สวัสดีครับ มีใครเคยไม่ชอบครอบครัวตัวเองมั้ยครับ รู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลาอยู่ในบ้าน
ผมเป็นลูกคนสุดท้องครับ เป็นลูกหลง ผมห่างกับพี่ชายและพี่สาว เป็นสิบๆปี
ผมอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่ ม.ต้น พอ มปลาย ผมก็ไปเรียนที่ กทม
เลยกลายเป็นว่าตลอด 7 ปี (รวมไปแลกเปลี่ยน 1 ปี) ผมไม่ค่อยจะได้ใช้ชีวิตในบ้านของผมเลย
ผมมักจะทะเลาะกับแม่อยู่เสมอ เพราะแม่ผมกับผมคนละเจนกัน (แม่พูด)
ครั้งล่าสุดที่ผมทะเลาะกันคือ พี่ชายของผมมาแซะผม ตอนแรกผมก็แฮะๆฮาๆไปด้วย สักพักมันเริ่มเยอะ
ผมเลยแซะพี่เค้ากลับบ้าง พี่ชายผมก็บอกแม่ครับ บอกแค่ว่าผมไปว่าเค้า เหมือนแซะปมเค้าด้วย
ซึ่งบอกเลย ผมไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน ผมคิดว่าผมเป็นคนค่อนข้างอดทน อดกลั้นกับคนในครอบครัวมาก
แต่ครั้งนี้เค้าแซะผมในจุดที่ผมรับไม่ได้ ผมเลยเผลอแซะกลับทำให้เค้าไม่พอใจอย่างมาก
ผมคุยกับแม่ อธิบายให้แม่ฟังว่า ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน ใครกันที่อยู่ดีๆจะไปแซะคนอื่น
แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ ผมเป็นคนที่มีพฤติกรรมที่กร้าวร้าว คนเป็นผู้ใหญ่จะว่าอะไรก็ได้ เราเป็นเด็ก ต้องน้อมรับ
ผมทนไม่ได้กับสิ่งที่แม่คิด ในความคิดของผมคือ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ถ้าคุณทำผิด ก็คือคุณผิด ผิดน้อยผิดมาก ว่ากันไป
ผมไม่ได้บอกว่าการที่ผมแซะพี่คือสิ่งที่ผมควรทำ แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้เค้าหยุด
ครอบครัวผมไม่เหมือนครอบครัวอื่นตรงที่ ถ้าผมพูดไปตรงๆว่า ผมไม่ชอบให้เค้าพูดแบบนี้
คราวหน้าที่เค้าพูด เค้าก็จะพูดประมาณ เอ้ออ ลืมไปห้ามพูดถึงเรื่องนี้ aไม่ชอบ (แทน a เป็นชื่อผม) พูดเชิงแซะว่าเราอดทนไม่ได้
ผมเสียใจมากๆที่แม่พูดออกมา แม่บอกว่าถ้าเค้าไม่รัก เค้าไม่หยอกหรอก
แล้วชี้ไปที่คนข้างถนน บอกว่า ถ้าไปพูดกับคนนั้นพี่เค้าจะหยอกมั้ย ก็ไม่ เพราะเค้าเอ็นดูเราไง
ผมตอบกลับแม่ว่า ยิ่งสนิทเรายิ่งต้องแคร์ความรู้สึกของกันและกันไม่ใช่หรอ
หลังจากนั้นก็กลายเป็นว่าผมยิ่งเถียงแม่ใหญ่เลย ฮือ
สิ่งที่ผมเสียใจคือแม่พูดไม่แคร์ความรู้สึกผมที่โดนเค้าแซะก่อน แต่กลับหาว่าผมเป็นที่แย่ ยอกย้อนผู้ใหญ่
ถ้าคิดว่าตัวเองถูก ต่อไปก็ไม่ต้องให้เค้าช่วยอะไร เงินที่เค้าจ่ายให้ก็ไม่ต้องเอา (พี่ชายพี่สาวส่งให้ผม)
พี่สาวแท้ๆของผมก็นั่งฟังอยู่ด้วย ผมคิดว่าพี่เค้าน่าจะคิดเหมือนผมเลยขอให้เค้าช่วย
กลายเป็นว่าเค้าก็พูดเหมือนแม่ บอกว่าเป็นเด็ก ห้ามสวนกลับ แถมท้ายด้วย ให้ผมไปว่าหลานของพี่ชายบ้าง
หลานมันก็จะไม่ยอกย้อนผมหรอก (ยอกย้อนได้ก็แย่แล้วครับ ยังพูดไม่ได้เลย)
เสียใจครับ ผมต้องเดินไปขอโทษพี่ชาย ที่ความเป็นจริงแล้วเค้าควรคิดได้ว่าเค้าแซะผมก่อน
อย่างน้อยๆผมเข้าไปขอโทษ เค้าน่าจะขอโทษผมกลับบ้าง ไม่มีครับ มีเพียงคำพูดว่า 'โอเค"
เสียใจกับความคิดของทุกคนในบ้าน
ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่ผิดนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นหัวผมเลย จ่ายเงินค่าขนมให้ คุณไม่มีสิทธิ์มาเถียงอะไร
ผมรู้สึกอิจฉาครอบครัวอื่นมากๆ โดยเฉพาะตัวผมที่ได้ไปใช้ชีวิตกับโฮสแฟมมิลี่ ผมเห็นการรับฟังความคิดเห็น เข้าอกเข้าใจกันทุกฝ่าย ฟังเหตุผลของกันและกัน
รวมถึงครอบครัวของแฟนผมด้วย
ถ้าใครอยากแนะนำผม เชิญได้เลยครับ ผมยินดีน้อมรับฟัง ด้วยความยินดีเลยครับ ถ้าเรื่องนี้ผมผิดจริงๆ
ผมคงต้องกลับไปแก้ mind set ตัวเองใหม่จริงๆ
มีใครไม่ชอบครอบครัวตัวเองบ้างมั้ยครับ?
ผมเป็นลูกคนสุดท้องครับ เป็นลูกหลง ผมห่างกับพี่ชายและพี่สาว เป็นสิบๆปี
ผมอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่ ม.ต้น พอ มปลาย ผมก็ไปเรียนที่ กทม
เลยกลายเป็นว่าตลอด 7 ปี (รวมไปแลกเปลี่ยน 1 ปี) ผมไม่ค่อยจะได้ใช้ชีวิตในบ้านของผมเลย
ผมมักจะทะเลาะกับแม่อยู่เสมอ เพราะแม่ผมกับผมคนละเจนกัน (แม่พูด)
ครั้งล่าสุดที่ผมทะเลาะกันคือ พี่ชายของผมมาแซะผม ตอนแรกผมก็แฮะๆฮาๆไปด้วย สักพักมันเริ่มเยอะ
ผมเลยแซะพี่เค้ากลับบ้าง พี่ชายผมก็บอกแม่ครับ บอกแค่ว่าผมไปว่าเค้า เหมือนแซะปมเค้าด้วย
ซึ่งบอกเลย ผมไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน ผมคิดว่าผมเป็นคนค่อนข้างอดทน อดกลั้นกับคนในครอบครัวมาก
แต่ครั้งนี้เค้าแซะผมในจุดที่ผมรับไม่ได้ ผมเลยเผลอแซะกลับทำให้เค้าไม่พอใจอย่างมาก
ผมคุยกับแม่ อธิบายให้แม่ฟังว่า ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน ใครกันที่อยู่ดีๆจะไปแซะคนอื่น
แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ ผมเป็นคนที่มีพฤติกรรมที่กร้าวร้าว คนเป็นผู้ใหญ่จะว่าอะไรก็ได้ เราเป็นเด็ก ต้องน้อมรับ
ผมทนไม่ได้กับสิ่งที่แม่คิด ในความคิดของผมคือ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ถ้าคุณทำผิด ก็คือคุณผิด ผิดน้อยผิดมาก ว่ากันไป
ผมไม่ได้บอกว่าการที่ผมแซะพี่คือสิ่งที่ผมควรทำ แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้เค้าหยุด
ครอบครัวผมไม่เหมือนครอบครัวอื่นตรงที่ ถ้าผมพูดไปตรงๆว่า ผมไม่ชอบให้เค้าพูดแบบนี้
คราวหน้าที่เค้าพูด เค้าก็จะพูดประมาณ เอ้ออ ลืมไปห้ามพูดถึงเรื่องนี้ aไม่ชอบ (แทน a เป็นชื่อผม) พูดเชิงแซะว่าเราอดทนไม่ได้
ผมเสียใจมากๆที่แม่พูดออกมา แม่บอกว่าถ้าเค้าไม่รัก เค้าไม่หยอกหรอก
แล้วชี้ไปที่คนข้างถนน บอกว่า ถ้าไปพูดกับคนนั้นพี่เค้าจะหยอกมั้ย ก็ไม่ เพราะเค้าเอ็นดูเราไง
ผมตอบกลับแม่ว่า ยิ่งสนิทเรายิ่งต้องแคร์ความรู้สึกของกันและกันไม่ใช่หรอ
หลังจากนั้นก็กลายเป็นว่าผมยิ่งเถียงแม่ใหญ่เลย ฮือ
สิ่งที่ผมเสียใจคือแม่พูดไม่แคร์ความรู้สึกผมที่โดนเค้าแซะก่อน แต่กลับหาว่าผมเป็นที่แย่ ยอกย้อนผู้ใหญ่
ถ้าคิดว่าตัวเองถูก ต่อไปก็ไม่ต้องให้เค้าช่วยอะไร เงินที่เค้าจ่ายให้ก็ไม่ต้องเอา (พี่ชายพี่สาวส่งให้ผม)
พี่สาวแท้ๆของผมก็นั่งฟังอยู่ด้วย ผมคิดว่าพี่เค้าน่าจะคิดเหมือนผมเลยขอให้เค้าช่วย
กลายเป็นว่าเค้าก็พูดเหมือนแม่ บอกว่าเป็นเด็ก ห้ามสวนกลับ แถมท้ายด้วย ให้ผมไปว่าหลานของพี่ชายบ้าง
หลานมันก็จะไม่ยอกย้อนผมหรอก (ยอกย้อนได้ก็แย่แล้วครับ ยังพูดไม่ได้เลย)
เสียใจครับ ผมต้องเดินไปขอโทษพี่ชาย ที่ความเป็นจริงแล้วเค้าควรคิดได้ว่าเค้าแซะผมก่อน
อย่างน้อยๆผมเข้าไปขอโทษ เค้าน่าจะขอโทษผมกลับบ้าง ไม่มีครับ มีเพียงคำพูดว่า 'โอเค"
เสียใจกับความคิดของทุกคนในบ้าน
ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่ผิดนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นหัวผมเลย จ่ายเงินค่าขนมให้ คุณไม่มีสิทธิ์มาเถียงอะไร
ผมรู้สึกอิจฉาครอบครัวอื่นมากๆ โดยเฉพาะตัวผมที่ได้ไปใช้ชีวิตกับโฮสแฟมมิลี่ ผมเห็นการรับฟังความคิดเห็น เข้าอกเข้าใจกันทุกฝ่าย ฟังเหตุผลของกันและกัน
รวมถึงครอบครัวของแฟนผมด้วย
ถ้าใครอยากแนะนำผม เชิญได้เลยครับ ผมยินดีน้อมรับฟัง ด้วยความยินดีเลยครับ ถ้าเรื่องนี้ผมผิดจริงๆ
ผมคงต้องกลับไปแก้ mind set ตัวเองใหม่จริงๆ