ผมกำลังจะสอบเข้าเรียนต่อม.4 ในอีก 5 เดือนข้างหน้า โรงเรียนที่ผมอยากจะเข้าเรียนต่อคือโรงเรียนอันดับต้นๆของประเทศ(ขอไม่เอ่ยชื่อโรงเรียน) แน่นอนว่ามันต้องยากมากๆในการสอบเข้า ผมเคยคิดว่าผมต้องทำได้แน่ๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่
แม่ชอบถามผมเรื่องในอนาคตเหมือนพ่อแม่ทั่วๆไป แม่บอกผมเสมอว่าเป็นอะไรก็ได้ทีลูกอยากเป็น แม่ไม่ซีเรียส แต่ผมก็รู้ดีว่าลึกๆแม่อยากให้ผมเป็นหมอ เพราะครอบครัวผมก็ไม่ได้มีใครได้เรียนสูงๆกันมาก่อน ทุกครั้งที่แม่ถามว่าอยากเป็อะไร ผมก็ตอบว่าหมอมาโดยตลอด เพราะผมไม่มีเป้าหมาย แต่ที่รู้แน่ๆคืออยากทำเพื่อแม่ ทำให้ผมอยากเข้าโรงเรียนนี้ ผมคิดว่าเหลือเวลาตั้งนานกว่าจะสอบถ้าพยายามจริงๆยังไงก็ทำได้ ผมพยายามตั้งใจเรียนทั้งเรียนพิเศษหลังเลิกเรียน อ่านหนังสือ หรืออะไรก็ตามที่คนอื่นๆเค้าทำกัน ทำไปเรื่อยๆจนขึ้นม.2 ผมก็เริ่มเห็นบางอย่าง ค่าเรียนพิเศษของผมในแต่ละเดือนมันแพงมาก และยังมีของพี่ชายอีก ทำให้พ่อกับแม่เริ่มจะไม่ไหว พี่ผมโดนไล่ออกจากมหาลัย พ่อและแม่ผิดหวังกับพี่ชายมาก วันนั้นทั้งบ้านทะเลาะกันแรงมาก จนวันหนึ่งผมก็ได้รูความจริงบางอย่างพี่ผมตั้งใจจะออกจากมหาลัยตั้งแต่แรกแล้ว และพี่ผมก็โอนเงินในบัญชีทั้งหมดไปให้แม่เพื่อให้เป็นค่เล่าเรียนผม ผมช็อคมากๆในวันนั้น ตอนนี้พี่ผมทำธุรกิจออนไลน์แต่เพราะเป็นมือใหม่ รายได้เลยไม่ค่อยดี ผมเลยอยากทำตามความตั้งใจของพี่ ผมเลยไปลงสมัครเรียนหลายที่เพื่อทำให้ตัวเองดีขึ้น พ่อผ่านไปผ่านมาจากความหวังมันกลายเป็นความเครียดผมเครียดมาก เพราะคนที่จะเป็นความหวังของบ้านตอนนี้มันเหลือกค่ผม ผมเริ่มพูดคำหยาบกับคนในครอบครัว ผมเริ่มเกลียดทุกคน เกลียดพี่ที่ทำไมต้องโยนภาระทุกอย่างมาลงที่ผม ผมเกลียดแม่ที่ทำไมต้องหวังกับผมถ้าผมทำไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง? ผมรู้สึกเหมือนคนบ้าเลยตอนนี้ ผมร้องให้บ่อยมาก ในทุกคืนผมถามตัวเองตลอดว่าจะไปต่อหรือจะหยุด และจนวันนี้ผมรู้สึกผิดกับตัวเองที่ทำให้คนอื่นเหนื่อยกับผมในเรื่องที่ผมไม่ได้จริงจังกับมันเลย
ผมอยากขอความเห็นจากทุกคนที่เข้ามาอ่าน อยากลองดูหลายๆทางแก้ และขอบคุณสำหรับคำติชมทุกอย่างนะครับ ขอบคุณครับ
ผมควรทำไงครับ?
แม่ชอบถามผมเรื่องในอนาคตเหมือนพ่อแม่ทั่วๆไป แม่บอกผมเสมอว่าเป็นอะไรก็ได้ทีลูกอยากเป็น แม่ไม่ซีเรียส แต่ผมก็รู้ดีว่าลึกๆแม่อยากให้ผมเป็นหมอ เพราะครอบครัวผมก็ไม่ได้มีใครได้เรียนสูงๆกันมาก่อน ทุกครั้งที่แม่ถามว่าอยากเป็อะไร ผมก็ตอบว่าหมอมาโดยตลอด เพราะผมไม่มีเป้าหมาย แต่ที่รู้แน่ๆคืออยากทำเพื่อแม่ ทำให้ผมอยากเข้าโรงเรียนนี้ ผมคิดว่าเหลือเวลาตั้งนานกว่าจะสอบถ้าพยายามจริงๆยังไงก็ทำได้ ผมพยายามตั้งใจเรียนทั้งเรียนพิเศษหลังเลิกเรียน อ่านหนังสือ หรืออะไรก็ตามที่คนอื่นๆเค้าทำกัน ทำไปเรื่อยๆจนขึ้นม.2 ผมก็เริ่มเห็นบางอย่าง ค่าเรียนพิเศษของผมในแต่ละเดือนมันแพงมาก และยังมีของพี่ชายอีก ทำให้พ่อกับแม่เริ่มจะไม่ไหว พี่ผมโดนไล่ออกจากมหาลัย พ่อและแม่ผิดหวังกับพี่ชายมาก วันนั้นทั้งบ้านทะเลาะกันแรงมาก จนวันหนึ่งผมก็ได้รูความจริงบางอย่างพี่ผมตั้งใจจะออกจากมหาลัยตั้งแต่แรกแล้ว และพี่ผมก็โอนเงินในบัญชีทั้งหมดไปให้แม่เพื่อให้เป็นค่เล่าเรียนผม ผมช็อคมากๆในวันนั้น ตอนนี้พี่ผมทำธุรกิจออนไลน์แต่เพราะเป็นมือใหม่ รายได้เลยไม่ค่อยดี ผมเลยอยากทำตามความตั้งใจของพี่ ผมเลยไปลงสมัครเรียนหลายที่เพื่อทำให้ตัวเองดีขึ้น พ่อผ่านไปผ่านมาจากความหวังมันกลายเป็นความเครียดผมเครียดมาก เพราะคนที่จะเป็นความหวังของบ้านตอนนี้มันเหลือกค่ผม ผมเริ่มพูดคำหยาบกับคนในครอบครัว ผมเริ่มเกลียดทุกคน เกลียดพี่ที่ทำไมต้องโยนภาระทุกอย่างมาลงที่ผม ผมเกลียดแม่ที่ทำไมต้องหวังกับผมถ้าผมทำไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง? ผมรู้สึกเหมือนคนบ้าเลยตอนนี้ ผมร้องให้บ่อยมาก ในทุกคืนผมถามตัวเองตลอดว่าจะไปต่อหรือจะหยุด และจนวันนี้ผมรู้สึกผิดกับตัวเองที่ทำให้คนอื่นเหนื่อยกับผมในเรื่องที่ผมไม่ได้จริงจังกับมันเลย
ผมอยากขอความเห็นจากทุกคนที่เข้ามาอ่าน อยากลองดูหลายๆทางแก้ และขอบคุณสำหรับคำติชมทุกอย่างนะครับ ขอบคุณครับ