เค้าหายไป 3 เดือนเต็มๆวันที่เค้าหายไป ผมพยายามตั้งคำถามกับตัวผมเองว่า ผมทำผิดขนาดให้อภัยกันไม่ได้เลยหรอ งงสงสัย แต่ไม่เคยกลับไปหาเหตุผลคือเคารพการตัดสินใจของเค้าทุกอย่าง คาใจแต่เพื่อความสบายใจ ผมจบให้ วันที่เค้าหายไปผมแย่มาก ป่วยด้วยโรคซึมเศร้า ร้องไห้มาเปนเดือนๆ จนทำใจได้ อยู่ดีๆวันนึงเค้ากลับมาหาผมอีกครั้ง มาแบบผมยังงง เค้าบอกเหตุผลที่หายไปคือเค้าโกดผมมาก จนรอให้ทุกอย่างดีขึ้นค่อยกลับมาคุยกัน วันที่เค้ากลับมาผมก้อดีใจ แต่มานึกถึงวันที่เค้าไป ผมสงสารตัวผมเอง ผมเลยบอกเทอไปตรงๆว่า ผมไม่ได้รู้สึกดีใจที่เค้ากลับมา ผมกลับรู้สึกแย่ด้วยซ้ำที่ผมรักเค้าแบบเดิมไม่ได้แล้ว ผมไม่รู้ว่าผมหมดรักเค้าตอนไหนหรือผมแค่กลัววันที่ผมเสียใจ ทุกวันนี้เค้าไม่ทักมาแล้ว และผมก้อไม่เคยทักไป ไม่บล็อกกัน แต่ไม่คุยกัน บางวันผมก้อคิดถึงเค้าบ้าง ห่วงเค้าบ้าง แต่ให้กลับไปผมไม่เอาดีกว่า จิงๆเค้าเปนคนดีมากๆคนที่ไม่ดีคือผมเองที่รักตัวผมเองมากเกินไป จนลืมไปว่าผมเคยรักเค้ามากแค่ไหน ขอโทษที่ความอดทนผมต่ำเอง ขอโทษที่ผมดีได้แค่นี้ ขอให้เค้าโชคดีนะคับ ความรักมันยังอยู่แต่ความเจ็บปวดวันนั้นมันก้อยังอยู่เหมือนกัน ผมเจ็บแล้วผมจำ คุณรู้แค่ว่าที่ผ่านมาผมตั้งใจรักคุณจิงๆวันนี้ผมคิดถึงคุณนะ แต่ผมเลยจุดนั้นมาแล้วโชคดีคับ
เค้ากลับมาในวันที่ผมเปลี่ยนไปแล้ว