อริจสัจสี่ โคลงสี่สุภาพ

เมื่อมีการเกิด สิ่งนั้น ย่อมเป็น อนิจจัง คือ ความไม่คงทน ไม่เทียง เมื่อไม่เทียงแท้ คงทน ย่อมเป็น ทุกขัง คือ เปลี่ยนแปลง แปลผัน เมื่อมีการเปลี่ยนแปลง ย่อมเป็น อนัตตา คือ ไม่มีตัวตนที่แท้จริง... อนิจ

ในทางพุทธ ไม่มีสิ่งใด ที่นอกเหนือจากคำว่าธรรม และพระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ ในความเป็นอนัตตาของสภาวะธรรมทั้งปวงน้น โดยประกาศพระบรมสัจจธรรมด้วย อริยสัจสี่ หรือหลักแห่งปฎิจจสมุปทบาท นั่นคือ สัพเพ ธัมมา

ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ทุกข์ = ความไม่สบายกาย สบายใจ แห้งเหี่ยวใจ คับแค้นใจ คร่ำครวญ พิไรรำพัน เศร้าโศก พลัดพรากจาก อารมณ์อันเป็นที่รัก อยู่กับอารมณ์ อันไม่เป็นที่รัก ปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น ฯ

@ ใส่ใจพร้อมถี่ถ้วน คำนึง ภัยเภทเหตุคลายลด เลี่ยงได้ ความรู้คู่สติพึง มุหมั่น ปฏิบัติมั่นไซร้ให้ สุขสันต์ @ ก่อนสิ้นคืนค่ำนี้ นะสหาย ประเสริฐเลิศธรรม์พร ปรกคุ้ม วันใหม่ใช่ภัยคลาย เศร้าสร่าง เหตุทุกข์