ตั้งแต่แต่งงานกับสามี เขาไม่ค่อยให้เราออกไปไหนคนเดียวเลยค่ะ ตอนแรกเราก็คิดว่าเขาเป็นห่วงเฉยๆ แต่พอนานเข้า มันเริ่มรู้สึกเหมือนโดนควบคุมมากกว่า
อย่างเวลานัดเพื่อน เขาจะถามละเอียดมากว่าไปกับใคร ที่ไหน กี่โมงกลับ แล้วสุดท้ายก็มักจะลงเอยที่เขาบอกว่า “งั้นเดี๋ยวไปด้วย” หรือไม่ก็ “วันนี้อย่าไปเลย” จนช่วงหลังเราแทบไม่ได้เจอเพื่อนเลยค่ะ บางคนก็หายไปจากชีวิตจริงๆ
เรื่องขับรถก็เหมือนกัน ทั้งที่เรามีใบขับขี่ แต่เขาจะเป็นคนขับให้ตลอด บางวันเขาก็ดื่มนะคะ แต่ก็ยังยืนยันจะขับเอง เราพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นทะเลาะ
พอหลังๆ มานี่เริ่มหนักขึ้นตรงเรื่องโทรศัพท์ค่ะ
เวลาเราวางไว้หัวเตียง เขาจะหยิบไปดูเองเลย แบบไม่ได้ถามก่อน
ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง แต่พอมันเกิดบ่อยขึ้น เราเริ่มอึดอัด เพราะบางทีเป็นแชทเพื่อนผู้หญิงธรรมดา เขาก็ถามว่า “คนนี้ใคร ทำไมต้องคุย” ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไรเลย
มีอยู่วันนึง เราลองวางโทรศัพท์ไว้แล้วแกล้งเดินออกไปห้องน้ำ พอกลับมา เขานั่งเลื่อนดูแชทเราอยู่จริงๆ ค่ะ แล้วพอเราเดินเข้าไป เขาก็ไม่ได้ตกใจนะ เหมือนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ
เขาพูดประมาณว่า
“ก็แค่ดูเฉยๆ จะได้ไม่มีความลับกัน”
เรานิ่งไปเลย ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะมันรู้สึกแปลกมาก
หลังจากนั้น เราเลยเริ่มระวังตัวมากขึ้น บางทีถ้าจะคุยกับเพื่อน ก็ต้องรีบคุย รีบลบ (ซึ่งจริงๆ มันก็ไม่ควรต้องทำขนาดนั้น)
แล้วมีครั้งนึงที่เรารู้สึกไม่โอเคจริงๆ คือ
เราตั้งรหัสโทรศัพท์ใหม่ โดยไม่ได้บอกเขา
คืนนั้นเขาก็หยิบไปลองเปิดเหมือนเดิม พอเปิดไม่ได้ เขาหันมาถามเราทันทีว่า
“เปลี่ยนรหัสทำไม”
น้ำเสียงมันไม่ใช่ถามเฉยๆ ค่ะ มันเหมือนจับผิด
เราก็บอกไปว่าอยากตั้งใหม่เฉยๆ แต่เขาก็เงียบไปเลย บรรยากาศอึดอัดมาก แล้วทั้งคืนก็ไม่คุยกับเรา
ตั้งแต่นั้นมา เราเริ่มรู้สึกว่า
มันไม่ใช่แค่ความห่วงแล้ว แต่มันเหมือนเราไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย
ทุกอย่างต้องผ่านเขาหมด จะไปไหน ทำอะไร คุยกับใคร
บางทีแค่เราเล่นโทรศัพท์อยู่ เขาก็จะมองว่าเราคุยกับใครอยู่
ตอนนี้ยอมรับตรงๆ ว่าเริ่มเหนื่อยค่ะ
ไม่รู้ว่าคนอื่นเคยเจอแบบนี้ไหม หรือจริงๆ แล้วมันปกติ…
แต่สำหรับเรา มันเริ่มไม่โอเคแล้วจริงๆ อยากสอบถามว่าถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรคะ เพราะถ้าอยู่แบบนี้ไปนานๆไม่รอดแน่ค่ะ
ถูกสามีควบคุมมากเกินไป ทำไง?
อย่างเวลานัดเพื่อน เขาจะถามละเอียดมากว่าไปกับใคร ที่ไหน กี่โมงกลับ แล้วสุดท้ายก็มักจะลงเอยที่เขาบอกว่า “งั้นเดี๋ยวไปด้วย” หรือไม่ก็ “วันนี้อย่าไปเลย” จนช่วงหลังเราแทบไม่ได้เจอเพื่อนเลยค่ะ บางคนก็หายไปจากชีวิตจริงๆ
เรื่องขับรถก็เหมือนกัน ทั้งที่เรามีใบขับขี่ แต่เขาจะเป็นคนขับให้ตลอด บางวันเขาก็ดื่มนะคะ แต่ก็ยังยืนยันจะขับเอง เราพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นทะเลาะ
พอหลังๆ มานี่เริ่มหนักขึ้นตรงเรื่องโทรศัพท์ค่ะ
เวลาเราวางไว้หัวเตียง เขาจะหยิบไปดูเองเลย แบบไม่ได้ถามก่อน
ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง แต่พอมันเกิดบ่อยขึ้น เราเริ่มอึดอัด เพราะบางทีเป็นแชทเพื่อนผู้หญิงธรรมดา เขาก็ถามว่า “คนนี้ใคร ทำไมต้องคุย” ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไรเลย
มีอยู่วันนึง เราลองวางโทรศัพท์ไว้แล้วแกล้งเดินออกไปห้องน้ำ พอกลับมา เขานั่งเลื่อนดูแชทเราอยู่จริงๆ ค่ะ แล้วพอเราเดินเข้าไป เขาก็ไม่ได้ตกใจนะ เหมือนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ
เขาพูดประมาณว่า
“ก็แค่ดูเฉยๆ จะได้ไม่มีความลับกัน”
เรานิ่งไปเลย ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะมันรู้สึกแปลกมาก
หลังจากนั้น เราเลยเริ่มระวังตัวมากขึ้น บางทีถ้าจะคุยกับเพื่อน ก็ต้องรีบคุย รีบลบ (ซึ่งจริงๆ มันก็ไม่ควรต้องทำขนาดนั้น)
แล้วมีครั้งนึงที่เรารู้สึกไม่โอเคจริงๆ คือ
เราตั้งรหัสโทรศัพท์ใหม่ โดยไม่ได้บอกเขา
คืนนั้นเขาก็หยิบไปลองเปิดเหมือนเดิม พอเปิดไม่ได้ เขาหันมาถามเราทันทีว่า
“เปลี่ยนรหัสทำไม”
น้ำเสียงมันไม่ใช่ถามเฉยๆ ค่ะ มันเหมือนจับผิด
เราก็บอกไปว่าอยากตั้งใหม่เฉยๆ แต่เขาก็เงียบไปเลย บรรยากาศอึดอัดมาก แล้วทั้งคืนก็ไม่คุยกับเรา
ตั้งแต่นั้นมา เราเริ่มรู้สึกว่า
มันไม่ใช่แค่ความห่วงแล้ว แต่มันเหมือนเราไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย
ทุกอย่างต้องผ่านเขาหมด จะไปไหน ทำอะไร คุยกับใคร
บางทีแค่เราเล่นโทรศัพท์อยู่ เขาก็จะมองว่าเราคุยกับใครอยู่
ตอนนี้ยอมรับตรงๆ ว่าเริ่มเหนื่อยค่ะ
ไม่รู้ว่าคนอื่นเคยเจอแบบนี้ไหม หรือจริงๆ แล้วมันปกติ…
แต่สำหรับเรา มันเริ่มไม่โอเคแล้วจริงๆ อยากสอบถามว่าถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรคะ เพราะถ้าอยู่แบบนี้ไปนานๆไม่รอดแน่ค่ะ