เราทะเลาะกับเเม่ เรื่องตัวเราเองค่ะ
เราเป็นคนที่อารมณ์แปรปรวน ชอบดื้อรั้น ค่ะ
เเต่เราจะโดนเเม่ด่าตลอดค่ะ
วันนี้เเม่เรามาให้เรานั่งคุยว่าจะเอายังไง ยังอยากอยู่กับเเม่ไหม เพราะเเต่ก่อนเราอยู่กับยายค่ะ เราพึ่งมาอยู่กับเเม่กับป๋าได้ 3ปี ตอนเราขึ้น ม.1-ม.3 เค้าเป็นคนอยากให้เรามาอยู่ด้วย ตอนนี้เราจะขึ้น ม.4 เเม่เลยมาบอกว่าจะเอายังไงยังอยากจะอยู่ยังอยากจะเรียนไหม ไม่เคยทำอะไรให้เเม่พอใจ เราไม่ได้คุยกับเเม่มา อาทิตย์นึงค่ะ เพราะ ตอนนั้น ป๋า(พ่อเลี้ยง)
ให้เราไปหยิบของ เเต่เราจัดของอยู่เลยบอกว่า
"แปปนึงนะ รีบไหม" เเล้วเค้าก็ไม่พอใจเราเเล้วก็ไปหยิบเอง แม่เราเลยเรียกให้ไปหลังครัว ว่ามาหาเเม่หน่อย มีอะไร ตอนนั้นเราเลยโกรธป๋าอยู่ว่าทำไม่ต้องมาโมโหปิดหน้าบ้านใส่เสียงดัง บอกเเม่ไปว่า ไม่ว่าง แปปนึงนะ จัดของอยู่ ไม่ได้ขึ้นเสียงหรืออะไรเลยค่ะ
เเม่เราก็ด่าว่ายับ เราไม่โต้ตอบเถียงอะไรเลยเราเงียบเเต่ก่อนเราก็จะเถียงเเม่ ว่า หนูบอกเเล้วว่าแปปนึง
เเล้วเค้าก็ไม่คุยกับเรา เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมเราก็ดูหนังดูซีรีย์เล่นเกม จนดึกเข้าห้องนอน 5ทุ่ม-เที่ยงคืน ตื่นเช้ามาเราก็ตื่นสาย เพราะมันก็ปิดเทอมเราไม่อยากตื่นเช้า เเม่เคยขอให้ตื่นมาอาบน้ำก่อนเเต่เราก็กินข้าวก่อนเพราะหิว เรากินข้าวนาน
กว่าจะได้อาบก็บ่าย2-บ่าย3 เรารู้สึกว่าเราอยากทำอะไรเราถึงทำไม่อยากทำอะไรก็ไม่ใช่จะไม่ทำเลยเเต่ขอเวลาสักพัก แล้วเราจะลุกไปทำเอง เราจะบอกว่าเรามีน้อง 1 คนพึ่งจะได้8-9เดือน น้องเราเรารักนะถึงเเม่จะไม่ใช่พ่อเดียวกัน เเต่เราก็พยายามเลี้ยงตอนเเม่ขอให้เลี้ยง พยายามอุ้มเเต่เราเป็นคนตังเล็กอุ้มน้องไม่ไหว พอน้องร้องน้องก็ว่าห่าว่าเราไม่ดูเเล เเต่พอน้องไม่ร้องเค้ามาในห้องเราก็นั่งเล่นเกมส์ให้มาเลี้ยงน้องเเต่มานั้งเล่นเกมส์ เราก็รู้สึกว่าเเม่เราจะรักน้องมากกว่าเราเเล้วเหละ ตอนนั้นเราปวดท้องไม่สบาย ปวดมากบ้านเราไม่มียาไม่มีอะไรเลยเเม่ก็ไม่พาไปหาหมอไม่มีตังไม่สนใจเรา เรานอนกับเเม่เราปวดตอนกลางดึกร้องปวดๆดเต่เเม่ก็นอนต่อไม่สนใจ เราก็ไม่ว่าอะไร
เเม่เราเป็นคนเสียงดัง ด่าเเรง ทำอะไรไม่พอใจเค้าก็ตะด่าเเต่พอดค้าบอกว่าเราไม่เคยทำอะไรให้เค้าภูมิใจเราก็เสียใจเราเเอบร้องให้ตลอด
อยู่ที่ รร.เรายิ้มเเย้มกับครูกับเพื่อน แต่มาอยู่ที่บ้านเรากลับเป็นคนละคน เรารู้สึกเหมือนตัวเอง จะเป็นโรคซึมเศร้า อยู่ดีๆก็เศร้าอยู่ดีๆร้องไห้ ทุกวันเราอยู่กับหน้าจอคอม หน้าจอโทรศัพท์ ที่บ้านเราไม่มีเพื่อนเราไม่มีเพื่อนเเถวบ้านข้างบ้านเหมือนคนอื่นเราอยู่ตัวคนเดียวเรียนคนเดียวไม่มีคนช่วยสอน การเรียนเราเราก็ตั้งใจเรียนคะเเนนดี ถึงจะบ้างเทอมคะเเนนน้อยลงเเต่ก็ไม่น้อยมาก
เราควรทำยังไงให้เรารู้สึกสบายใจ
ทั้งตัวเองเเล้วก็เเม่ค่ะ ?
ถึงปัญหาจะดูไม่ใหญ่
เเต่เป็นปัญหาชีวิตของตัวเรานะคะ
เเม่บอกถ้าเป็นเเบบนี้เเม่จะตัดขาดจากการเป็นเเม่ลูก ทุคนว่าเเม่เราพูดเเรงไปไหม เราเสียใจค่ะ
เรื่องมันใหญ่ขนาดจะตัดเเม่ลูกเลยหรอคะ
เราเป็นคนที่อารมณ์แปรปรวน ชอบดื้อรั้น ค่ะ
เเต่เราจะโดนเเม่ด่าตลอดค่ะ
วันนี้เเม่เรามาให้เรานั่งคุยว่าจะเอายังไง ยังอยากอยู่กับเเม่ไหม เพราะเเต่ก่อนเราอยู่กับยายค่ะ เราพึ่งมาอยู่กับเเม่กับป๋าได้ 3ปี ตอนเราขึ้น ม.1-ม.3 เค้าเป็นคนอยากให้เรามาอยู่ด้วย ตอนนี้เราจะขึ้น ม.4 เเม่เลยมาบอกว่าจะเอายังไงยังอยากจะอยู่ยังอยากจะเรียนไหม ไม่เคยทำอะไรให้เเม่พอใจ เราไม่ได้คุยกับเเม่มา อาทิตย์นึงค่ะ เพราะ ตอนนั้น ป๋า(พ่อเลี้ยง)
ให้เราไปหยิบของ เเต่เราจัดของอยู่เลยบอกว่า
"แปปนึงนะ รีบไหม" เเล้วเค้าก็ไม่พอใจเราเเล้วก็ไปหยิบเอง แม่เราเลยเรียกให้ไปหลังครัว ว่ามาหาเเม่หน่อย มีอะไร ตอนนั้นเราเลยโกรธป๋าอยู่ว่าทำไม่ต้องมาโมโหปิดหน้าบ้านใส่เสียงดัง บอกเเม่ไปว่า ไม่ว่าง แปปนึงนะ จัดของอยู่ ไม่ได้ขึ้นเสียงหรืออะไรเลยค่ะ
เเม่เราก็ด่าว่ายับ เราไม่โต้ตอบเถียงอะไรเลยเราเงียบเเต่ก่อนเราก็จะเถียงเเม่ ว่า หนูบอกเเล้วว่าแปปนึง
เเล้วเค้าก็ไม่คุยกับเรา เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมเราก็ดูหนังดูซีรีย์เล่นเกม จนดึกเข้าห้องนอน 5ทุ่ม-เที่ยงคืน ตื่นเช้ามาเราก็ตื่นสาย เพราะมันก็ปิดเทอมเราไม่อยากตื่นเช้า เเม่เคยขอให้ตื่นมาอาบน้ำก่อนเเต่เราก็กินข้าวก่อนเพราะหิว เรากินข้าวนาน
กว่าจะได้อาบก็บ่าย2-บ่าย3 เรารู้สึกว่าเราอยากทำอะไรเราถึงทำไม่อยากทำอะไรก็ไม่ใช่จะไม่ทำเลยเเต่ขอเวลาสักพัก แล้วเราจะลุกไปทำเอง เราจะบอกว่าเรามีน้อง 1 คนพึ่งจะได้8-9เดือน น้องเราเรารักนะถึงเเม่จะไม่ใช่พ่อเดียวกัน เเต่เราก็พยายามเลี้ยงตอนเเม่ขอให้เลี้ยง พยายามอุ้มเเต่เราเป็นคนตังเล็กอุ้มน้องไม่ไหว พอน้องร้องน้องก็ว่าห่าว่าเราไม่ดูเเล เเต่พอน้องไม่ร้องเค้ามาในห้องเราก็นั่งเล่นเกมส์ให้มาเลี้ยงน้องเเต่มานั้งเล่นเกมส์ เราก็รู้สึกว่าเเม่เราจะรักน้องมากกว่าเราเเล้วเหละ ตอนนั้นเราปวดท้องไม่สบาย ปวดมากบ้านเราไม่มียาไม่มีอะไรเลยเเม่ก็ไม่พาไปหาหมอไม่มีตังไม่สนใจเรา เรานอนกับเเม่เราปวดตอนกลางดึกร้องปวดๆดเต่เเม่ก็นอนต่อไม่สนใจ เราก็ไม่ว่าอะไร
เเม่เราเป็นคนเสียงดัง ด่าเเรง ทำอะไรไม่พอใจเค้าก็ตะด่าเเต่พอดค้าบอกว่าเราไม่เคยทำอะไรให้เค้าภูมิใจเราก็เสียใจเราเเอบร้องให้ตลอด
อยู่ที่ รร.เรายิ้มเเย้มกับครูกับเพื่อน แต่มาอยู่ที่บ้านเรากลับเป็นคนละคน เรารู้สึกเหมือนตัวเอง จะเป็นโรคซึมเศร้า อยู่ดีๆก็เศร้าอยู่ดีๆร้องไห้ ทุกวันเราอยู่กับหน้าจอคอม หน้าจอโทรศัพท์ ที่บ้านเราไม่มีเพื่อนเราไม่มีเพื่อนเเถวบ้านข้างบ้านเหมือนคนอื่นเราอยู่ตัวคนเดียวเรียนคนเดียวไม่มีคนช่วยสอน การเรียนเราเราก็ตั้งใจเรียนคะเเนนดี ถึงจะบ้างเทอมคะเเนนน้อยลงเเต่ก็ไม่น้อยมาก
เราควรทำยังไงให้เรารู้สึกสบายใจ
ทั้งตัวเองเเล้วก็เเม่ค่ะ ?
ถึงปัญหาจะดูไม่ใหญ่
เเต่เป็นปัญหาชีวิตของตัวเรานะคะ
เเม่บอกถ้าเป็นเเบบนี้เเม่จะตัดขาดจากการเป็นเเม่ลูก ทุคนว่าเเม่เราพูดเเรงไปไหม เราเสียใจค่ะ