สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉัน ถ้ามีขอผิดพลาดตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ
ตามหัวข้อเลยค่ะ ทำไมเราต้องปล่อยให้คนๆหนึ่งเข้ามาทำร้ายชีวิตเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับเข้ามาแล้วก็ขอโทษทำเป็นรู้สึกผิดกับเรื่องที่ผ่านมา สุดท้ายก็เป็นเขาที่เดินจากไป เป็นแบบนี้ซ้ำซากๆ ทุกๆครั้งที่เขากลับมา เราจะถามตลอดว่าทิ้งเราไปทำไม เขาตอบว่า มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มีหลายเรื่องให้คิดเลยรู้สึกอยากอยู่คนเดียว เราเก็บมาคิดคนเดียวหลายครั้งจนพูดออกไปว่า การที่มีเราอยู่ มันไม่ช่วยทำให้เธอมีความสุขเลยหรอ...
จนตอนนี้มันทำให้เราคิดว่า ทำไมเราต้องปล่อยให้เขาเข้ามาทำให้เราเจ็บช้ำขนาดนี้หรือเป็นเพียงเพราะเรารักเขา เราต้องการเข้า หรือเราไม่มีใคร จริงๆมันผิดที่เราเอง โง่เอง ที่ปล่อยให้เขาเข้ามา เราไม่กล้ามีใครอีกเลยเรากลัวไปหมด เรื่องบางเรื่องก็ลืมไปง่ายๆคิดเท่าไรก้คิดไม่ออก แต่กับเรื่องบางเรื่องที่ทั้งพยายามลืมแค่ไหน กับไม่เคยลืมมันได้เลย และวันนี้เขาจากเราไปอีกแล้ว
ทำไมต้องปล่อยให้คนๆหนึ่งเข้ามาทำร้ายชีวิต?
ตามหัวข้อเลยค่ะ ทำไมเราต้องปล่อยให้คนๆหนึ่งเข้ามาทำร้ายชีวิตเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับเข้ามาแล้วก็ขอโทษทำเป็นรู้สึกผิดกับเรื่องที่ผ่านมา สุดท้ายก็เป็นเขาที่เดินจากไป เป็นแบบนี้ซ้ำซากๆ ทุกๆครั้งที่เขากลับมา เราจะถามตลอดว่าทิ้งเราไปทำไม เขาตอบว่า มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มีหลายเรื่องให้คิดเลยรู้สึกอยากอยู่คนเดียว เราเก็บมาคิดคนเดียวหลายครั้งจนพูดออกไปว่า การที่มีเราอยู่ มันไม่ช่วยทำให้เธอมีความสุขเลยหรอ...
จนตอนนี้มันทำให้เราคิดว่า ทำไมเราต้องปล่อยให้เขาเข้ามาทำให้เราเจ็บช้ำขนาดนี้หรือเป็นเพียงเพราะเรารักเขา เราต้องการเข้า หรือเราไม่มีใคร จริงๆมันผิดที่เราเอง โง่เอง ที่ปล่อยให้เขาเข้ามา เราไม่กล้ามีใครอีกเลยเรากลัวไปหมด เรื่องบางเรื่องก็ลืมไปง่ายๆคิดเท่าไรก้คิดไม่ออก แต่กับเรื่องบางเรื่องที่ทั้งพยายามลืมแค่ไหน กับไม่เคยลืมมันได้เลย และวันนี้เขาจากเราไปอีกแล้ว