เราเหนื่อยกับคนที่บ้าน

 ตามหัวข้อเลยค่ะ  คือ เรามีพี่ เราเป็นน้องคนเล็กค่ะตอนนี้พี่เราทำงานแล้ว แล้วคือตอนที่พี่ไม่อยู่บ้านคือไปทำงานน่ะค่ะ เรากับพ่อแม่ก็คุยกันดีปกตินะคะ แต่พี่กลับมาบ้านทีไร เราจะต้องทะเลาะกับแม่ทึกที แม่ชอบตวาดใส่เรา เมื่อก่อนเราร้องไห้ตลอกเลยนะ แต่ตอนนี้ดริ่มชิน พอพี่กลับบ้านทีไร เราจะรีบขึ้นห้องของเราเลย ไม่อยู่คุยด้วยแล้ว มันเหนื่อยใจมากๆเลย  แล้วพึ่งล่าสุดเลย พี่นั้งดล้นโทรศัพท์อยู่ในบ้าน เราก็พาน้องหมาไปเดินเล่น พอเราเดินเข้ามาแม่ถามทันทีเลยว่า เราเข้าบ้านรึยังพอรู้ ก็เรียกเราไปใช้ ซึ่งเราก็งง พี่นั้งตั้งนานทำไมไม่ใช้ เราพึ่งเดินเข้าก็ใช้เลย ยอมรับว่าไม่พอใจ เรานิสัยไมาดีเองตรงนี้ แต่เราก็แค่ทำหน้านิ่งๆแล้วก็ทำต่อไป เขาก็บอกระวังๆหน่อย อ่ะ เราก็ระวัง เหมือนเขาไม่พอใจ ก็นวสดใส่เรา เราเริ่มรู้ละ จะทะเลาะกันอีกแล้ว เราเหนื่อยที่จะทะเลาะอีก เราก็รีบทำรีบขึ้นมาอาบน้ำ สักพักพี่ก็เข้ามาหาเราถามนู้นนี่นั้น  เราก็คือไม่อยากคุยก็เลยถามคำตอบคำ ำอเขาลงไปเราก็พึ่งนึกได้ว่า ลืมเอายาขึ้นมา(เราไม่สบายอยู่)ตอนแรกกก็ตะโกนให้หยิบให้หน่อย ครั้งเดียว เขาคงไม่ได้ยินเราเลยลงไปหยิบเอง สรุป เขาไปนั้งว่าเรากันในอีกห้องนึง พี่ก็ถามแบบใส่ไฟอ่ะ ทุกคนนึกออกปะ แม่เราก็บอกไม่อยากคุยกับเราแล้ว เบื่อ เราเฉยมานานแล้ว เราต้องเฉยต่อไปใช่ไหมคะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกมีหนักกว่านี้ แม่เคยทะเลาะกับเราถึงขนาดไล่เราไปตาย ทั้งที่เราอธิบายเหตุผลอยู่เขาก็ไม่ฟัง ทำอะไรก็ผิดไปหมด เราไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้แล้ว เราเคยนั้งอธิบายว่าหนูไม่โอเคกับแบบนี้ แม่ไม่โอเคแบบไหน แม่บอกมา เราแก้ทุกอย่างจากที่ไม่ค่อยคุยกับเขาเพราะโลกส่วนตัวเราสูง ป็นเราที่คอยคุยกับเขา ทำตัวเหมือนพี่ ตอนที่เขาอยู่บ้าน แต่ช่วยงานเยอะกว่า แต่เรากลับโดนด่ามากกว่าเดิม เราไม่ไหวแล้ว บอกอะไรไปเขาก็ไม่ฟังเราเลย ดเามีเหตุผลตลอด เราก็เอาเหตุผลเราสู้ แต่นั้นแหละค่ะ สุดท้าย ทุกอย่างเขาก็ถูกหมด ถ้าเราได้ออกจากบ้านนี้แบบมีที่อยู่ใหม่ มีงาน เงิน ทำแล้วส่งแค่เงิน ไม่ค่อยกลับบ้านดีมั้ยคะ เรารู้สึกบ้านมันไม่ได้ช่วยเติมพลังให้เรา มีแต่สูบออก หรือเราควรไปพบจิตแพทย์คะ