แนะนำวิธีเปิดใจแล้วกล้าที่จะรักใครสักคนแบบไม่ต้องกังวลอะไรทีค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ เหมือนตอนประมาณป.6จะขึ้นม.1เราย้ายมาอยู่กับป้าแต่ก่อนจะย้ายมาเราก็มาเล่นบ้านป้านะประมาณมากลางวันเล่นบ้านแกกลางคืนกลับบ้านตัวเองนอน ป้าเราอยู่บ้านคนเดียวแม่เลยให้มาอยู่เป็นเพื่อนป้าแล้วป้าเราจะสอนเสมอผู้ชายไม่ดียังงั้นไม่ดีอย่างงี้พูดจนเรารู้สึกมีปมไปเลย555และแกก็พูดกอกหูทุกวันอย่าใกล้ผู้ชายนะเดี๋ยวมีลูก เชื่อไหมตั้งแต่ป้าเราพูดแบบนั้นเราคิดมาตลอดว่านอนใกล้ผู้ชายยเฉยๆจะมีลูกคิดแบบนี้มาจนถึงม.3 5555 เราไม่เคยมีความรักที่แบบหนุ่มสาวเขาทำกันเคยจับมือผู้ชายที่เรียกว่าแฟนจริๆตอนม.6 แล้วก็คบได้ไม่นานก็เลิกลากันไป (เพราะอะไรไม่ต้องพูดก็คงรู้นะ555)และก็โสดมาตลอดจนตอนนี้ขึ้นปี.4ล่ะ เรารู้สึกว่าเรากลัวความรัก คุยกับใครได้ไม่นานก็เลิกบ้าง บางคนคุยกันมาดีๆเหมือนเราจะรักเขารู้สึกกับเขามากขึ้นกับเป็นเราเองที่ถอยห่างไม่รู้ว่ากลัวไรนักหนาคิดอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ ไม่เคยกล้ารักแบบรักสุดๆสักครั้ง เราควรแก้ยังไงคะ? เปิดใจยังไง? เบื่อตัวเองเหมือนกัน?