ผมคุยเรื่องเก่าๆกับพ่อ..ทุกครั้งที่ได้พบกันปีละ2ครั้ง..คิดถึงตอนเด็ก..ในช่วงปีนั้น..ความทรงจำดีๆระหว่างพ่อกับผม..มันมากมาย.เหลือเกิน..ผมโตมากับพ่อน้องสาวและคุณย่า....มีความสุขนะตอนนั้นถึงจะขาดไป..1คน....พ่อผมเป็นชาวสวน..ทำสวนปลูก..ผักปลูกทุกๆอย่างๆ..บ้านเราอาศัยอยู่ในคลองเราสัญจรกันทางเรือ.. ภาพเก่าๆมันย้อนมาเสมอ..ผมอยู่ใกล้กทม.นั่นแหละ..มีคลองใหญ่มีเรือสินค้า..มีเรือหางยาว...วิ่งกันให้ขวักไหว่..ไปไหนทีก็นั่งเรือกันไป..สนุกมากผมชอบขับเรือขับเองมันสนุก..พ่อสอนแต่เด็ก ๆ..พ่อสอนผมทุกๆอย่าง...บางช่วงบางตอนผมเคยเล่าไปบ้างแล้ว...พ่อเป็นชาวสวนเลี้ยงลูกให้โตมาได้..ผ่านอะไรๆมาได้แบบ.ที่ผมได้เข้าใจวันที่ผมได้เป็นพ่อของลูกเอง..ถึงรู้ว่า..พ่อรักลูก..ยังไงมากแค่ไหน .มันหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆมันมากมายจริงๆ..พ่อเคยสอนให้ผมเตะ...ผมไม่เข้าใจ..เตะของพ่อคืออะไร...พ่อสอนว่า..เตะที่พ่อสอนคือ..ถ้าหากเราเจออะไรที่อยู่ข้างหน้า..ไม่ถูกต้องไม่ดี..ให้รีบแก้ไขให้ถูกต้อง..อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง..ทุกวันนี้ผมยึดคำสอนพ่อมาตลอด..ผมพูดเรืองเก่าๆกับพ่อทีไร..ผมน้ำตาไหลทุกที...เพราะพ่อผมเลี้ยงมาพอไม่เคยด่าลูก..ใช้ตำพูดหยาบคายกับลูกสักคำ...ต่างจากบ้านอื่นๆรอบข้าง..ช่วงปี32ผมเข้ามัธยม..แล้ว..พ่อทำเรือให้เรา1ลำขับไปเรียนกับน้องสาว.ระยะทาง10โลได้..ต้องไปจอดฝากเขาไว้และเดินต่อไปอีก2โล..ช่วงเวลานั้นมันคิดถึงจริงๆ..ชีวิตเช้าไปเรียน..กลับบ้านช่วยพ่อทำสวน..ดูการ์ตูน.เล่น..วาดรูป..ฟังเพลง..ดูทีวี.
เราไม่เคยขาดอะไรเลย..ถึงเราไม่ร่ำรวย..แต่เราสุขใจ..พ่อทำหน้าที่ไม่เคยบกพร่อง.พ่อผมเคยทำงานบ.ประกัน..ลาออกมาทำสวน..ช่วงหลังๆพ่อ..มาทำช่างไม้กับเพื่อนๆรับเหมาทำบ้าน .ช่างไม้ช่างปูน..พ่อทำได้หมด..งานฟอนิเจอร์ต่างๆพ่อทำได้หมด...ซึ่งตอนนั้นผมเคยทำช่างไม้กับพ่อได้2ปี..ช่วยพ่อ.หลังจาก.จบมัธยมแล้ว...ช่วงวัยรุ่น.ผมติดเพื่อนกลับบ้านดึกๆ.ผมไปอยู่กับเพื่อนดื่มบ้าง.เที่ยวงานวัด..ส่วนมากอยู่กับเพื่อนบ่อยเพราะเพื่อนเล่นกีตาร์ได้ผมชอบไปดูและฝึกเล่นฝึกร้อง..ผมกลับดึกๆทุกคืนตี2ตี3และก็เป็นพ่อผมทุกครั้งที่มาเปิดประตูให้...พ่อไม่เคยว่าลูกและห้ามลูกเลยว่า...อย่าไปอย่ากลับดึกอย่าไปลองอะไรที่มันไม่ดีนะ..พ่อบอกเสมอว่าอะไรที่มันไม่ดีเรารู้อยู่ไช่ไหม..อย่าไปลอง.อย่าไปทำ..นั่นคือสิ่งทีพ่อสอน..ผมในวัย18..ผมไม่เคยทำให้พ่อเสีนยใจ...เช้ามาผมก็ไปทำงานกับพ่อได้.ปกติอาจจะง่วงนิดหน่อย...เรื่องราวของผมมันมากมาย..ช่วงเวลาที่คิดถึง..มันคือเรื่องราวดีๆที่ผมคุยกับพ่อ.เสมอเวลาเจอหน้ากัน...ทุกวันนี้พ่อผม.ทำตู้ทำโต๊ะหมู่บูชา..ขาย..พอมีรายได้ในวัย70.เพื่อไม่ให้เหงา..ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง..พอปี40น้องสาวไปเรียนต่อกทม.ต้องไปอยู่หอ..ชีวิตเริ่มเหงาๆ..ปี41ผมไปทหาร.พ่ออยู่กับย่า..สองคน...ท่านคงเหงา..ปี41นี่เองที่มันคือปีสุดท้ายที่บ้านหลังนี้ยังคงอยู่..เพราะต้องย้ายบ้านออกไปเพราะปลูกบนที่พี่สาวพ่อ...พ่อไปอยู่อีก.อ.นึง.ซึ่งตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับพ่อ..ผมเป็นห่วงพ่อในตอนนั้นเพราะต้องดำเนินการเองทุกอย่าง...ใช่แล้วช่วงเวลา2530-2540.คือความผูกพันดีๆ.ในบ้านหลังนั้น..บ้านสวน..ผมบอกกับพ่อว่า...ผมคงจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด..เหมือนอย่างที่พ่อเคยทำ...ผมจะเตะ..ทุกๆอย่างๆอย่างที่พ่อสอน....ผมรักพ่อ..ที่สุดนะ..ผมแต่งเพลงให้พ่อแล้วร้องให้พ่อฟังบ่อย..ร้องทีไรไม่จบเพลงสักที..น้ำตามันไหลก่อน..พ่อคงภูมิใจที่ผมโตมาในแบบอย่างที่พ่อสอน..เวลาพูดถึงผมกับใครๆมันทำให้พ่อมีความสุข..ผมมาไกลได้แค่นี้..ผมไม่ชอบพูดคำหยาบผมเกลียดการโกหก..ผมอยู่ในแนวทางที่พ่อสอน..สิ่งที่พ่อสอนมันคือเกราะป้องกัน..ที่ทำให้ผมเข้าใจแล้วว่า..พ่อรักลูกแค่ไหน...ผมรักพ่อครับ🤗🤗🤗มีใครที่ต้องไกลพ่อ..ห่างพ่อ..มีบ้างไหมครับ
คิดถึงธรรมชาติ.คิดถึง..วันที่ไม่ต้องอะไรมากมาย..2530-2540.. ผมคิดถึงจัง
เราไม่เคยขาดอะไรเลย..ถึงเราไม่ร่ำรวย..แต่เราสุขใจ..พ่อทำหน้าที่ไม่เคยบกพร่อง.พ่อผมเคยทำงานบ.ประกัน..ลาออกมาทำสวน..ช่วงหลังๆพ่อ..มาทำช่างไม้กับเพื่อนๆรับเหมาทำบ้าน .ช่างไม้ช่างปูน..พ่อทำได้หมด..งานฟอนิเจอร์ต่างๆพ่อทำได้หมด...ซึ่งตอนนั้นผมเคยทำช่างไม้กับพ่อได้2ปี..ช่วยพ่อ.หลังจาก.จบมัธยมแล้ว...ช่วงวัยรุ่น.ผมติดเพื่อนกลับบ้านดึกๆ.ผมไปอยู่กับเพื่อนดื่มบ้าง.เที่ยวงานวัด..ส่วนมากอยู่กับเพื่อนบ่อยเพราะเพื่อนเล่นกีตาร์ได้ผมชอบไปดูและฝึกเล่นฝึกร้อง..ผมกลับดึกๆทุกคืนตี2ตี3และก็เป็นพ่อผมทุกครั้งที่มาเปิดประตูให้...พ่อไม่เคยว่าลูกและห้ามลูกเลยว่า...อย่าไปอย่ากลับดึกอย่าไปลองอะไรที่มันไม่ดีนะ..พ่อบอกเสมอว่าอะไรที่มันไม่ดีเรารู้อยู่ไช่ไหม..อย่าไปลอง.อย่าไปทำ..นั่นคือสิ่งทีพ่อสอน..ผมในวัย18..ผมไม่เคยทำให้พ่อเสีนยใจ...เช้ามาผมก็ไปทำงานกับพ่อได้.ปกติอาจจะง่วงนิดหน่อย...เรื่องราวของผมมันมากมาย..ช่วงเวลาที่คิดถึง..มันคือเรื่องราวดีๆที่ผมคุยกับพ่อ.เสมอเวลาเจอหน้ากัน...ทุกวันนี้พ่อผม.ทำตู้ทำโต๊ะหมู่บูชา..ขาย..พอมีรายได้ในวัย70.เพื่อไม่ให้เหงา..ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง..พอปี40น้องสาวไปเรียนต่อกทม.ต้องไปอยู่หอ..ชีวิตเริ่มเหงาๆ..ปี41ผมไปทหาร.พ่ออยู่กับย่า..สองคน...ท่านคงเหงา..ปี41นี่เองที่มันคือปีสุดท้ายที่บ้านหลังนี้ยังคงอยู่..เพราะต้องย้ายบ้านออกไปเพราะปลูกบนที่พี่สาวพ่อ...พ่อไปอยู่อีก.อ.นึง.ซึ่งตอนนี้ผมไม่ได้อยู่กับพ่อ..ผมเป็นห่วงพ่อในตอนนั้นเพราะต้องดำเนินการเองทุกอย่าง...ใช่แล้วช่วงเวลา2530-2540.คือความผูกพันดีๆ.ในบ้านหลังนั้น..บ้านสวน..ผมบอกกับพ่อว่า...ผมคงจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด..เหมือนอย่างที่พ่อเคยทำ...ผมจะเตะ..ทุกๆอย่างๆอย่างที่พ่อสอน....ผมรักพ่อ..ที่สุดนะ..ผมแต่งเพลงให้พ่อแล้วร้องให้พ่อฟังบ่อย..ร้องทีไรไม่จบเพลงสักที..น้ำตามันไหลก่อน..พ่อคงภูมิใจที่ผมโตมาในแบบอย่างที่พ่อสอน..เวลาพูดถึงผมกับใครๆมันทำให้พ่อมีความสุข..ผมมาไกลได้แค่นี้..ผมไม่ชอบพูดคำหยาบผมเกลียดการโกหก..ผมอยู่ในแนวทางที่พ่อสอน..สิ่งที่พ่อสอนมันคือเกราะป้องกัน..ที่ทำให้ผมเข้าใจแล้วว่า..พ่อรักลูกแค่ไหน...ผมรักพ่อครับ🤗🤗🤗มีใครที่ต้องไกลพ่อ..ห่างพ่อ..มีบ้างไหมครับ