อยากจะตั้งกระทู้ เกี่ยวกับการเป็นโรคซึมเศร้า เคยอ่านมาบ้างว่ามันเป็นยังไง แต่พอเป็นจริงๆ แม่งง มัน dark กว่ามาก
มันน่าจะเริ่มตั้งแต่ แฟนเก่าบอกเลิก เมื่อปลายปีที่แล้ว
ไม่จำเป็นต้องละเอียดเนอะ แค่รู้สึกใจสลาย อนาคตที่วางไว้ หายปิ้วไป แต่เรามีธรรมะในจิตใจ
ฟังธรรมมาตั้งแต่ ม.4 เราเลยเอาธรรมะเป็นที่พึ่ง
ฟังธรรมะทุกวัน ตลอดเวลาที่ว่าง เพื่อไม่ให้คิด
แต่...นี่ความคิดเว้ย ฟังธรรมอยู่ ก็คิดได้!
เก่งจริงๆ เจ้าความคิด
บวกกับได้คุยกับคนนึงที่ชอบฟังเพลง rap เราก็รู้สึกว่าฟังแล้ว มันรู้สึกเพ้อเจ้อน้อยกว่า เพลงธรรมดา
เลยเลือกจะฟังเพลงแรป และธรรมะกรอกหู ตลอดมา
แต่...ตลอดเวลา 3-4เดือน ที่ทำแบบนี้ เรารู้สึกความสุขพื้นฐานของเราลดลงเรื่อยๆ
(ความสุขพื้นฐาน คือ ความรู้สึกปกติ เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้กระทบกับอะไร เราก็จะมีความสุขระดับนี้)
พยายามทำทุกทางให้ความสุขมันขึ้นมา
เราใช้วิธีการไปเที่ยวต่างประเทศ
ได้ใช้เวลาว่างหาข้อมูลเกี่ยวเรื่องเที่ยว
ใช่แล้ว ถึงจะไปเที่ยว แต่ ความรู้สึกจริงข้างใน มันยัง dark
ต้องขอขอบคุณเพลงแรป คนนั้น และธรรมะ ถ้าไม่มีพวกนี้กดไว้ เราอาจจะเป็นเร็วกว่านี้ มากกว่านี้ หนักกว่านี้
จนถึงเมื่อวาน 12/3/2019
สำรวจความสุขตัวเองอีกครั้ง
เฮ้ย ความสุขพื้นฐาน มันไม่มีแล้ว omg
พยายามหา แต่มันก็เจอแต่ความมืด
มันเหมือนช่องเขาสูงๆ 2อัน มีช่องตรงกลางที่ลึกมากๆ
แล้วเราก็ไปอยู่ในช่องเขานั้น คือมันมืดมากๆ
ก็เลยลองทำแบบทดสอบดู ว่าเป็นโรคซึมเศร้าป่าว
ผลทดสอบบอกว่า “คุณจิตปกติดี”
ก็แน่ดิ ในแบบสอบถาม มันมีแต่ คุณอยากฆ่าตัวตายไหม
นี่บอกเลย จะบ้าหรอ พ่อแม่เลี้ยงมา เรียนจบมาขนาดนี้
ยังไม่ได้เลี้ยงพ่อ เลี้ยงแม่เลย ใครจะฆ่าตัวตาย เอ้ออ
ก็เลยพักเรื่องจะไปหาหมอไว้ก่อน เพราะรู้สึกว่า อ่อ ยังไม่รุนแรง
วันนี้ 13/3/2019
หลังเลิกงาน
ปกติจะเป็นคนเดิน แล้วรู้ตัว
คนที่ปฏิบัติจะเข้าใจ ว่าเวลาเราเดิน มันจะรู้อ่ะ ว่าเราเดินอยู่ เท้ากระทบพื้นไรงี้
แต่วันนี้จ้า... รู้สึกนะ แต่รู้สึกห่างออกไป
มันมีความคิดว่า อันนี้มันเป็นแค่ร่างกาย มันไม่มีอะไรเลย
ไม่มีอดีต อนาคต ไม่คุณค่าอะไร แล้วตัวมันรู้สึกชาๆ
ความคิดเนี้ย มันออกมาจากสมองก้อนนึง
ความมันรู้สึกอ่ะ ว่าไอ้สมองก้อนเนี่ย มันสั่งให้คิดแบบนี้
พอรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติละ ก็โทรหาแม่
แต่พอวางสาย เฮ้ย มัน dark กว่าเดิม
ร่างกายชาไปหมด ตอนนั้นยังนั่งอยู่ในรถ
ความคิดตอนนั้นคือ เดี๋ยวขับรถไปลงเขาดีกว่า จินตการทุกอย่างมาพร้อม เหลือแค่สตาทรถออกไป
คือคนปกติอ่ะ มันต้องคิดนู้นนี่ใช่ป่ะ ว่าถ้าเราตาย ใครจะเสียใจ และนู้นนี่จะเป็นยังไง งาน เพื่อน
แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือ ขับรถเขา แล้วจบ ไม่มีความคิดต่อ
คิดออกใช่ป่ะ เวลาเราจินตนาการ มันจะมีภาพอยู่ในหัว
แต่ตอนนั้นคือ ตกเขา แล้ว จอดำไปเลยอ่ะ
ณ จุดนี้ เริ่มกลัวตัวเองละ
เฮ้ย นี่เราคิดอะไรแบบนี้หรอวะ มันไม่มีทางเป็นไปได้อ่ะ
มันเหมือนมีสมองก้อนนึง (ที่ไม่ใช่ของเรา) เป็นคนคิด และสั่งให้ทำ โดยที่เราหายไป
เอาง่ายๆ เหมือนไอ้ตัวที่คิดไรแบบนั้น มันไม่ใช่เราเลยอ่ะ เหมือนโดนสิง แต่รู้ตัวนะ ว่าขยับขา ขยับแขน
พอรู้ตัว ก็รีบออกมาจากรถ ขึ้นห้อง แล้วก็รู้สึกว่า เฮ้ย หนักแล้วอ่ะ นี่คิดฆ่าตัวตายแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วนะ
เลยโทร 1323 รอไป 10 นาที ไม่มีคนรับ
ระหว่างรอ ก็ร้องไห้ไป น้ำตาไหลปกติบ้าง มีโหยหวนบ้าง
ถามว่าตอนนั้นคิดอะไร ถึงได้ร้อง ที่จำได้ คือ
กลัว กลัว ตัวเองฆ่าตัวตายแบบไม่รู้ตัว
พอรอ 10 นาที แล้วรู้สึกไม่ดีขึ้น เลยตัดสินใจ download line กลับมาใช้ เพื่อใช้ทักหาน้องสาว
และเล่าว่าตอนนี้รู้สึกยังไง เกิดอะไรขึ้น
(ก่อนหน้านี้ลบ line ไป เพราะต้องการตัดใจจากแฟนเก่าให้ได้)
เห็นภาพป้า ส่งรูปเที่ยวมาให้ดู ก็ร้องดังขึ้นมาอีก
คือนี่มันคนบ้าอ่ะ! เอาจริงดิ! เห็นรูปคนเที่ยว แล้วร้องไห้เนี่ยนะ? wtf!!!!
รอสักพัก น้องก็ตอบไลน์มา
พิมพ์คุยกันสักพัก น้องก็โทรมา
ทุกคำที่จำได้ คือ น้องบอกให้เรากลับไปอยู่บ้าน
จนน้องร้องไห้ บอกว่ามันน่ากลัวเกินไป ถ้าเราตายไป น้องจะทำยังไง
เอาจริงๆ ตอนนั้นรู้สึกดีมากอ่ะ ที่มีคนห่วงเรา มีคนร้องไห้ให้เรา
นี่สินะ ความรู้สึกของคนซึมเศร้า เขาแค่อยากให้มีคนห่วงเขาจริงๆ แค่นั้นเอง
พอน้องร้องไห้ปุป ไอ้ความรู้สึกมืดๆ มันก็ค่อยๆสว่างขึ้นมา เหมือนลูกบอลค่อยๆลอยน้ำขึ้นมาอ่ะ ยังไม่ถึงผิวน้ำ แต่มันลอยขึ้นมาจากดินดำๆนั้นแล้ว
เรายังขอให้น้องไม่บอกพ่อแม่ก่อน เพราะจนถึงทุกวันนี้ พ่อแม่ยังเข้าใจว่า โรคซึมเศร้ายังรักษาได้ด้วยการนั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม
เลยตั้งใจว่า จะไปหาหมอพร้อมพ่อ เพื่อให้พ่อเข้าใจด้วย หวังว่าจะเข้าใจมั้ง
ที่กลัวคือ พ่อยังเข้าใจผิดแบบเดิม มันทำให้เรารู้สึกว่าเราผิด เราผิดที่เราปฏิบัติธรรมไม่เก่ง ผิดที่เป็นโรคนี้
แต่เราตั้งใจจะไปหาหมอวันเสาร์ที่จะถึงนี้ เพราะเป็นวันหยุดของเรา คิดว่าไปครั้งแรก น่าจะต้องใช้เวลานานมั้ง...
เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังต่อ
สำหรับใครที่เป็นโรค หรือคนรู้จัก เป็นโรค มาแชร์ กันได้นะ
สำหรับใครที่กำลังตัดสินพวกเราอยู่
ขอให้รู้เอาไว้เลยว่า ตรรกะของคนที่อยู่ใน dark mode มันไร้ตรรกะที่สุด!
นี่ฆ่าตัวตายไม่นึกถึงพ่อแม่ เลยหรอ... ใช่ ตอนอยู่ใน dark mode มันไม่คิด มันไม่อะไรเลยนอกจากสมองก้อนนั้น
สำหรับวันนี้ ขอบคุณน้องสาว ที่ทำให้ผ่านมาได้
ฝันดีครับทุกคน
รีวิวโรคซึมเศร้า
มันน่าจะเริ่มตั้งแต่ แฟนเก่าบอกเลิก เมื่อปลายปีที่แล้ว
ไม่จำเป็นต้องละเอียดเนอะ แค่รู้สึกใจสลาย อนาคตที่วางไว้ หายปิ้วไป แต่เรามีธรรมะในจิตใจ
ฟังธรรมมาตั้งแต่ ม.4 เราเลยเอาธรรมะเป็นที่พึ่ง
ฟังธรรมะทุกวัน ตลอดเวลาที่ว่าง เพื่อไม่ให้คิด
แต่...นี่ความคิดเว้ย ฟังธรรมอยู่ ก็คิดได้!
เก่งจริงๆ เจ้าความคิด
บวกกับได้คุยกับคนนึงที่ชอบฟังเพลง rap เราก็รู้สึกว่าฟังแล้ว มันรู้สึกเพ้อเจ้อน้อยกว่า เพลงธรรมดา
เลยเลือกจะฟังเพลงแรป และธรรมะกรอกหู ตลอดมา
แต่...ตลอดเวลา 3-4เดือน ที่ทำแบบนี้ เรารู้สึกความสุขพื้นฐานของเราลดลงเรื่อยๆ
(ความสุขพื้นฐาน คือ ความรู้สึกปกติ เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้กระทบกับอะไร เราก็จะมีความสุขระดับนี้)
พยายามทำทุกทางให้ความสุขมันขึ้นมา
เราใช้วิธีการไปเที่ยวต่างประเทศ
ได้ใช้เวลาว่างหาข้อมูลเกี่ยวเรื่องเที่ยว
ใช่แล้ว ถึงจะไปเที่ยว แต่ ความรู้สึกจริงข้างใน มันยัง dark
ต้องขอขอบคุณเพลงแรป คนนั้น และธรรมะ ถ้าไม่มีพวกนี้กดไว้ เราอาจจะเป็นเร็วกว่านี้ มากกว่านี้ หนักกว่านี้
จนถึงเมื่อวาน 12/3/2019
สำรวจความสุขตัวเองอีกครั้ง
เฮ้ย ความสุขพื้นฐาน มันไม่มีแล้ว omg
พยายามหา แต่มันก็เจอแต่ความมืด
มันเหมือนช่องเขาสูงๆ 2อัน มีช่องตรงกลางที่ลึกมากๆ
แล้วเราก็ไปอยู่ในช่องเขานั้น คือมันมืดมากๆ
ก็เลยลองทำแบบทดสอบดู ว่าเป็นโรคซึมเศร้าป่าว
ผลทดสอบบอกว่า “คุณจิตปกติดี”
ก็แน่ดิ ในแบบสอบถาม มันมีแต่ คุณอยากฆ่าตัวตายไหม
นี่บอกเลย จะบ้าหรอ พ่อแม่เลี้ยงมา เรียนจบมาขนาดนี้
ยังไม่ได้เลี้ยงพ่อ เลี้ยงแม่เลย ใครจะฆ่าตัวตาย เอ้ออ
ก็เลยพักเรื่องจะไปหาหมอไว้ก่อน เพราะรู้สึกว่า อ่อ ยังไม่รุนแรง
วันนี้ 13/3/2019
หลังเลิกงาน
ปกติจะเป็นคนเดิน แล้วรู้ตัว
คนที่ปฏิบัติจะเข้าใจ ว่าเวลาเราเดิน มันจะรู้อ่ะ ว่าเราเดินอยู่ เท้ากระทบพื้นไรงี้
แต่วันนี้จ้า... รู้สึกนะ แต่รู้สึกห่างออกไป
มันมีความคิดว่า อันนี้มันเป็นแค่ร่างกาย มันไม่มีอะไรเลย
ไม่มีอดีต อนาคต ไม่คุณค่าอะไร แล้วตัวมันรู้สึกชาๆ
ความคิดเนี้ย มันออกมาจากสมองก้อนนึง
ความมันรู้สึกอ่ะ ว่าไอ้สมองก้อนเนี่ย มันสั่งให้คิดแบบนี้
พอรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติละ ก็โทรหาแม่
แต่พอวางสาย เฮ้ย มัน dark กว่าเดิม
ร่างกายชาไปหมด ตอนนั้นยังนั่งอยู่ในรถ
ความคิดตอนนั้นคือ เดี๋ยวขับรถไปลงเขาดีกว่า จินตการทุกอย่างมาพร้อม เหลือแค่สตาทรถออกไป
คือคนปกติอ่ะ มันต้องคิดนู้นนี่ใช่ป่ะ ว่าถ้าเราตาย ใครจะเสียใจ และนู้นนี่จะเป็นยังไง งาน เพื่อน
แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือ ขับรถเขา แล้วจบ ไม่มีความคิดต่อ
คิดออกใช่ป่ะ เวลาเราจินตนาการ มันจะมีภาพอยู่ในหัว
แต่ตอนนั้นคือ ตกเขา แล้ว จอดำไปเลยอ่ะ
ณ จุดนี้ เริ่มกลัวตัวเองละ
เฮ้ย นี่เราคิดอะไรแบบนี้หรอวะ มันไม่มีทางเป็นไปได้อ่ะ
มันเหมือนมีสมองก้อนนึง (ที่ไม่ใช่ของเรา) เป็นคนคิด และสั่งให้ทำ โดยที่เราหายไป
เอาง่ายๆ เหมือนไอ้ตัวที่คิดไรแบบนั้น มันไม่ใช่เราเลยอ่ะ เหมือนโดนสิง แต่รู้ตัวนะ ว่าขยับขา ขยับแขน
พอรู้ตัว ก็รีบออกมาจากรถ ขึ้นห้อง แล้วก็รู้สึกว่า เฮ้ย หนักแล้วอ่ะ นี่คิดฆ่าตัวตายแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วนะ
เลยโทร 1323 รอไป 10 นาที ไม่มีคนรับ
ระหว่างรอ ก็ร้องไห้ไป น้ำตาไหลปกติบ้าง มีโหยหวนบ้าง
ถามว่าตอนนั้นคิดอะไร ถึงได้ร้อง ที่จำได้ คือ
กลัว กลัว ตัวเองฆ่าตัวตายแบบไม่รู้ตัว
พอรอ 10 นาที แล้วรู้สึกไม่ดีขึ้น เลยตัดสินใจ download line กลับมาใช้ เพื่อใช้ทักหาน้องสาว
และเล่าว่าตอนนี้รู้สึกยังไง เกิดอะไรขึ้น
(ก่อนหน้านี้ลบ line ไป เพราะต้องการตัดใจจากแฟนเก่าให้ได้)
เห็นภาพป้า ส่งรูปเที่ยวมาให้ดู ก็ร้องดังขึ้นมาอีก
คือนี่มันคนบ้าอ่ะ! เอาจริงดิ! เห็นรูปคนเที่ยว แล้วร้องไห้เนี่ยนะ? wtf!!!!
รอสักพัก น้องก็ตอบไลน์มา
พิมพ์คุยกันสักพัก น้องก็โทรมา
ทุกคำที่จำได้ คือ น้องบอกให้เรากลับไปอยู่บ้าน
จนน้องร้องไห้ บอกว่ามันน่ากลัวเกินไป ถ้าเราตายไป น้องจะทำยังไง
เอาจริงๆ ตอนนั้นรู้สึกดีมากอ่ะ ที่มีคนห่วงเรา มีคนร้องไห้ให้เรา
นี่สินะ ความรู้สึกของคนซึมเศร้า เขาแค่อยากให้มีคนห่วงเขาจริงๆ แค่นั้นเอง
พอน้องร้องไห้ปุป ไอ้ความรู้สึกมืดๆ มันก็ค่อยๆสว่างขึ้นมา เหมือนลูกบอลค่อยๆลอยน้ำขึ้นมาอ่ะ ยังไม่ถึงผิวน้ำ แต่มันลอยขึ้นมาจากดินดำๆนั้นแล้ว
เรายังขอให้น้องไม่บอกพ่อแม่ก่อน เพราะจนถึงทุกวันนี้ พ่อแม่ยังเข้าใจว่า โรคซึมเศร้ายังรักษาได้ด้วยการนั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม
เลยตั้งใจว่า จะไปหาหมอพร้อมพ่อ เพื่อให้พ่อเข้าใจด้วย หวังว่าจะเข้าใจมั้ง
ที่กลัวคือ พ่อยังเข้าใจผิดแบบเดิม มันทำให้เรารู้สึกว่าเราผิด เราผิดที่เราปฏิบัติธรรมไม่เก่ง ผิดที่เป็นโรคนี้
แต่เราตั้งใจจะไปหาหมอวันเสาร์ที่จะถึงนี้ เพราะเป็นวันหยุดของเรา คิดว่าไปครั้งแรก น่าจะต้องใช้เวลานานมั้ง...
เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังต่อ
สำหรับใครที่เป็นโรค หรือคนรู้จัก เป็นโรค มาแชร์ กันได้นะ
สำหรับใครที่กำลังตัดสินพวกเราอยู่
ขอให้รู้เอาไว้เลยว่า ตรรกะของคนที่อยู่ใน dark mode มันไร้ตรรกะที่สุด!
นี่ฆ่าตัวตายไม่นึกถึงพ่อแม่ เลยหรอ... ใช่ ตอนอยู่ใน dark mode มันไม่คิด มันไม่อะไรเลยนอกจากสมองก้อนนั้น
สำหรับวันนี้ ขอบคุณน้องสาว ที่ทำให้ผ่านมาได้
ฝันดีครับทุกคน