เริ่มนะ เราคบกับ ผช.คนนี้ ตั้งแต่อายุ19 จนตอนนี้เราจะอายุ36ละ ค่อนค้างใช้เวลาทำความรู้จักกันนานมาก ๆ ยอมรับว่า ตอนช่วง 5ปีแรก (แค่ประมาณ 5ปี)ที่ไม่ถูกต้อง คนอื่นมอง จะว่าเราเป็นอีนู๋ แต่! สำหรับความคิดเราๆไม่ใช้ เพราะ ผช.คนนี้ไม่ได้เลี้ยงดูเรา ๆ ทำงานแลกเงินและเราทำงานให้เค้ามาทั้งชีวิต ช่วยขายของหาเงิน ให้ทำไรก็ทำ ใจแรกใจ รู้นะว่าไม่ถูกแต่ก็ยังปล่อยให้เวลายืดเยื้อมาเรื่อย ถามว่ามีความสุขไหมมันก็มีบ้าง ว่ากันง่ายๆคือทุกข์มากกว่าสุข 5ปีแรกผ่านไปหลังจากนั้นมามันก็ทุลักทุเล ทุกครั้งที่ใจและความรู้สึกจะลงเหวแต่ก็ถูกฉุดขึ้นมาจากผช.คนนี้ แต่จุดพีกคือ หย่าแล้ว พวกเค้ายังอยู่บ้านเดียวกัน จนถึงทุวันนี้ โดย ผช.อ้างว่าต้องการอยู่กับลูก ส่วนภรรยาเก่าก็ไม่ย้ายออกจากบ้าน ทั้งๆที่เป็นคนขอหย่า พอรู้ว่า ผช.มีเราก็ เป็นนตัวเป็นตน ก็พยาบามาขอคืนดี และอ้างความเป็นครอบครัว ทั้งที่หย่ากันแล้ว ระหว่างทางที่ผ่านมาหลายปีมี 3ครั้งที่เกิดเรื่องใหญ่ ๆ และเล็กๆ ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างภรรยาเก่า
ในเรื่องของความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจและ คิดว่าไม่เป็นไรไม่รู้หลอกไม่มีอะไรหลอกของ ผช.คนนี้ แต่สุดท้ายทุกครั้งเราก็ผ่านมาได้แต่ก็ทุกข์จับใจจน รู้ตัวเลยว่า เราเองที่สุขภาพใจและสุขภาพกายย้ำแย่ลง แต่ไม่ใช้ ผช.คนนี้ไม่มีอะไรดีเลยคงไม่ใช้ ผช.คนนี้อายุ58 ละก็ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่มาก ดูแลตัวเองดีมาก ฐานะมั่นคงแต่ก็ไม่ได้รวย ก็เป็นคนๆหนึ่งที่รู้จักหาและรู้จักเก็บ ที่ผ่านมา เราไม่เคยใช้ชีวิตเหมือนคนเป็นแฟนหรือคนคบกัน ไม่เคยเดินเที่ยว ไม่เคยไปเที่ยว ต่างประเทศ หรือต่างจังหวัดด้วยกัน ทุกเทศกาลไม่มีคำว่าเรา
ไม่เคยมีรูปคู่ ไม่เคยเดินจับมือ และไม่เคย นอนค้างคืนกันใันใจเราๆรู้สึกเหมือน แค่คนรู้จักหรือ sex budy แค่นั้น แต่เราก็ยังคงเลือกอยู่แบบนั้น ใจก็หวังว่าสักวัน คงต้องมีวันที่เป็นของเรา เราพยายามหาคำตอบว่าในความสัมพันธุ์แบบนี้เรียกว่าอะไร แต่สุดท้ายก็จบลงที่ช่างมัน นอนหลับตาแล้วพรุ่งนี้เริ่มใหม่เป็นแบบนี้มาตลอด จนตอนนี้เราเพิ่งก้าวออกมาทำงานข้างนอกเองแต่ยังไม่นาน ระยะความห่างก็เพิ่งมี จากที่เจอและทำงานด้วยกันตลอด มันก็แอบดีแต่ก็แอบระแวง แต่ทำงัยได้ สุดท้ายเราควรไปต่อ หรือควรค่อยๆหยุดไว้แค่นี้ดี ถ้าใครอ่าน แล้วรู้สึกอย่าด่าซ้ำเราอย่าทำ เพราะเหตุการและความรู้สึกแบบนี้ถ้าไม่เจอกับตัวคงไม่เข้าใจ เพราะระหว่างทางมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย... ทีาบ้างทีคนอ่านอาจจะไม่เข้าใจการกระทำ
คิดยังงัยกับผู้ชายที่คบกันมานานแต่ไม่มีสถานะที่ชัดเจน
ในเรื่องของความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจและ คิดว่าไม่เป็นไรไม่รู้หลอกไม่มีอะไรหลอกของ ผช.คนนี้ แต่สุดท้ายทุกครั้งเราก็ผ่านมาได้แต่ก็ทุกข์จับใจจน รู้ตัวเลยว่า เราเองที่สุขภาพใจและสุขภาพกายย้ำแย่ลง แต่ไม่ใช้ ผช.คนนี้ไม่มีอะไรดีเลยคงไม่ใช้ ผช.คนนี้อายุ58 ละก็ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่มาก ดูแลตัวเองดีมาก ฐานะมั่นคงแต่ก็ไม่ได้รวย ก็เป็นคนๆหนึ่งที่รู้จักหาและรู้จักเก็บ ที่ผ่านมา เราไม่เคยใช้ชีวิตเหมือนคนเป็นแฟนหรือคนคบกัน ไม่เคยเดินเที่ยว ไม่เคยไปเที่ยว ต่างประเทศ หรือต่างจังหวัดด้วยกัน ทุกเทศกาลไม่มีคำว่าเรา
ไม่เคยมีรูปคู่ ไม่เคยเดินจับมือ และไม่เคย นอนค้างคืนกันใันใจเราๆรู้สึกเหมือน แค่คนรู้จักหรือ sex budy แค่นั้น แต่เราก็ยังคงเลือกอยู่แบบนั้น ใจก็หวังว่าสักวัน คงต้องมีวันที่เป็นของเรา เราพยายามหาคำตอบว่าในความสัมพันธุ์แบบนี้เรียกว่าอะไร แต่สุดท้ายก็จบลงที่ช่างมัน นอนหลับตาแล้วพรุ่งนี้เริ่มใหม่เป็นแบบนี้มาตลอด จนตอนนี้เราเพิ่งก้าวออกมาทำงานข้างนอกเองแต่ยังไม่นาน ระยะความห่างก็เพิ่งมี จากที่เจอและทำงานด้วยกันตลอด มันก็แอบดีแต่ก็แอบระแวง แต่ทำงัยได้ สุดท้ายเราควรไปต่อ หรือควรค่อยๆหยุดไว้แค่นี้ดี ถ้าใครอ่าน แล้วรู้สึกอย่าด่าซ้ำเราอย่าทำ เพราะเหตุการและความรู้สึกแบบนี้ถ้าไม่เจอกับตัวคงไม่เข้าใจ เพราะระหว่างทางมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย... ทีาบ้างทีคนอ่านอาจจะไม่เข้าใจการกระทำ