สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันมาเล่าประสบการณ์เรื่องเพื่อนที่แย่ๆของฉัน ที่เคยเจอมา แล้วถ้าใครมีเรื่องที่เจอเหมือนกันก็มาเล่าให้ฟังกันค่ะ แชร์ประสบการณ์กัน
ครั้งแรกคือช่วงนั้นฉันอยู่ประมาณ ม.ต้น ค่ะ ช่วงนั้นฉันชอบอ่านนิยายมากๆ เลยเก็บหอมรอมริบที่ละนิดละหน่อยเพื่อจะซื้อนิยายมาอ่าน จนในที่สุดฉันก็สามารถเก็บจนถึงกำหนดและซื้อนวนิยายมาทั้งหมด 4 เล่มด้วยกัน ฉันแวะซื้อที่ร้านหนังสือหลังเลิกเรียนก่อนที่จะขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน แล้วรัหว่างที่รอรถออก ฉันก็นั่งอ่านนิยายเล่มหนึ่งรอ แล้วเพื่อนๆคนอื่นๆที่กลับบ้านทางเดียวกัน รถเดียวกันก็ทะยอยขึ้นรถกัน แล้วก็มีรุ่นพี่ที่สนิทกันชื่อว่า ไอซ์ เข้ามาในรถแล้วก็ขอยืมนิยายไป 2 เล่มค่ะ นางบอกว่าอาทิตย์หน้าจะคืน ฉันก็โอเค ไม่คิดอะไรมาก ก็เลยให้ยืมไป แล้วหลังจากนั้นแล้วหลังจากนั้นฉันก็ทวงนิยายเขาทุกครั้งที่เห็นหน้าเลยค่ะ เขาก็บอกยังอ่านไม่จบๆ จนปิดเทอมไป แล้วในช่วงที่ก่อนเปิดเทอมใหม่ ฉันก็ทวงนิยายที่บ้านของเขาเลยค่ะ แต่สุดท้ายเขาก็อ้างว่า "หายไม่เจอ สงสัยอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดมั้ง" ฉันก็โอเค กลับก็ได้ แล้วพอเปิดเทอม ก็นั่นแหละค่ะ ทุกครั้งที่เห็นหน้าฉันทวง นางก็บอก เดี๋ยวคืนๆ จนฉันขึ้น ปวช. จำได้ว่าเจอครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอ ตอนนั้นฉันสมัครเรียน ปวช.แล้วเจอค่ะ นางพาน้องมาสมัครเรียน น้องนางชื่อว่าเอ๊ะ รุ่นเดียวกับฉันนี่แหละ แล้วฉันเข้าไปทวงนิยายค่ะ แล้วสิ่งที่นางตอบมาคือ "นิยายอะไรหรอ พี่ไม่รู้" ตอนนั้นคืออยากด่ามากๆ คือแบบ ห่ฟรสกสกวกกวว ฟ๊าคคคคคค เพิ่งยืมกูไป จะลืมได้ยังไง สมองฝ่อหรออีด*กกกก ทวงก็ทวงตลอดแล้วมาตอบหน้าซื่อๆ หลังจากนั้นฉันก็ปลงค่ะ ฉันจะจำหน้ายัยคนนี้ไว้จนฉันมีลูก จนฉันตายว่านางคนนี้ห้ามให้ยืมอะไรเด็ดขาด อันที่จริงนางก็ชอบโม้นะคะ ว่าบ้านนางรวยบลาๆๆ แต่ทำไมนางไม่มีปัญญาซื้อนิยายเอง แล้วมาหากินแบบนี้ ฉันเคยเล่าให้รุ่นน้องที่อ่านนิยายเหมือนกันฟัง นางก็บอกเคยโดนนังไอซ์ทำแบบนี้เหมือนกันค่ะ
ส่วนเรื่องล่าสุดเป็นเพื่อนสมัย ปวช. ค่ะ ในกลุ่มมีกันอยู่ 6-7 คน ก็ปกติค่ะ เหมือนที่หลายๆคนเคยเห็น ซื้อจองขวัญให้กันในวันเกิด บลาๆๆ ครั้งหนึ่งก็เสียไปหลายร้อย ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จนเข้าปีที่3ของปวช. ฉันเพิ่งเอะใจได้ค่ะ 2-3 ปีที่ผ่านมาคือเพื่อนทุกคนได้ของขวัญวันเกิดกันหมดเลย ยกเว้นฉัน คือที่ฉันเสียตังเสียของก็คือเสียฟรีเลยค่ะ น้อยใจมากๆ เด็ดสุดก็ค่าโครงงาน เสียค่าโครงงานโครงการไปเยอะมากค่ะ ไม่ว่าจะเล่มค่าเน็ตค่างานประดิษฐิ์ แต่สิ่งที่ฉันได้คือ ไม่มีชื่อฉันในรูปเล่มค่ะ เสียตังฟรี นางบอกว่าจะคืนตังให้ จนปิดเทอมแล้วก็ไม่ได้คืนค่ะ ฮาา แล้วล่าสุดก็เรื่องนิยาย อันนี้ดีหน่อยเพราะตามได้ แต่เสียความรู้สึกเหมือนกันเพราะทำไมคนทีาให้ยืมต้องเป็นคนตามเอาคืนตลอด ในขณะที่คนยืมไม่ได้ทำอะไรเลย
เรื่องที่จำได้ก็มีแค่นี้แหละค่ะ ไม่ต้องสนใจมากก็ได้นะคะ แค่อยากระบายเฉยๆไม่มีที่ลง😂
ใครมีเพื่อนประเภทนี้บ้างไหมคะ? แล้วเคยเสียเพื่อนเพราะเรื่องยืมของยืมเงินกันไหม?
ครั้งแรกคือช่วงนั้นฉันอยู่ประมาณ ม.ต้น ค่ะ ช่วงนั้นฉันชอบอ่านนิยายมากๆ เลยเก็บหอมรอมริบที่ละนิดละหน่อยเพื่อจะซื้อนิยายมาอ่าน จนในที่สุดฉันก็สามารถเก็บจนถึงกำหนดและซื้อนวนิยายมาทั้งหมด 4 เล่มด้วยกัน ฉันแวะซื้อที่ร้านหนังสือหลังเลิกเรียนก่อนที่จะขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน แล้วรัหว่างที่รอรถออก ฉันก็นั่งอ่านนิยายเล่มหนึ่งรอ แล้วเพื่อนๆคนอื่นๆที่กลับบ้านทางเดียวกัน รถเดียวกันก็ทะยอยขึ้นรถกัน แล้วก็มีรุ่นพี่ที่สนิทกันชื่อว่า ไอซ์ เข้ามาในรถแล้วก็ขอยืมนิยายไป 2 เล่มค่ะ นางบอกว่าอาทิตย์หน้าจะคืน ฉันก็โอเค ไม่คิดอะไรมาก ก็เลยให้ยืมไป แล้วหลังจากนั้นแล้วหลังจากนั้นฉันก็ทวงนิยายเขาทุกครั้งที่เห็นหน้าเลยค่ะ เขาก็บอกยังอ่านไม่จบๆ จนปิดเทอมไป แล้วในช่วงที่ก่อนเปิดเทอมใหม่ ฉันก็ทวงนิยายที่บ้านของเขาเลยค่ะ แต่สุดท้ายเขาก็อ้างว่า "หายไม่เจอ สงสัยอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดมั้ง" ฉันก็โอเค กลับก็ได้ แล้วพอเปิดเทอม ก็นั่นแหละค่ะ ทุกครั้งที่เห็นหน้าฉันทวง นางก็บอก เดี๋ยวคืนๆ จนฉันขึ้น ปวช. จำได้ว่าเจอครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอ ตอนนั้นฉันสมัครเรียน ปวช.แล้วเจอค่ะ นางพาน้องมาสมัครเรียน น้องนางชื่อว่าเอ๊ะ รุ่นเดียวกับฉันนี่แหละ แล้วฉันเข้าไปทวงนิยายค่ะ แล้วสิ่งที่นางตอบมาคือ "นิยายอะไรหรอ พี่ไม่รู้" ตอนนั้นคืออยากด่ามากๆ คือแบบ ห่ฟรสกสกวกกวว ฟ๊าคคคคคค เพิ่งยืมกูไป จะลืมได้ยังไง สมองฝ่อหรออีด*กกกก ทวงก็ทวงตลอดแล้วมาตอบหน้าซื่อๆ หลังจากนั้นฉันก็ปลงค่ะ ฉันจะจำหน้ายัยคนนี้ไว้จนฉันมีลูก จนฉันตายว่านางคนนี้ห้ามให้ยืมอะไรเด็ดขาด อันที่จริงนางก็ชอบโม้นะคะ ว่าบ้านนางรวยบลาๆๆ แต่ทำไมนางไม่มีปัญญาซื้อนิยายเอง แล้วมาหากินแบบนี้ ฉันเคยเล่าให้รุ่นน้องที่อ่านนิยายเหมือนกันฟัง นางก็บอกเคยโดนนังไอซ์ทำแบบนี้เหมือนกันค่ะ
ส่วนเรื่องล่าสุดเป็นเพื่อนสมัย ปวช. ค่ะ ในกลุ่มมีกันอยู่ 6-7 คน ก็ปกติค่ะ เหมือนที่หลายๆคนเคยเห็น ซื้อจองขวัญให้กันในวันเกิด บลาๆๆ ครั้งหนึ่งก็เสียไปหลายร้อย ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จนเข้าปีที่3ของปวช. ฉันเพิ่งเอะใจได้ค่ะ 2-3 ปีที่ผ่านมาคือเพื่อนทุกคนได้ของขวัญวันเกิดกันหมดเลย ยกเว้นฉัน คือที่ฉันเสียตังเสียของก็คือเสียฟรีเลยค่ะ น้อยใจมากๆ เด็ดสุดก็ค่าโครงงาน เสียค่าโครงงานโครงการไปเยอะมากค่ะ ไม่ว่าจะเล่มค่าเน็ตค่างานประดิษฐิ์ แต่สิ่งที่ฉันได้คือ ไม่มีชื่อฉันในรูปเล่มค่ะ เสียตังฟรี นางบอกว่าจะคืนตังให้ จนปิดเทอมแล้วก็ไม่ได้คืนค่ะ ฮาา แล้วล่าสุดก็เรื่องนิยาย อันนี้ดีหน่อยเพราะตามได้ แต่เสียความรู้สึกเหมือนกันเพราะทำไมคนทีาให้ยืมต้องเป็นคนตามเอาคืนตลอด ในขณะที่คนยืมไม่ได้ทำอะไรเลย
เรื่องที่จำได้ก็มีแค่นี้แหละค่ะ ไม่ต้องสนใจมากก็ได้นะคะ แค่อยากระบายเฉยๆไม่มีที่ลง😂