อนคนนี้ว่าเราอยากมีเพื่อนเพิ่ม อยู่กันแค่2คนเวลาทำงานกลุ่มจะลำบาก แต่พอใกล้เปิดเทอมต่อมาเรากลับรู้สึกว่าเราไม่ได้ต้องการสนิทกับใครมากมาย อยากจะอยู่ได้กับทุกคนในห้องมากกว่า แล้ววันหนึ่งเพื่อนคนนี้ก็ทักเรามาบอกว่า แกๆเค้าเห็นว่าแกอยากได้เพื่อนเพิ่ม แกว่าชวน...มาอยู่กลุ่มเพื่อนด้วยกันไหม เราก็โอเคอยู่ แต่ก็ไม่ได้เต็ม100%เพราะว่าไม่ค่อยรู้นิสัยเพื่อนคนนี้ แต่เรารู้เลยว่าทำไมเพื่อนถึงเลือกเพื่อนคนนี้ เพราะว่าเพื่อนคนนี้ชอบวัยรุ่นฝรั่งเหมือนกันไง เอาตรงๆคือความจริงแล้วเราไม่ได้อยากสนิทกับเพื่อนคนนี้เลย แต่เราก็ไม่ได้ซีเรียสมาก ก็ลองดูก็ได้ แต่เรารู้อยู่ละว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เพื่อนคนนี้มาบอกเราว่าการที่จะชวนเพื่อนคนนี้เข้ากลุ่มได้ต้องใช้วัยรุ่นฝรั่งล่อ เรารู้นะ ว่าที่เพื่อนเลือกเพื่อนคนนี้เพราะจะมาเม้าท์เรื่องวัยรุ่นฝรั่งด้วยกันอะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วมันก็เป็นอย่างที่เราคิดจริงๆพอเปิดเทอมมา เพื่อนคนนี้ก็เอาแต่สนใจเพื่อนที่เข้ามาใหม่ คุยแต่เรื่องวัยรุ่นฝรั่งอยู่ด้วยกันสองคน แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรเพราะเราไม่ได้ชอบด้วย ตั้งแต่เพื่อนคนใหม่เข้ามาเพื่อนคนนี้ไม่เคยพูดถึงวงที่เคยติ่งเลย วันนึงไม่พูดถึงเลยก็มี มีแต่วัยรุ่นฝรั่งทั้งวัน เราอยู่ด้วยก็เหมือนเราไม่ได้อยู่ เราดูไม่ได้ตัวตนเพราะเราไม่ได้ชอบวัยรุ่นฝรั่งด้วยก็เลยไม่มีอะไรพูดด้วยเลย นอกจากเรื่องเรียนในห้อง เอาตรงๆคือเพื่อนคนใหม่สนใจเรามากกว่าเพื่อนคนนี้อีกนะ เราเสียใจมากๆวันไหนเจอเหตุการณ์ที่เหมือนว่าเราไม่มีตัวตนมากๆก็ร้องไห้คนเดียวทุกคืน บางทีเราก็รับไม่ไหว แต่เราไม่เคยบอกเพื่อนเลย อาทิตย์ที่2ของการเปิดเรียน เพื่อนไม่มารร.ทั้งอาทิตย์เพราะว่ามีธุระ เราเลยต้องอยู่กับเพื่อนคนใหม่ตลอด เรามีความสุขมากกว่าตอนที่มีเพื่อนคนนี้อยู่ด้วยอีก เราได้พูดมาขึ้น ขำมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น แต่พอเพื่อนกลับมาทุกอย่างก็เหมือนเดิมบางทีเดินไปกินข้าวกลางวัน เราลองเดินช้าๆด้านหลังเพื่อนสองคน เพราะเพื่อนเดินข้างกันตลอด แต่เพื่อนกลับไม่รีเลยว่าเราห่างออกจากเพื่อนไปมากแล้ว ภาพมันคงติดตา คิดทีไรก็อยากจะร้องไห้ออกมา ตอนเช้าบางวันเพื่อนคนนี้มาถึงรร.มาเจอเรากับเพื่อนใหม่ เพื่อนคนนี้ไม่เคยมองเราเลยก็มี มาถึงก็เรียกแต่...สายตาไม่เคยมองมาที่เรา ทุกครั้งที่เพื่อนใหม่มีเรื่องเครียดๆแล้วลงสตอรี่ เพื่อนคนนี้ก็จะเป็นห่วงมาก ทักไปถามแล้วก็ให้กำลังใจหลายข้อความ พอมีวันนึงเราลงสตอรี่เกี่ยวกับเรื่องเพื่อนนี่แหละ เพิ่อนคนนี้ทักมาถามในแชทว่า เป็นอะไรเนี่ยแก แค่ประโยคเดียวเลย พอมาตอนเช้าเรานั่งอยู่ข้างเพื่อนใหม่เลยนะ ไม่เคยหันมามองเราเลย ไม่เคยถามเราสักคำว่าเราเป็นอะไร จนถึงตอนเย็นค่อยมาถาม แต่พอเป็นเพื่อนใหม่กลับใส่ใจยิ่งกว่า บางวันตอนเย็นเรามีเวลาว่าง เราไม่เคนอยากไปไหนมาไหนกับเพื่อนสองคนนี้เลย เราเบื่อ เพราะเราไปก็เหมือนเราไม่ไป เราคิดว่าเราไปกับคนอื่นเรากลับมีตัวตนยิ่งกว่า แต่พอจะกลับบ้านเพื่อนก็มาตามเรา เราก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาตาม ในเมื่อปกติเพื่อนไม่เคยเห็นเราอยู่แล้วนี่ พอเราหายไปพึ่งจะมาหา ที่เราไปกับคนอื่นก็ทำให้เรากับเพื่อนเริ่มห่างกันด้วยแหละ เราก็ปล่อยให้เพื่อนไปกันเองสองคนเพราะเราก็ไม่อยากขวางอยู่แล้ว บางวันเราแทบจะไม่ได้พูด ไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้ยิ้มเลย เราไม่อยากไปรร.แล้วเจอเพื่อนสองคนด้วย ซ้ำ เราอยากอยู่คนเดียว มันเสียใจมากเลยนะที่เราไม่มีความสุขเลยที่อยู่ในที่ตรงนั้น แต่เพื่อนอีกสองคนกลับมีความสุขกันมาก เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรเรายอมเพื่อนคนนี้ทุกอย่าง การบ้านก็ดูของเราบ้าง เราไม่เคยว่า เงินนี่ยืมบ่อยมากแต่ไม่ค่อยคืนเลยนะ เอาตรงๆคือเราก็ไม่ได้รวยหรอกนะ เราก็ปานกลาง เพื่อนอะค่อนข้างรวยเลยหล่ะ แต่ยืมเงินเราตลอด เรียกยืมไม่ได้หรอก เรียกขอเลยดีกว่า โทรศัพท์เต็มก็ลบรูปวงที่ชอบออกเกือบหมด เซฟแต่รูปวัยรุ่นฝรั่ง เาเคยบอกว่าถ้าแกจะเลิกชอบมันก็ไม่แปลก แต่เพื่อนกลับบอกว่าเราไม่ได้เลิกชอบนะ แต่ว่าเพื่อนบอกคนอื่นว่าชอบ...ทั้งใจ แค่นี้มันยังไม่ชัดจนอีกหรอ...ยังจะมาบอกอีกว่ายังชอบ เราจะเชื่อได้ยังไงว่าไม่ได้เลิกชอบ การกระทำมันขนาดนี้แล้วอะ เจอรูปฝรั่งที่ชอบก็กรี๊ดๆต่อหน้าเรา..มันใช่หรอ ยอมรับว่าทำใจไม่ได้100% เราเลยคิดว่าม.ปลายเราจะไปต่อที่อื่น เพราะเราไม่อยากอยู่กับเพื่อนสองคนนี้อีกต่อไปแล้ว ถ้าออกได้ตอนนี้เราก็คงออกไปละ แต่เราค่อนข้างมีความอดทนสูงนะ แต่ตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ เราควรออกมาจากตรงนั้นใช่ไหม..เพราะบางทีมันอาจไม่ใช่ที่ของเรา หรือเราควรบอกความจริงกับเพื่อนดี... ขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ เรื่องมันยาวจริงๆ อาจงงด้วยค่ะ