ไม่รู้จะเลือกอะไรระหว่างงานกับครอบครัว

ที่ตอนนั้นก็รู้สึกว่าน่าสนใจเลยละคิดว่าคงจะให้เหตุผลกับที่บ้านได้ว่าขอออกไปหาประสบการณ์สักหน่อยจะได้เอามาต่อยอดเค้าก็ลองให้เราไปแรกๆก็รู้สึกมาอยุ่คนเดียวก็แอบเหงาบ้าง  แต่ก็สนุกละดีใจมาก ตอนที่ได้เงินเดือนช่วงแรกๆเรียนรู้ไปสักพักก้เริ่มเข้าที่ การทำงานก้เริ่มมีปัญหาบ้างนิดหน่อยแต่ก้ผ่านกันมาได้จนกระทั่งที่บ้านเริ่มบอกความต้องการอยากให้กลับมาช่วยกันดีกว่าพ่อแม่เริ่มแก่แร้วอีกอยากให้กลับมาช่วยกันปรับปรุงร้านที่เกิดจากผุพังของบ้านและเค้าก็ตั้งใจอยากให้กลับมาเรียนรู้การสร้างแบบมันเป็นสิ่งที่สำคัญเพราะอยู่ที่ทำงานเราไม่ได้ทำหน้าที่นั้นเหมือนต่อไปถ้าแม่ไม่ไหวถ้าไม่รีบมาเรียนรู้จะทำยังไงต่อ ก็เลยจำใจยื่นเรื่องปรึกษากับที่ทำงานที่ทำงานเลยให้โอกาสลาพักร้อนแบบยาวๆแต่ที่บ้านก็กลับไม่โอเคอยากให้เราลาออกมาก่อนเค้าจะได้ไม่เสียเวลาเสียผลประโยชน์จนกระทั่งเราเลือกทำตามทุกอย่างที่พ่อแม่ต้องการแต่เรากลับรู้สึกเสียดายโอกาสและเงินเดือนเลยบอกว่าอยากกลับไปทำงาน เหมือนอยู่บ้านรู้สึกไม่ค่อยแอคทีพรู้สึกว่ายังไม่ได้ลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองเลยแต่สิ่งที่โดนตอกกลับคือจี้ปมเราเรื่องเงินเดือนและอิสระความเหนื่อยทีการเดินทางที่ทุกครั้งที่หยุดเราต้องกลับบ้าน ซึ่งเดือนนึงสามารถหยุดได้2ครั้งนอกนั้นก้ตีงานยาวซึ่งแรกๆก้ไหวนานๆไป เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแอบเหนื่อยเลยรู้สึกว่ามันดูไมค่อยบาลานซ์ซึ่งตอนนี้ไม่รุ้จะเลือกทางไหนเลยจริงๆซึ่งได้อย่างเสียอย่างเลือกงานก้มีเงินใช้แต่ก็จะไม่ค่อยมีเวลา กับอีกทางก็รุ้สึกว่าจะไม่โตถ้ายังอยุ่กับพ่อแม่ซึ่งเค้ามองว่าเราคือเด็กกับสิ่งเค้ากำลังขีดรึสั่งให้เราทำ