มันเป็นปัญหาที่มีมาตั้งนานแล้วและอยากจะหาที่ระบายสักที่หรือไม่ก็ขอคำปรึกษามาช่วยลบความรู้สึกนี้หน่อย
คือเราเป็นคนที่ชอบดูการ์ตูน anime อะไรพวกนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งตอนนั้นเราเป็นคนที่ชอบเข้าหาคนอื่นมีเพื่อนๆเล่นด้วยกันเราชอบชวนคุยหรือเอาหนังสือการ์ตูนมาอ่านกับเพื่อนๆ คือมีความสุขที่สุดจริงๆ(เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนด้วย ตั้งแต่ประถมจนจบเลย) จนกระทั้งเป็นช่วงป.6 มันจะมีคนกลุ่มนึงที่ชอบดูถูกหรือพวกแบ่งชนชั้นประมาณว่าคนที่ดูการ์ตูนหนะเป็นพวกเอ๋อ ไม่ได้เรื่องอะไรประมาณนี้ ตอนแรกเราก็ไม่สนใจหรอก จนเราขึ้นม.ต้น เริ่มมีคนมาชอบพูดดูถูกว่า"เป็นเอ๋อหรอ" "ปัญญาอ่อน" และคนกลุ่มที่ว่าจะเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดในชั้น จนมันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ และทำให้เราไม่กล้าทำสิ่งที่ชอบต่อหน้าคนอื่นไปเลยและมันทำให้เราเข้ากับคนอื่นยากขึ้นเวลาเจอกับคนกลุ่มใหม่ๆแล้วถามว่าเราชอบดูอะไรชอบทำอะไร ถ้าเป็นตอนเด็กๆเราจะพูดได้เต็มปากเลยว่า "ชอบดูการ์ตูน ชอบวาดรูป"คือชอบพูดกับคนอื่น แต่ว่าพอโตมาเราต้องคอยโกหกคนอื่นว่าเราชอบอย่างนั้นชอบอย่างนี้ซึ่งบางอย่างที่เราพูดไปมันไม่ใช้สิ่งที่เราชอบเลยจริงๆ มันทำให้เรากลายเป็นคนที่ระแวงสายตาคนอื่น ระแวงว่าสิ่งที่เราทำมันผิดปกติจากคนอื่นหรือเปล่ามันทำให้เรากลัวไปหมดคือเวลาเราจะคุยกลับใครเราต้องคอยแบบแอบถามคนนั้นว่าเคยดูไหมถ้าไม่เคยเราก็จะไม่พูดถึงเรื่องนั้นเลยแต่ถ้าอีกฝ่ายพูดว่าเคยเราก็จะเริ่มเปิดใจที่จะพูดเล็กน้อยแต่ไม่มาก ซึ่งทำแบบนี้มันทำให้เรากลัวที่จะเข้าหาคนอื่นกลัวที่จะหาเพื่อนใหม่มันเป็นปัญหาแบบนี้จนเราขึ้นปี1เราเองก็พอจะปรับตัวได้นิดนึงจากที่ต้องอยู่หญิงล้วนมาตลอดเราเองก็แทบจะไม่ค่อยได้พูดกับเพื่อนผู้ชายเวลาเราคุยกับพวกเค้าเราก็จะทำตัวไม่ถูกไม่ชินบ้าง และเวลาเราต้องหาเพื่อนใหม่เราก็ต้องคอยโกหกกับคนอื่นว่าชอบนู้นนี้นั้นไม่กล้าโชว์สิ่งที่เราชอบ และบางครั้งสิ่งที่เพื่อนเข้าคุยกันเราเองก็ไม่รู้เรื่องจริงๆแต่ก็ต้องฝืนยิ้มและหัวเราะไป และพอเราเข้ามาอยู่ปี1 ได้สักพักซึ่งกลุ่มเราก็จะมี4คนนับเราด้วยนะ เราจะให้ว่า a,b,c นะ ซึ่ง bชอบที่จะคุยกับaและcมากกก ส่วนเราหรอแทบจะไม่คุยเลยและเราเองก็พยายามที่จะเป็นมิตรยิ้มแย้มคือพยายามคุยชวนไปนั้นนี้ แต่มันก็ไม่เป็นผล และbชอบที่จะนั้งข้างaกับcเสมอ ไม่เคยที่จะนั่งข้างเราเลยตอนแรกเราก็คิดไปเองนะแต่มันบ่อยขึ้นๆจนเรารุ้สึกแย่อ่ะ และมีครั้งนึงที่cไม่มามหาลัย เราก็เลยต้องอยู่กับbและa เราเองก็ไม่มีปัญหาอะไรก็ทำตัวเป็นปกติทุกอย่างแต่ว่าสิ่งที่bกับaทำอ่ะมันทำให้เรากลัวและเครียดคือโต๊ะในห้องเรียนมันเป็นโต๊ะสามตัวเรียงและเรานั่งริมขวาถัดมาก็เป็นbและa ซึ่งพวกเค้าสองคนเปิดวิดีโอดูด้วยกันแต่ไม่ชวนเราดู คือคนบางตนอาจจะคิดว่าเรื่องแค่นี้เองเครียดทำไมเดี๋ยวพวกเค้าก็ชวนมาดู แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น พวกเค้าสองคนจะดูด้วยกันและมีชวนcมาดูด้วยบ้างแต่ไม่เคยชวนเราเลยสักครั้ง คือเราเองก็ไม่ได้อยากรู้เนื้อหาหรือเรื่องที่เพื่อนดูนะแต่ว่ามันทำให้เรารู้สึกเสียใจ กลัวว่าตัวเองทำอะไรรผิด เราเป็นคนนอกหรอหรือแค่เราไม่ได้สนใจในสิ่งที่พวกเธอสนเลยทำแบบนี้ซึ่งมันทำให้เราเครียดเรื่องปมที่เราโดนมาตั้งแต่เด็กมากจริงๆ
เราเคยคุยกับผู้ปกครองแล้วและพวกเคา้ก็บอกว่าไม่ต้องไปสนใจคนพวกทำตัวนิ่งๆ ซึ่งเราก็ทำตามแต่มันก็ถามว่าช่วยไหมก็นิดนึงแต่ก็ไม่มากเวลาเพื่อนถามว่าเป็นอะไรเราอยากบอกความรู้สึกออกไปตรงๆเลยแต่เราก็ไม่กล้า กลัวสายตากลัวความคิดของเพื่อนจะคิดว่าเป็นคนงี่เง่าอ่อนแอ่ กระแดะเราเลยต้องเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร บอกใครไม่ได้แม้กระทั้งครอบครัวพี่น้องก็ตาม
เวลาเราเจอคนที่ชอบอะไรที่เหมือนเราแล้วเพื่อนบางครั้งก็ทำสายตารังเกียจและเริ่มพูดต่างๆนาๆว่าไม่ดีอย่างนั้นนี้ เราก็ทำได้แค่นิ่ง
เราอิจฉาคนอื่นที่เค้ารักในสิ่งที่ตัวเองทำแล้วแสดงออกมาได้อย่างเปิดเผยเราอยากจะทำได้แบบคนพวกนั้นบ้างไม่แคร์สายตาคนอื่นที่มอง
อยากรู้จริงๆว่าเราแปลกไหมที่เราชอบแบบนี้เราผิดอะไรทำไมคนรอบข้างถึงชอบผลักเราออกเสมอ
เราอยากจะลบความรู้สึกความกลัวกับตวามเครียดนี้ทิ้งออกไปจริงมีแบบนี้แล้วทุกข์จริงๆ ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังรับอ่านเรื่องของเราด้วยจริงๆ
ปมที่เราโดนมาตั้งแต่เด็กมันส่งผลจนถึงปัจจุบัน
คือเราเป็นคนที่ชอบดูการ์ตูน anime อะไรพวกนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งตอนนั้นเราเป็นคนที่ชอบเข้าหาคนอื่นมีเพื่อนๆเล่นด้วยกันเราชอบชวนคุยหรือเอาหนังสือการ์ตูนมาอ่านกับเพื่อนๆ คือมีความสุขที่สุดจริงๆ(เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนด้วย ตั้งแต่ประถมจนจบเลย) จนกระทั้งเป็นช่วงป.6 มันจะมีคนกลุ่มนึงที่ชอบดูถูกหรือพวกแบ่งชนชั้นประมาณว่าคนที่ดูการ์ตูนหนะเป็นพวกเอ๋อ ไม่ได้เรื่องอะไรประมาณนี้ ตอนแรกเราก็ไม่สนใจหรอก จนเราขึ้นม.ต้น เริ่มมีคนมาชอบพูดดูถูกว่า"เป็นเอ๋อหรอ" "ปัญญาอ่อน" และคนกลุ่มที่ว่าจะเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดในชั้น จนมันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ และทำให้เราไม่กล้าทำสิ่งที่ชอบต่อหน้าคนอื่นไปเลยและมันทำให้เราเข้ากับคนอื่นยากขึ้นเวลาเจอกับคนกลุ่มใหม่ๆแล้วถามว่าเราชอบดูอะไรชอบทำอะไร ถ้าเป็นตอนเด็กๆเราจะพูดได้เต็มปากเลยว่า "ชอบดูการ์ตูน ชอบวาดรูป"คือชอบพูดกับคนอื่น แต่ว่าพอโตมาเราต้องคอยโกหกคนอื่นว่าเราชอบอย่างนั้นชอบอย่างนี้ซึ่งบางอย่างที่เราพูดไปมันไม่ใช้สิ่งที่เราชอบเลยจริงๆ มันทำให้เรากลายเป็นคนที่ระแวงสายตาคนอื่น ระแวงว่าสิ่งที่เราทำมันผิดปกติจากคนอื่นหรือเปล่ามันทำให้เรากลัวไปหมดคือเวลาเราจะคุยกลับใครเราต้องคอยแบบแอบถามคนนั้นว่าเคยดูไหมถ้าไม่เคยเราก็จะไม่พูดถึงเรื่องนั้นเลยแต่ถ้าอีกฝ่ายพูดว่าเคยเราก็จะเริ่มเปิดใจที่จะพูดเล็กน้อยแต่ไม่มาก ซึ่งทำแบบนี้มันทำให้เรากลัวที่จะเข้าหาคนอื่นกลัวที่จะหาเพื่อนใหม่มันเป็นปัญหาแบบนี้จนเราขึ้นปี1เราเองก็พอจะปรับตัวได้นิดนึงจากที่ต้องอยู่หญิงล้วนมาตลอดเราเองก็แทบจะไม่ค่อยได้พูดกับเพื่อนผู้ชายเวลาเราคุยกับพวกเค้าเราก็จะทำตัวไม่ถูกไม่ชินบ้าง และเวลาเราต้องหาเพื่อนใหม่เราก็ต้องคอยโกหกกับคนอื่นว่าชอบนู้นนี้นั้นไม่กล้าโชว์สิ่งที่เราชอบ และบางครั้งสิ่งที่เพื่อนเข้าคุยกันเราเองก็ไม่รู้เรื่องจริงๆแต่ก็ต้องฝืนยิ้มและหัวเราะไป และพอเราเข้ามาอยู่ปี1 ได้สักพักซึ่งกลุ่มเราก็จะมี4คนนับเราด้วยนะ เราจะให้ว่า a,b,c นะ ซึ่ง bชอบที่จะคุยกับaและcมากกก ส่วนเราหรอแทบจะไม่คุยเลยและเราเองก็พยายามที่จะเป็นมิตรยิ้มแย้มคือพยายามคุยชวนไปนั้นนี้ แต่มันก็ไม่เป็นผล และbชอบที่จะนั้งข้างaกับcเสมอ ไม่เคยที่จะนั่งข้างเราเลยตอนแรกเราก็คิดไปเองนะแต่มันบ่อยขึ้นๆจนเรารุ้สึกแย่อ่ะ และมีครั้งนึงที่cไม่มามหาลัย เราก็เลยต้องอยู่กับbและa เราเองก็ไม่มีปัญหาอะไรก็ทำตัวเป็นปกติทุกอย่างแต่ว่าสิ่งที่bกับaทำอ่ะมันทำให้เรากลัวและเครียดคือโต๊ะในห้องเรียนมันเป็นโต๊ะสามตัวเรียงและเรานั่งริมขวาถัดมาก็เป็นbและa ซึ่งพวกเค้าสองคนเปิดวิดีโอดูด้วยกันแต่ไม่ชวนเราดู คือคนบางตนอาจจะคิดว่าเรื่องแค่นี้เองเครียดทำไมเดี๋ยวพวกเค้าก็ชวนมาดู แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น พวกเค้าสองคนจะดูด้วยกันและมีชวนcมาดูด้วยบ้างแต่ไม่เคยชวนเราเลยสักครั้ง คือเราเองก็ไม่ได้อยากรู้เนื้อหาหรือเรื่องที่เพื่อนดูนะแต่ว่ามันทำให้เรารู้สึกเสียใจ กลัวว่าตัวเองทำอะไรรผิด เราเป็นคนนอกหรอหรือแค่เราไม่ได้สนใจในสิ่งที่พวกเธอสนเลยทำแบบนี้ซึ่งมันทำให้เราเครียดเรื่องปมที่เราโดนมาตั้งแต่เด็กมากจริงๆ
เราเคยคุยกับผู้ปกครองแล้วและพวกเคา้ก็บอกว่าไม่ต้องไปสนใจคนพวกทำตัวนิ่งๆ ซึ่งเราก็ทำตามแต่มันก็ถามว่าช่วยไหมก็นิดนึงแต่ก็ไม่มากเวลาเพื่อนถามว่าเป็นอะไรเราอยากบอกความรู้สึกออกไปตรงๆเลยแต่เราก็ไม่กล้า กลัวสายตากลัวความคิดของเพื่อนจะคิดว่าเป็นคนงี่เง่าอ่อนแอ่ กระแดะเราเลยต้องเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร บอกใครไม่ได้แม้กระทั้งครอบครัวพี่น้องก็ตาม
เวลาเราเจอคนที่ชอบอะไรที่เหมือนเราแล้วเพื่อนบางครั้งก็ทำสายตารังเกียจและเริ่มพูดต่างๆนาๆว่าไม่ดีอย่างนั้นนี้ เราก็ทำได้แค่นิ่ง
เราอิจฉาคนอื่นที่เค้ารักในสิ่งที่ตัวเองทำแล้วแสดงออกมาได้อย่างเปิดเผยเราอยากจะทำได้แบบคนพวกนั้นบ้างไม่แคร์สายตาคนอื่นที่มอง
อยากรู้จริงๆว่าเราแปลกไหมที่เราชอบแบบนี้เราผิดอะไรทำไมคนรอบข้างถึงชอบผลักเราออกเสมอ
เราอยากจะลบความรู้สึกความกลัวกับตวามเครียดนี้ทิ้งออกไปจริงมีแบบนี้แล้วทุกข์จริงๆ ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังรับอ่านเรื่องของเราด้วยจริงๆ