อยู่คนเดียวยังไง โดยที่ไม่มีพี่น้องหรือครอบครัวคอยช่วยเหลือคะ

คือ เราทะเลาะกับพี่หนักมาก แบบนิสัยนางค่อนข้างเอาแต่ใจ ไม่ฟังใคร และเราก็ยอมนางมามากแล้ว จนทะลาะกันหนักถึงขั้นตัดพี่น้อง เพราะเราก็ไม่ยอมนางแล้ว และเราก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ เราอยู่หอใช้ชีวิตคนเดียว เวลาเดือดร้อน อะไรที่ผ่านมาก็มีพี่คอยช่วย เราก็มีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว ถ้าเป็นทุกคนจะทำยังไงให้ตัวเองอยู่ได้โดยมีความสุขคะ อยากรู้แค่นี้ อ้อ ลืมบอกที่บ้านส่งเงินให้ใช้ตลอดนะคะ แต่ยังไม่รู้ว่าเราทะลาะกับพี่เพราะเราไม่ได้อยู่บ้าน เรารักพี่และเชื่อฟังมาตลอดแต่พี่เรามันชอบด่าแรงๆ และพูดแบบบั่นทอนจิตใจ เหมือนคนไม่ใช่พี่น้องกัน เราเป็นคนขี้น้อยใจด้วย เอาจริงๆ ถ้าทุกคนเป็นเราจะเข้าใจว่า เรายอมพี่มาตลอดเวลาด่าก็ไม่เถียงทั้งๆที่บางครั้งเราไม่ได้ผิด เรารู้สึกเหนื่อยใจเพราะที่บ้านก็ไม่อยู่กับแบบอบอุ่นไม่เคยมีความสุข แม่ป้าน้าอาอะไรก็รักแต่พี่เรา เวลาพี่เราอยากได้อะไรก็ซื้อให้ พาไปนู้นไปนี่แต่กับเราให้แค่เงิน เราขอเท่าไหร่ก็ได้หมด แต่สิ่งที่ไม่เคยได้คือความรัก ความอบอุ่บ หลายครั้งที่เราอิจฉาพี่แต่ไม่ได้พูดไร เวลาเราทะเลาะกับพี่ไม่พี่เราจะผิดหรือถูกก็มีแต่คนเข้าข้างมัน เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไม พิมไปร้องไปอะ เหนื่อยมากๆ ยังไม่รู้เลยว่าทุกวันนี้ถ้าประสบความสำเร็จในชีวิต ใครจะมายินดีด้วย แม่เจอหน้ากันปีนึงสักสองครั้งได้ เพราะเราไม่ค่อยกลับบ้าน สาเหตุเพราะ เวลากลับไปนะ คุยกับใครเค้าก็ไม่คุยด้วย แม่ก็ไม่ค่อยอยู่บ้านทำแต่งานกลับย้านมาก็แค่ถามว่ากลับมาทำไม แล้วไปเรียนวันไหน จะมาเอาเงินหรอ อือคือแบบเวลาพี่เรากลับมาเป็นอาทิต อัพสตอรี่ไปนู้นไปนี่กับครอบครัว คือถ้าคิดอีกมุมหรือว่าเราไม่ใข่ลูกเขา แต่จริงๆแล้ว เราก็เป็นลูกเขานั้นแหละ แค่โดนลำเอียงจากทุกๆ คน สิ่งที่เราต้องการและอยากได้มากที่สุดคือ คำว่ามีความสุข มีความสุขมันสัมผัสคำนี้ยากจริงๆ เราไม่อยากโดนทำร้ายจิตใจจากคนในครอบครัวอีกแล้ว