เราเป็นลูกคนเล็กของบ้าน ที่บ้านมี พ่อ แม่ พี่ชาย แล้วก็เรา พ่อแม่เราเป็นพวกหัวโบราณชอบคิดว่าอาชีพหมอกับวิศวะรวยที่สุด
ตั้งแต่เด็กๆพ่อแม่ชอบบอกว่าอยากให้เราเป็นหมอ และพอขึ้นม.1จะให้ไปเรียนรร.ประจำค่าเทอม7หมื่นพ่อแม่ก็รู้แต่ก็จะให้เรียนไปเรียน แต่ตอนป.6เราเลยไปสอบที่รร.ประจำแล้วเราสอบติดได้คะแนนดีด้วยแต่พ่อแม่เรากลับไม่ให้ไปเรยนไม่ใช่เพราะห่วงลูก แต่เพราะค่าเทอมมัน7หมื่นทั้งๆที่แต่ก่อนกลับอยากให้เราไปเรียนขนาดนั้นพอสอบเข้าได้กลับมาปัดทิ้งเหมือนไม่เคยบอกว่าอยากให้เราเข้ารร.นั้น
เราเลยต้องจำใจมาเรียนรร.ที่เรียนอยุ่ตอนนี้ พ่อแม่บอก สอบที่นี้ก็ได้ห้องพิเศษเรียนที่นี่ไม่ดีกว่าหรอ เราก้มาเรียนแหละ และที่ว่าเราสอบเข้าห้องพิเศษได้เราเลยขอให้พ่อแม่ซื้อโทรศัพท์ให้ตอนแรกเราขอเครื่องละ5-6พัน พ่อแม่ก็บอก จะซื้อให้อยู่หรอก แต่ตอนนี้จะขึ้นม.2อยู่แล้วยังไม่ได้เลย เราต้องใช้โทรศัพท์เก่าพี่ที่มันช้ามากๆ พอโทรมาแล้วเราดูยูทูปอยู่เครื่องก็จะค้าง แล้วพ่อแม่เราโทรมาแล้วเครื่องค้างเรารับสายไม่ได้แล้วก้จะถูกด่าอีก ปกติเราไม่ค่อยขอพ่อแม่ซื้อไรให้หรอกแต่โทรศัพท์เราอยาได้ใหม่จริงๆ ถือว่าถ้าให้เครื่องใหม่เราเราก็มีกำลังใจเรียนอ่ะ
แล้วช่วงนี้พ่อแม่เราอารณ์เสียที่เราได้เกรดไม่ดีเกรดเราคือ3.60 เราคิดว่ามันคือเกรดที่ดีแล้ว แต่ทำไมพวกเขาถึงต้องบังคับให้เราได้เกรด4ด้วย คือพ่อแม่เราไปเห็นเกรดของลูกคนรู้จักคนนั้นมันได้3.94(แล้วคนนั้นคือเพื่อนในห้องเรา แล้วพ่อกับแม่ก็ด่าเรา"ทำไมไม่รู้จักเรียนเก่งๆเหมือนเพื่อนบ้าง เพื่อนเค้าเรียนก็เก่งได้เกรดดีกว่า(ชื่อเรา)อีก หัดทำตัวเหมือนเพื่อนบ้าง" เราเลยถามพ่อแม่ว่า"แสดงว่าหนูต้องหวงความรู้ใช่ป่ะ" (คือเพื่อนคนนั้นอ่ะมันโคตรหวงความรู้เลย ล่าสุดทักแชทไปถามว่าการบ้านอันนี้ทำยังไงตอน6โมงเย็น มันมาตอบเราตอน3ทุ่มและบอกว่า ไม่รู้ ทำเอง แล้วจะทักมาตอนที่เค้ากำลังจะนอนทำไม....คือกูทักคุณไปตอน6โมงเย็นแต่คุณแหละค่ะที่ตอบกู3ทุ่ม) พ่อแม่เรา "ไม่ได้บอกให้หวงความรู้แต่อยากให้ทำตัวเหมือนเพื่อนคนนี้บ้าง" (แล้วจะให้เราทำไงว่ะตอนก่อนเวลาเราทำไรให้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอเช่นแต่ก่อนเราขอพ่อแม่ว่าถ้าหนูได้เกรด3.5ขึ้นพาไปกินชาบูหน่อยนะแต่สุดท้ายเราได้3.5ขึ้นก้ยังไม่เคยพาไปกินเลย เราก้หาข้อแลกเปลี่ยนมาตลอดมีแต่อันง่ายๆทั้งนั้นแต่กลับไม่ทำให้เลย ใครอยากจะมีอารมณ์ไปทำตามว่ะ) พอพ่อแม่เราพูดงั้นเราก็ร้องไห้ คือเราไม่ได้ร้องไห้เรื่องที่ถูกด่าแต่เราร้องไห้ตรงที่เอาเราไปเปรียบเทียบกับเพื่อน พอเราร้องไห้ แม่เราก็พูดว่า"อยู่ๆก็ร้องไห้นี่แหละอาการของคนบ้า" คือเราคิดนะ เราใช่ลูกเค้ารึป่าวถึงมาบอกว่าเราเป็นคนบ้าอ่ะ หลังจากนั้นเราก็ร้องไห้ทุกคืนแล้วก็ทุกเช้าเลย
มีวันนึงเราปวดหัวมากๆ อยากนอนพักผ่อน แต่ก็นอนไม่ได้เพราะวันๆต้องฟังพ่อแม่คุยเรื่องงานกันแล้วต้องมาฟังคำด่าว่าเรา ขี้เกียจ เราเป็นบ้า
ล่าสุดแม่เราแอบเอาเงินเราไปใช้แล้วไม่บอกเรา ถ้าเอาเงินไปก็ควรบอกไง แต่อันนี้หยิบไปเลย แถมไม่บอกด้วย แล้วเราเป็นคนเซ้นซิทีพ เราก็ร้องไห้เหมือนเดิม แม่เราก้บอก "ร้องไห้อยู่ได้เดี๋ยงว่างๆจะพาไปหาหมอ" หลังจากนั้นเราก็เดินหนีเข้าห้องแล้วร้องไห้มาเป็นชั่วโมงอยากหาที่พึ่งมาก ท่ี่พึ่งที่ดีที่สุดของเราคือเพื่อนแต่เราก็กลัวรบกวน รองลงมาคือพี่ชาย พี่เรารู้ว่าเราเป็นยังไงอยู่แล้วพี่เราปากไม่ตรงกับใจซักเท่าไหร่ถึงอย่างงั้นก็เดินาให้เรากอดแต่พี่ไม่ได้ว่างตลอดเวลาพี่ชายก็เป็นเหมือนเราโดนบังคับโดนด่า อยากได้อะไรก็ไม่ได้ พี่ชายเราก็อยากเรียนครูแต่กลับโดนปัดทิ้งไปเพราะพ่อแม่อยากให้เรียนวิศวะ พี่เราก็เรียนเพราะพีเรารู้ ถึงจะอยากเรียนแค่ไหนมันก็เป็นไปไม่ได้ พี่เราทำอะไรมักมีผลที่ตามมาเสมอ เช่น ขายของออนไลน์แล้วเก็บเงินไว้ใช้เองเพราะขอพ่อแม่ไปก็ให้แค่อาทิตละพันซึ่งมันไม่พอสำหรับการเรียนที่รร.เราต่างจังหวัดแน่ๆ
ตอนนี้เริ่มรู้สึกท้อมากๆ เราอยากให้พ่อแม่ทำอะไรให้เราบ้าง อยากไปเที่ยวด้วยกันเหมือนแต่ก่อน(เวลาไปเที่ยวส่วนมากจะไปทำงาน) อยากได้กำลังใจแบบพาไปเลี้ยงซักนิดก็ได้ ไม่อยากโดนบังคับให้เป็นหมอ ไม่อยากให้เอาลูกคนอื่นมาเปรียบเทียบกับเรา ไม่อยากได้ยินคำว่าคนบ้า เหมือนกับตายทั้งเป็นพอได้เป็นคำว่าเป็นบ้า สติเราพร้อมจะแตกออกไปจริงๆ พอได้ยินบ่อยๆมันก็เริ่มบ้าเข้าจริงๆแล้วแหละ ถึงเราเป็นบ้าไปพ่อแม่คงไม่มาดูแลเราหรอกอาจจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ
ขอบคุณที่มากฟังความอัดอั้นใจเราค่ะ
ปัญหาครอบครัว
ตั้งแต่เด็กๆพ่อแม่ชอบบอกว่าอยากให้เราเป็นหมอ และพอขึ้นม.1จะให้ไปเรียนรร.ประจำค่าเทอม7หมื่นพ่อแม่ก็รู้แต่ก็จะให้เรียนไปเรียน แต่ตอนป.6เราเลยไปสอบที่รร.ประจำแล้วเราสอบติดได้คะแนนดีด้วยแต่พ่อแม่เรากลับไม่ให้ไปเรยนไม่ใช่เพราะห่วงลูก แต่เพราะค่าเทอมมัน7หมื่นทั้งๆที่แต่ก่อนกลับอยากให้เราไปเรียนขนาดนั้นพอสอบเข้าได้กลับมาปัดทิ้งเหมือนไม่เคยบอกว่าอยากให้เราเข้ารร.นั้น
เราเลยต้องจำใจมาเรียนรร.ที่เรียนอยุ่ตอนนี้ พ่อแม่บอก สอบที่นี้ก็ได้ห้องพิเศษเรียนที่นี่ไม่ดีกว่าหรอ เราก้มาเรียนแหละ และที่ว่าเราสอบเข้าห้องพิเศษได้เราเลยขอให้พ่อแม่ซื้อโทรศัพท์ให้ตอนแรกเราขอเครื่องละ5-6พัน พ่อแม่ก็บอก จะซื้อให้อยู่หรอก แต่ตอนนี้จะขึ้นม.2อยู่แล้วยังไม่ได้เลย เราต้องใช้โทรศัพท์เก่าพี่ที่มันช้ามากๆ พอโทรมาแล้วเราดูยูทูปอยู่เครื่องก็จะค้าง แล้วพ่อแม่เราโทรมาแล้วเครื่องค้างเรารับสายไม่ได้แล้วก้จะถูกด่าอีก ปกติเราไม่ค่อยขอพ่อแม่ซื้อไรให้หรอกแต่โทรศัพท์เราอยาได้ใหม่จริงๆ ถือว่าถ้าให้เครื่องใหม่เราเราก็มีกำลังใจเรียนอ่ะ
แล้วช่วงนี้พ่อแม่เราอารณ์เสียที่เราได้เกรดไม่ดีเกรดเราคือ3.60 เราคิดว่ามันคือเกรดที่ดีแล้ว แต่ทำไมพวกเขาถึงต้องบังคับให้เราได้เกรด4ด้วย คือพ่อแม่เราไปเห็นเกรดของลูกคนรู้จักคนนั้นมันได้3.94(แล้วคนนั้นคือเพื่อนในห้องเรา แล้วพ่อกับแม่ก็ด่าเรา"ทำไมไม่รู้จักเรียนเก่งๆเหมือนเพื่อนบ้าง เพื่อนเค้าเรียนก็เก่งได้เกรดดีกว่า(ชื่อเรา)อีก หัดทำตัวเหมือนเพื่อนบ้าง" เราเลยถามพ่อแม่ว่า"แสดงว่าหนูต้องหวงความรู้ใช่ป่ะ" (คือเพื่อนคนนั้นอ่ะมันโคตรหวงความรู้เลย ล่าสุดทักแชทไปถามว่าการบ้านอันนี้ทำยังไงตอน6โมงเย็น มันมาตอบเราตอน3ทุ่มและบอกว่า ไม่รู้ ทำเอง แล้วจะทักมาตอนที่เค้ากำลังจะนอนทำไม....คือกูทักคุณไปตอน6โมงเย็นแต่คุณแหละค่ะที่ตอบกู3ทุ่ม) พ่อแม่เรา "ไม่ได้บอกให้หวงความรู้แต่อยากให้ทำตัวเหมือนเพื่อนคนนี้บ้าง" (แล้วจะให้เราทำไงว่ะตอนก่อนเวลาเราทำไรให้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอเช่นแต่ก่อนเราขอพ่อแม่ว่าถ้าหนูได้เกรด3.5ขึ้นพาไปกินชาบูหน่อยนะแต่สุดท้ายเราได้3.5ขึ้นก้ยังไม่เคยพาไปกินเลย เราก้หาข้อแลกเปลี่ยนมาตลอดมีแต่อันง่ายๆทั้งนั้นแต่กลับไม่ทำให้เลย ใครอยากจะมีอารมณ์ไปทำตามว่ะ) พอพ่อแม่เราพูดงั้นเราก็ร้องไห้ คือเราไม่ได้ร้องไห้เรื่องที่ถูกด่าแต่เราร้องไห้ตรงที่เอาเราไปเปรียบเทียบกับเพื่อน พอเราร้องไห้ แม่เราก็พูดว่า"อยู่ๆก็ร้องไห้นี่แหละอาการของคนบ้า" คือเราคิดนะ เราใช่ลูกเค้ารึป่าวถึงมาบอกว่าเราเป็นคนบ้าอ่ะ หลังจากนั้นเราก็ร้องไห้ทุกคืนแล้วก็ทุกเช้าเลย
มีวันนึงเราปวดหัวมากๆ อยากนอนพักผ่อน แต่ก็นอนไม่ได้เพราะวันๆต้องฟังพ่อแม่คุยเรื่องงานกันแล้วต้องมาฟังคำด่าว่าเรา ขี้เกียจ เราเป็นบ้า
ล่าสุดแม่เราแอบเอาเงินเราไปใช้แล้วไม่บอกเรา ถ้าเอาเงินไปก็ควรบอกไง แต่อันนี้หยิบไปเลย แถมไม่บอกด้วย แล้วเราเป็นคนเซ้นซิทีพ เราก็ร้องไห้เหมือนเดิม แม่เราก้บอก "ร้องไห้อยู่ได้เดี๋ยงว่างๆจะพาไปหาหมอ" หลังจากนั้นเราก็เดินหนีเข้าห้องแล้วร้องไห้มาเป็นชั่วโมงอยากหาที่พึ่งมาก ท่ี่พึ่งที่ดีที่สุดของเราคือเพื่อนแต่เราก็กลัวรบกวน รองลงมาคือพี่ชาย พี่เรารู้ว่าเราเป็นยังไงอยู่แล้วพี่เราปากไม่ตรงกับใจซักเท่าไหร่ถึงอย่างงั้นก็เดินาให้เรากอดแต่พี่ไม่ได้ว่างตลอดเวลาพี่ชายก็เป็นเหมือนเราโดนบังคับโดนด่า อยากได้อะไรก็ไม่ได้ พี่ชายเราก็อยากเรียนครูแต่กลับโดนปัดทิ้งไปเพราะพ่อแม่อยากให้เรียนวิศวะ พี่เราก็เรียนเพราะพีเรารู้ ถึงจะอยากเรียนแค่ไหนมันก็เป็นไปไม่ได้ พี่เราทำอะไรมักมีผลที่ตามมาเสมอ เช่น ขายของออนไลน์แล้วเก็บเงินไว้ใช้เองเพราะขอพ่อแม่ไปก็ให้แค่อาทิตละพันซึ่งมันไม่พอสำหรับการเรียนที่รร.เราต่างจังหวัดแน่ๆ
ตอนนี้เริ่มรู้สึกท้อมากๆ เราอยากให้พ่อแม่ทำอะไรให้เราบ้าง อยากไปเที่ยวด้วยกันเหมือนแต่ก่อน(เวลาไปเที่ยวส่วนมากจะไปทำงาน) อยากได้กำลังใจแบบพาไปเลี้ยงซักนิดก็ได้ ไม่อยากโดนบังคับให้เป็นหมอ ไม่อยากให้เอาลูกคนอื่นมาเปรียบเทียบกับเรา ไม่อยากได้ยินคำว่าคนบ้า เหมือนกับตายทั้งเป็นพอได้เป็นคำว่าเป็นบ้า สติเราพร้อมจะแตกออกไปจริงๆ พอได้ยินบ่อยๆมันก็เริ่มบ้าเข้าจริงๆแล้วแหละ ถึงเราเป็นบ้าไปพ่อแม่คงไม่มาดูแลเราหรอกอาจจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ
ขอบคุณที่มากฟังความอัดอั้นใจเราค่ะ