ไม่มีเพื่อนคบ​ ไม่มีแฟนมาเจ็ดปี​ วันวันอยู่ตัวคนเดียว​ เรียนไม่จบ อายุ​ 40+ ไม่มีงาน​ อาศัยอยู่บ้านพ่อแม่​ จะแก้ไขยังไง

พอนึกถึงสภาพตัวเองแล้วมองไม่เห็นคุณค่าของตัวเองเลย​ อับอายไม่มีความมั่นใจ​ ไม่กล้าออกไปไหน​ อยากมีความรัก​ แต่พอดูสภาพตัวเองที่ไม่มีอะไรเลยก็ท้อแท้​  จะแก้ไขยังไง​ อายุก็มาก​ ที่บ้านไม่มีฐานะ​ กู้มาขายของวันๆ​ ต้องออกมาทำงานแต่เด็ก​ มีคนมาจ้างขับรถส่งของยกของ​ จ้างเป็นวันๆ​ ก็ทำตั้งแต่ตอนนั้นมาเรื่อย ไม่ได้ออกไปรุ้จักใคร​ เก็บตังเรียน​ กศน.​ มสธ. ก้อเจอแฟน​ แต่พอทำงานหาเช้ากินค่ำทุกวันเค้าเจอดีกว่าก็ทิ้งไป​ จนปีที่แล้วยกของตกบันได​ ข้อเท้าแตก​ ทำงานไม่ดีเท่าเดิม​ เค้าให้หยุด​ ไม่รุ้จะไปทางไหนก็ต้องพึ่งบ้าน​ สุขภาพจิตก้อแย่ลง​ ร่างกายก็ไม่ดี​ คนเคยทำงานมีรายได้​ พอกลับมาบ้านก็เจอคำพูดแบบ​ มันทื่อๆเซ่อๆจะเอาอะไรกับมัน​ โง่ๆแบบมันไม่รวยหรอก​ ขายของจะโดนหลอกเปล่าๆ​ เฝ้าของแหร่ะดี​ ผมก็คิดว่าเป็นแบบนั้น​ เพราะผมยังคิดไม่ออกว่าทำยังไงต่อไป