เคยเป็นบ้างรู้สึกว่ามีตัวตนก็ตอนต้องการผลประโยชน์จากเรา

ผมเป็นคนไม่ทำบุญ ไม่ช่วยเหลือสังคม หรือหยิบยื่นสิ่งต่างๆให้คนอื่นเท่าไร โฟกัสที่ครอบครัวเท่านั้น กับครอบครัวคือได้ทุกอย่าง เท่าไรเท่ากัน แบบนี้ถือว่าเห็นแก่ตัวหรือแย่ไหมครับ ส

จะเล่าตลกก็ไม่มีเพื่อนคุย  เวลาเดือดร้อนก็ไม่มีเพื่อนให้ปรึกษา  มีเรื่องแย่ๆเข้ามาก็ไม่เพื่อนระบาย มีอะไรก็เก็บไว้คนเดียว ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นซึมเศร้าหรือป่าว ผมก็พยายามที่จะพึงตัวเอง...

ตั้งกระทู้นี้ไม่ได้ดูถูกใครนะครับ แต่ผมสังเกตเศษฐกิจปัจจุบันแล้ว แย่มากๆ หากบางท่านเก่งมีความรู้และมีอุดมการณ์ แต่ไม่มีทุนในการใช้ชีวิตพอในปัจจุบัน และจุนเจือให้แก่ครอบครัวให้อยู่ดีกินดีได้ มันพอจะม

เล่าไว้เป็นกรณีศึกษาครับ คือผมเกือบตายมาถึง 2 ครั้งแล้ว เนื่องจากป่วย แต่หลายปีมาแล้ว ช่วงที่ป่วยมา 10 ปีกว่า คือหัวใจค่อยๆอ่อนแรงลง จนกำลังจะอยุดเต้น ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี จึงมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้

ในชีวิตวัยทำงานเรา มันต่างกับวัยเรียนโดยสิ้นเชิงครับ อย่างหนึ่งที่เราเห็นได้ชัดคือ การคบเพื่อน เพราะในวัยเรียน การแข่งขันยังไม่สูงมาก (ไม่มีเรื่องตังค์ เรื่องตำแหน่งเข้ามาเกี่ยว) แถมยังมีความเป็นอิสระ

เห็นบางคนบางกลุ่มเห่อเธอกันเยอะ เลยอยากเตือนสติหน่อย ลองนึกถึง ทักษิณ ชินวัตร ตอนโน้นก็ระดับนักธุรกิจมืออาชีพเก่งกาจเจ้าของธุรกิจใหญ่โตดังมากๆในตอนนั้นแล้วก็ถูกขอทาบทามให้มาเล่นการเมือง ผู้คนดีใจกันยก

ตอนนี้รู้สึกว่ามองทุกอย่างแย่ไปหมด จริงๆแต่เริ่มปรึกษามา หรือจริงๆ มันมีปัญหาอยู่แล้ว เราถึงได้ไปปรึกษา แต่ททุกอย่างมันรู้สึกแย่ไม่หมด ถามตัวเค้า เค้าก็บอกว่าเค้าปกติ ไม่ได้เป็นไร หรือ เป็นเพราะ Ai ทำ

สำหรับคำว่าน้ำผึ้งหยดเดียวจริง ๆ ความหมายคือ ประมาณว่าเรื่องเล็กแต่กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา...... อาจจะไม่ตรงนักกับเหตุการณ์เด็กติดถ้ำหลวง ที่ไม่ตรงคือการที่เด็กติดถ้ำไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับชีวิตทั้งหม