สับสนไปหมด ขึ้นชื่อว่า “ลูก” พอจะเริ่มต้นชีวิตวัยผู้ใหญ่นี่ต้องวางตัวยังไงกับชีวิตและเป้าหมายของตัวเองหรอคะ

สวัสดีค่ะ จขกทอายุเพิ่งย่างเข้าปีที่23ของชีวิต เรียนจบมาด้วยดีกรีเกียรตินิยมอันดับ1มหาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ทำงานประจำได้ไม่ถึงปี(ก่อนหน้านี้เคยทำพาร์ทไทม์ตอนเรียนปี4ค่ะ) จริงๆแล้วเรายังมีสิ่งที่อยากทำตามฝันอยู่ค่ะ แต่ในตอนนี้หันมองไปทางไหนก็รู้สึกเครียดและกดดันเหลือเกิน ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าที่เราหันไปหันมาก็เพราะพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เรายังไม่10ขวบค่ะ เราเลยเหมือนเป็นคนกลางในทุกๆปัญหาของที่บ้าน! หันไปฝั่งแม่ ก็มายืมเงินไปขายตรงกับเพื่อนบอกจะคืนก็ไม่คืน ทวงจนต้องทำใจให้นิ่งแล้วปล่อยวาง(วางเงินกองนั้นไว้ตรงนั้นจ้าT_T สุดท้ายก็ได้คืนนะแต่กว่าจะได้คือใจสลายไปแล้วค่ะ) มีปัญหาการเงินบ่อยมากแต่ไม่ยอมพูดความจริง โกหกบิดพริ้วไปเรื่อยทำให้เราไม่สามารถช่วยคิดช่วยแก้ได้ตรงจุดจริงๆ เคยมีถึงขั้นรถที่ใช้ๆอยู่หายไป ก็ไม่มีใครได้คำตอบที่แท้จริงว่าสุดท้ายมันเกิดอะไรขึ้น ส่วนพอหันไปทางพ่อ ก็พบพ่อผู้ซื้อหวยทุกงวด ซื้อหมดใต้ดินบนดิน ซื้อเยอะจนถึงขั้นว่าต่อให้ถูกเลขท้าย2-3ตัวก็มิอาจครอบคลุมค่าหวยที่จ่ายไปได้หรอก ใช้เงินเดือนชนเดือน บางเดือนก็ไม่ชนเราก็ต้องต่อให้ ชอบสร้างหนี้ ล่าสุดผ่อนรถที่ใช้มาตั้งแต่สมัยเราเรียนมัธยมจนหมดก็บอกกับเราว่าจะสบายตัวขึ้นมาเปราะนึงแล้วไม่ต้องผ่อนรถ เรานี่ยังหายใจยังไม่ทันทั่วท้อง เดือนต่อมาก็ต้องมารู้ว่าขายต่อเอาเงินมาดาวน์รถคันใหม่พร้อมจะผ่อนต่ออีกด้วยจำนวนงวดที่เยอะที่สุด เขาทั้งคู่เงินเก็บไม่มีสักบาท แต่หนี้สินนี่น่าจะเป็นอนันต์ และทั้งคู่จะบอกกับเราเสมอว่าไม่ได้อยากให้เราคอยเป็นห่วงหรือเป็นภาระของเรา แต่....ทำไมการใช้ชีวิตของเขายังวนลูปแบบเดิมมาเป็นสองทศวรรษอ่ะคะ เห้อออ ขอคำแนะนำ คำด่า หรือกำลังใจให้เราก็ได้ค่ะ หากใครเห็นว่าการกระทำไหนของท่านทั้งสองอาจจะมีเหตุผลที่ดียังไง บอกเราได้นะคะ เพราะเราสับสนและอึดอัดไปหมด เหมือนเราเลือกอะไรไม่ได้เลยแต่ก็ต้องยอมทนต่อไปโดยไม่รู้ว่าวันไหนตัวเองจะมีภาระอะไรมาให้ช่วยรับผิดชอบเพิ่มอีกบ้าง นี่สร้างแอคเค้ามาแค่ขอระบายเรื่องราวและเรายินดีรับฟังความคิดเห็นจากทุกๆคนนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาจนจบค่ะ
.
.
.
.
ปล.ขออนุญาตปักสวนลุมหมวดสุขภาพจิตเพราะเรามองว่ามันคือภาวะเครียด และสีลมหมวดมนุษย์เงินเดือนนะคะ เผื่อจะมีพี่ๆมาให้คำแนะนำกันค่ะ