การแอบชอบใครสักคนมันไม่สนุกเลย

สวัสดีค่ะ คือเราแอบชอบคนๆนึงค่ะ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าใช่การชอบหรือปล่าวเพราะมีแต่คนบอกว่า การได้แอบชอบใครสักคนเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด แต่ทำไมเราถึงไม่เป็นแบบนั้น ทุกๆครั้งที่เจอหน้า ใจเต้นตึกๆ ดังมาก รู้สึกเหมือนใจจะหลุดออกมาข้างนอกเลยจริงๆ ทำให้รู้สึกเสียความมั่นใจไปเลย แต่พอเวลาไม่เจอหน้ากลับต้องมองหาตลอด อยากคุยด้วย อยากอยู่ไกล้ พยายามหาเรื่องให้ได้เจอหน้าเขาตลอด เวลาได้ยินข่าวไม่ดี เช่นอุบัติเหตุ ก็กลัวว่าจะเห็นเขา คอยมองหาว่าเขาปลอดภัยอยู่มั้ย เป็นอะไรหรือปล่าว อยากเจ็บแทนเขา อยากให้เรื่องแย่เกิดกับเราแทนเขา คอนี่ยืดแล้วยืดอีก จนไม่เป็นอันทำอะไร แต่พอรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรก็เบาใจขึ้น เวลาเขาเจ็บแค่นิดเดียวแค่รอยมีดบาดก็กลัวไปหมด อยากจะทำลายเผ่าพันธ์ยุงทั้งโลกให้หมดเพราะกลัวจะมากัดเขา เวลาฝนตกก็พยายามมองกลัวเขาจะโดนฝนแล้วไม่สบาย  เวลาเขาหายไปใจก็หดหู่อยากจะถามเขาแทบตายว่าหายไปไหน เวลาเขาร้อนหรือเหนื่อยก็อยากจะเข้าไปซับเหงื่อให้ เวลาเขาอยู่ไกล้ผู้หญิงคนอื่นก็รู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจเลย เวลาเจอสายตาเขา ใจสั่นไปหมด หน้าร้อนวูบวาบไปหมด อยากเข้าไปดูแล อยากเข้าไปกอดให้แน่นที่สุด อยากพูดกับเขาว่าเป็นห่วงนะ วันยังไงบ้าง วันนี้เหนื่อยมั้ย สู้ๆนะ กินอะไรด้วยนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ และคำที่อยากพูดมากที่สุดคือคำว่า"ชอบนะ" แต่ทำได้แค่เซบรูปเขาเก็บไว้ดูยามคิดถึง ทำได้แค่แอบมองอยู่ห่างๆ ทำได้แค่หาเรื่องเดินอ้อมไปเจอเขา ทำได้แค่มโนว่าเราได้รักกัน ทำได้แค่กอดเขาในจินตนาการ ทำได้แค่เป็นห่วงแต่พูดไม่ได้ ทำได้แต่เดินผ่านเขาแล้วบอกเขาในใจเบาๆว่า รู้หรือปล่าวว่ามีคำพูดเป็นร้อยล้านคำที่อยากพูด มีการกระทำเป็นร้อยล้านอย่างที่อยากทำ ต่อให้ใจเต้นแรงสักร้อยล้านครั้งก็จะยอม
ยากให้เขารู้ว่าเขาคือต้นเหตุของความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเป็นแค่คนเดินดินธรรมดาคนนึงบนโลกกว้างในนี้แต่กลับทำให้เรารู้สึกเหมือนกับโดนมนต์วิเศษ