สวัสดีค่ะ หนูอายุ14 ปี ตอนเรียนอยู่ชั้นม.2
คือหนูมีเรื่องระบายและขอคำปรึกษา
เรื่องมันเริ่มจาก ตอนหนูเด็กๆ คุณตาเล่าว่า พ่อของหนูเขาอยากได้ลูกผู้ชายมากพอเเม่ของหนูท้อง พ่อเเละทุกคนก็คิดว่าหนูเป็นผู้ชายเพราะหนูมีพี่สาวอยู่แล้ว เเต่ตอนคลอดปรากฏว่า หนูไม่ได้เป็นผู้ชายและหนูเป็นผู้หญิง พ่อหนูก็ผิดหวังมากไม่ยอมเสี้ยงหนูจะเสี้ยงเเค่พี่สาวหนูเเค่คนเดียว พอตากับยารู้ข่าวตากับยายก็นั่งรถทัวร์ไปรับหนู พอออกจากโรงพยาบาลตากับยายก็อุ้มหนูพาขึ้นรถทัวร์กลับที่จังหวัดเลย เเล้วก็ค่อยเสี้ยงดูหนู
ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่หนูเป็นใคร หนูไม่เคยเเม้เเต่เห็นหน้าพวกเขาเเละไม่เคยส่งเงินมาเป็นค่าเสี้ยงดูเเละสิ่งจำเป็นต่างๆ
พอหนูเข้าโรงเรียนหนูก็เรียนตามโรงเรียนเเถวบ้าน ส่วนพี่สาวของหนูก็เรียนอยู่ที่กรุงเทพกับพ่อเเม่(อันนี้มารู้ที่หลัง)
หนูได้เงินไปโรงเรียนวันล่ะเเค่5บาท เเต่ตอนนั้นหนูก็คิดว่ามันเยอะเเล้วเพราะตากับยายหนูเป็นเเค่สวนนารับจ้างไปวันๆ ชิวีตตอนนั้นหนูจำได้ดีว่ามันโคตรลำบากลำบากมาก
พอหนูอยู่กำลังจะขึ้นป.2
เพื่อนๆที่อยู่เเถวบ้านเขาก็เข้าไปเรียนในเมืองกันหมดส่วนหนูไม่มีปัญญาขนาดนั้นหรอ เเต่มันก็มีเรื่องโชคดีหรือโชคร้ายเกิดขึ้นพ่อเเม่เเละพี่สาวหรูกลับมาอยู่ที่บ้าน(ก็คือที่จังหวัดเลย) หนูตกใจมากที่ได้เจอพ่อเเม่เเละพี่สาว เเม่ถามหนูว่าอยากไปเรียนในเมืองมั้ย หนูเลยตอบว่าอยากไป เเม่เลยบอกว่าถ้าอยากเรียนก็ย้ายมาอยู่กับเเม่(เพราะตอนนั้นหนูอยู่บ้านตา)เเล้วจะส่งเรียน
มีเหตุการณ์หนึ่งที่หนูจำเเละไม่เคยลืม พี่สาวของหนูเเท้ๆ ตีหนูจนเเขนขาซำ้ไปหมดหลังจากนั้นหนูก็โดนพี่สาวตีมาตลอด
เวลาผ่านไปจนหนูอยู่ม.2กำลังจะขึ้นม.3
พี่สาวหนูก็เลิกตีหนูเพราะว่าหนูเริ่มโตเเละสู้
จนวันนี้ หนูกำลังคุยกับเเม่ไปแต่อยู่แม่หนูก็พูดขึ้นว่า
เเม่:คิดจะช่วยทำงานบ้างมั้ย
หนูก็ช่วยนะไม่ใช่ว่าไม่ช่วยเเต่ก็ไม่เคยเห็นความดีนั้นของหนูเลย ด้วยความที่นิสัยของหนูคือถ้าหนูไม่ผิดหนูจะเถียงเพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง
หนู:ก็ช่วยนิ ล้างจานก็ล้างแล้ว
หนูไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน พอโดนนำ้ยาล้างจานมือหนูจะลอกเยอะมาก เเละก็คันมาก
เเม่:เถียงอยู่นั้นเเหละ ดูเเบบพี่สิไม่เห็นมันจะเป็นเเบบเลย
หนูว่าพี่หนูไม่เคยทำอะไรเลยเเต่เเม่ก็เจ้าข้างพี่ตลอดทั้งๆที่พี่ผิด
เเม่:ต่อไปนี้ขอเงินก็จะไม่ให้ สักบาทเดียว
หนู:เออ
หนูรู้ว่าหนูพูดไม่สุภาพด้วยความที่หนูโกรธ
เเม่:ก็ไปหาเงินใช้เอง ไปเป็น
ขาย
ของพทัยานู้น
พูดได้ยินคำนี้
มันจุกมาก หนูได้เเต่เงียบเเละร้องไห้ออกมาก ถ้าคนอื่นด่าจะไม่เท่าไรเเต่นี้เเม่ตัวเอง
เเละหนูอดทนมาตั้งนาน
เเม่:ที่นี้จะไปไหนก็ไป!
หนูก็เลยวิ่งเข้ามาในห้อง หนูควรทำไงดี หนูต่อไปตามที่เเม่บอกมั้ย ถึงไปหนูก็ไม่รู้จะไปไหน
หนูของคำปรึกษาหน่อยนะคะ
ขอคำปรึกษาหน่อยคะ
คือหนูมีเรื่องระบายและขอคำปรึกษา
เรื่องมันเริ่มจาก ตอนหนูเด็กๆ คุณตาเล่าว่า พ่อของหนูเขาอยากได้ลูกผู้ชายมากพอเเม่ของหนูท้อง พ่อเเละทุกคนก็คิดว่าหนูเป็นผู้ชายเพราะหนูมีพี่สาวอยู่แล้ว เเต่ตอนคลอดปรากฏว่า หนูไม่ได้เป็นผู้ชายและหนูเป็นผู้หญิง พ่อหนูก็ผิดหวังมากไม่ยอมเสี้ยงหนูจะเสี้ยงเเค่พี่สาวหนูเเค่คนเดียว พอตากับยารู้ข่าวตากับยายก็นั่งรถทัวร์ไปรับหนู พอออกจากโรงพยาบาลตากับยายก็อุ้มหนูพาขึ้นรถทัวร์กลับที่จังหวัดเลย เเล้วก็ค่อยเสี้ยงดูหนู
ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่หนูเป็นใคร หนูไม่เคยเเม้เเต่เห็นหน้าพวกเขาเเละไม่เคยส่งเงินมาเป็นค่าเสี้ยงดูเเละสิ่งจำเป็นต่างๆ
พอหนูเข้าโรงเรียนหนูก็เรียนตามโรงเรียนเเถวบ้าน ส่วนพี่สาวของหนูก็เรียนอยู่ที่กรุงเทพกับพ่อเเม่(อันนี้มารู้ที่หลัง)
หนูได้เงินไปโรงเรียนวันล่ะเเค่5บาท เเต่ตอนนั้นหนูก็คิดว่ามันเยอะเเล้วเพราะตากับยายหนูเป็นเเค่สวนนารับจ้างไปวันๆ ชิวีตตอนนั้นหนูจำได้ดีว่ามันโคตรลำบากลำบากมาก
พอหนูอยู่กำลังจะขึ้นป.2
เพื่อนๆที่อยู่เเถวบ้านเขาก็เข้าไปเรียนในเมืองกันหมดส่วนหนูไม่มีปัญญาขนาดนั้นหรอ เเต่มันก็มีเรื่องโชคดีหรือโชคร้ายเกิดขึ้นพ่อเเม่เเละพี่สาวหรูกลับมาอยู่ที่บ้าน(ก็คือที่จังหวัดเลย) หนูตกใจมากที่ได้เจอพ่อเเม่เเละพี่สาว เเม่ถามหนูว่าอยากไปเรียนในเมืองมั้ย หนูเลยตอบว่าอยากไป เเม่เลยบอกว่าถ้าอยากเรียนก็ย้ายมาอยู่กับเเม่(เพราะตอนนั้นหนูอยู่บ้านตา)เเล้วจะส่งเรียน
มีเหตุการณ์หนึ่งที่หนูจำเเละไม่เคยลืม พี่สาวของหนูเเท้ๆ ตีหนูจนเเขนขาซำ้ไปหมดหลังจากนั้นหนูก็โดนพี่สาวตีมาตลอด
เวลาผ่านไปจนหนูอยู่ม.2กำลังจะขึ้นม.3
พี่สาวหนูก็เลิกตีหนูเพราะว่าหนูเริ่มโตเเละสู้
จนวันนี้ หนูกำลังคุยกับเเม่ไปแต่อยู่แม่หนูก็พูดขึ้นว่า
เเม่:คิดจะช่วยทำงานบ้างมั้ย
หนูก็ช่วยนะไม่ใช่ว่าไม่ช่วยเเต่ก็ไม่เคยเห็นความดีนั้นของหนูเลย ด้วยความที่นิสัยของหนูคือถ้าหนูไม่ผิดหนูจะเถียงเพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง
หนู:ก็ช่วยนิ ล้างจานก็ล้างแล้ว
หนูไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน พอโดนนำ้ยาล้างจานมือหนูจะลอกเยอะมาก เเละก็คันมาก
เเม่:เถียงอยู่นั้นเเหละ ดูเเบบพี่สิไม่เห็นมันจะเป็นเเบบเลย
หนูว่าพี่หนูไม่เคยทำอะไรเลยเเต่เเม่ก็เจ้าข้างพี่ตลอดทั้งๆที่พี่ผิด
เเม่:ต่อไปนี้ขอเงินก็จะไม่ให้ สักบาทเดียว
หนู:เออ
หนูรู้ว่าหนูพูดไม่สุภาพด้วยความที่หนูโกรธ
เเม่:ก็ไปหาเงินใช้เอง ไปเป็น
พูดได้ยินคำนี้
เเละหนูอดทนมาตั้งนาน
เเม่:ที่นี้จะไปไหนก็ไป!
หนูก็เลยวิ่งเข้ามาในห้อง หนูควรทำไงดี หนูต่อไปตามที่เเม่บอกมั้ย ถึงไปหนูก็ไม่รู้จะไปไหน
หนูของคำปรึกษาหน่อยนะคะ