อยู่อย่างไร้วิญญาณเพราะแม่เราหรือตัวเราเอง?

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะเราเป็นลูกคนโตพึ่งขึ้น ม.1 ส่วนน้องเราอีกสองคนเป็นผู้ชายคนกลางอายุ3ขวบ น้องคนเล็กพึ่ง1ขวบค่ะ ตั้งแต่ที่น้องเราเกิดมาทั้งสองคนแม่ก็ค่อนข้างที่จะชอบน้องคนเล็กมากกว่า ขนาดน้องคนกลสุดกลางเรายังโดนลำเอียงเลยค่ะ แม่ชอบด่าเรากับน้องคนกลาง ด่าแบบไม่มีเหตุผลชอบเอาน้องมาเปรียบเทียบกับน้องคนกลางค่ะชอบบอกว่าน้องมันไม่เห็นงี่เง่าเลยเวลาที่น้องคนกลางอยากกินนมก็จะร้องไห้แล้วบอกแม่ แม่เราก็จะบอกว่า จะเอาอะไรก็บอกมาสิอย่างี่เง่าได้มั้ย ตะคอกใส่น้องเลยค่ะน้องเราก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมเราที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นพาน้องออกไปข้างนอกห้องเลยค่ะเราอุ้มน้องขึ้นแล้วมองตาแม่ นัยตาแมาสื่อได้เลยค่ะว่าไม่เคยรักเรากับน้องเลยทั้งๆที่ก่อนน้องคนเล็กจะเกิดแม่ก็รักเราเท่าๆกันไม่เคยด่าน้องกับเราเลยแม่บอกว่าถึงน้องจะเกิดมาก็รักพวกเราเท่าเดิมแต่แม่โกหกแม่ลำเอียงสนใจน้องคนเล็กมากกว่าเวลาที่น้องเราจะกินนมก็เหมือนๆกับน้องคนกลางเลยค่ะแม่ก็หอมแก้มน้องแล้วบอกว่าเดี๋ยวไปเอาให้ แค่นี้ก็ชัดแล้วค่ะว่าแม่ลำเอียงแม่ไม่เคยด่าน้องคนเล็กเลยค่ะ ทุกๆครั้งแม่จะชอบมาลงอารมณ์ใส่อารมณ์ที่น้องคนกลางกับเรา เราจะต้องไปช่วยแม่ที่ร้านอาหารเวลา2ทุ่มถึงตี4ค่ะ แม่ก็ใส่อารมณ์ใส่เราตลอดพูดดีๆก็ไม่ได้ชอบกระแทกเสียงใส่เรา เราก็เลยหลีกไปล้างจานหลังร้านระหว่างที่เราล้างจานน้ำตาเราก็ไหลค่ะเป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่อยู่คนเดียวตอนที่โดนแม่ด่าเราก็จะเงียบๆให้แม่ด่าไปเพราะไม่กล้าพูดอะไรแต่พอมาอยู่คนเดียวน้ตาที่กลั้นเอาไว้มานานก็จะไหลออกมาค่ะน้อยใจกับชีวิตของเราที่เกิดมาร่างกายอ่อนแอแล้วก็ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ของแม่(เราเป็นเลือดจางค่ะ เราผอมมากสูงประมาณ156 น้ำหนัก34)เราทำอะไรได้ไม่นานขาก็อ่อนแรงตลอดเลยค่ะเราจะเป็นแบบนี้ตลอดแต่แม่ไม่เคยพาเราไปหาหมอเลยจนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่เราไปโรงเรียนค่ะเราเกิดอาการหัวใจเต้นแรงเหมือนจะเป็นลมตลอดแล้วปู่เราก็มารับไปคลีนิคนก่อนครั้งแรกตอนที่หมอตรวจก็ถอนหายใจแล้วบอกให้ปู่เราพาไปที่ห้องฉุกเฉินที่โรงบาลแล้วหมอจะปิดคลีนิคตามไปพอปู่พามาที่ห้องฉุกเฉินพยาบาลก็วัดความดันแล้วตรวจเลือดแล้วให้เรานอนที่เตียง ปู่เราที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงก็มองเราค่ะ สายตาปู่เป็นห่ววเรามากตอนนั้นน้ำตาเราจะไหลค่ะเพราะอย่างน้อยก็มีปู่ที่คอยอยู่ข้างๆเรามาตลอด ปู่เราบอกให้นอนอยู่นี่ก่อนแล้วปู่ก็ออกไปซื้อน้ำตอนที่ผู้ออกไปเราก็น้ำตาไหลทันทีแต่ก็บอกตัวเองให้เข้มเเข็งเข้าไว้ ผลตรวจออกมาคือเราเป็นเลือดจางค่ะแล้วหมอให้นอนโรงบาลปู่เราก็มาเฝ้าเราค่ะ พอวันถัดไปแม่เราก็มาหาเราหวังว่าแม่จะปลอบเราบ้างแต่ไม่เลยแม่เราด่าเราค่ะว่าทำไมปล่อยให้เป็นแบบนี้ ทำไมไม่ดูแลตัวเอง ทำไมต้องให้คนอื่นลำบากมาเฝ้า เราหันหน้าหนีเลยค่ะไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น จะให้เราดูแลตัวเองได้ยังไงเพราะทุกวันนี้ก็โดนแต่แรงกดดัน ความเครียดที่แม่มอบให้ จนตอนนี้เราเป็นโรคซึมเศร้าจางๆค่ะ เราเริ่มทำร้ายตัวเองเริ่มแอบไปร้องไห้หนักๆเหมือนคนบ้าที่ห้องในบ้านพี่สาวเราทุกวันเวลาที่พี่เราไม่อยู่ เราจะชอบร้องไห้แบบบ้าคลั่งมากเหมือนกำลังจะกลายเป็นบ้าเข้าไปทุกทีๆทุกเรื่องที่เราทำไม่มีใครเคยรับรู้ทุกวันนี้เรายิ้มน้อยลงเวลาอยู่โรงเรียนเราจะฝืนทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ดวลาที่เรากลับบ้านเราจะมาร้องไห้ที่บ้านพี่เราทุกวันแล้วทำร้ายตัวเองซ้ำๆ เราเครียดมากที่ต้องมารองรับอารมณ์ของแม่ เราเริ่มคิดแล้วว่าเราเกิดมาทำไมทำไมเราต้องอยู่ มีหลายครั้งที่เราคิดจะฆ่าตัวตายเพราะอยากให้เรื่องนี้จบๆไปซักที แต่เราคิดถึงปู่ คิดถึงน้องคนกลาง เราเลยทนอยู่บอกเอาไว้ว่าเราจะต้องอยู่เพื่อดูแลน้องคนกลางไม่ให้เจอเหมือนกับที่เราเจอ ทุกวันนี้เราก็อยู่อย่างซึมๆเศร้าๆร้องไห้ทุกวันแววตาของเราไม่มีแล้วเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ เราจำไม่ได้แล้วว่ายิ้มอย่างมีความสุขครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ เราจำไม่ได้แล้วว่าเราเคยมีความสุขมั้ย....
#ขอบคุณที่รับฟังค่ะ