ความในใจที่พูดไม่ได้ ยิ่งพูดยิ่งบาป

แม่บอกเราแบบนี้เสมอ ว่าต้องทดแทนบุญคุณด้วยเงิน พอหาไม่ได้ก็โดนด่า สารเลว พอหาให้ได้เราเหมือนเป็นลูกที่แม่รัก 1คำที่คุยกัน คือต้องมีเรื่องเงิน เรื่องนี้ปรึกษาใครไม่ได้ มีแต่คนว่า ว่าเราไม่ดี แม่เลี้ยงมา เราได้แต่หนีไม่อยากคุยกับแม่ พอคุยกันทีไร เราเหมือนอยากตายไปจากโลกนี้ ยิ่งคุยกันก็เหมือนเราจะบาป เพราะเราทำไม่ได้ แม่ชอบเอาเราไปเปรียบบ้านอื่น เราไม่เคยดีเลยในสายตาพ่อแม่ นอกจากการมีเงินเยอะๆ ได้ผัวรวยๆ เราอยากไปดูแลเขา แต่ไปทุกครั้งก็มีแต่เรื่องเงิน เราคงสารเลวมากที่หาเงินตามที่เขาต้องการไม่ได้ แม่จะว่าเราโง่ เนรคุณ สารเลว ไม่เหมือนลูกบ้านนู้นบ้านนี้  มีทางเดียวที่จะทำให้แม่พูดดีด้วยได้ คือมีเงินเยอะๆ เราเหมือนคนพิเศษและเก่งสำหรับแม่เวลาเอาเงินให้แม่ใช้เยอะๆ แต่แม่ไม่เคยรับรู้ว่าเราจะมีเงินกินบ้างหรือเปล่า วันไหนเรามีเงินเราจะไปหาแม่แต่เวลาเราไม่มีเราไม่กล้าไปหาแม่เลย แต่แม่ก็รักเรา แต่ไม่ได้รักแบบแม่คนอื่น บอกใครเขาก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่เจอแบบเรา เรามีเงินให้เท่านี้ แม่อยากได้มากกว่านี้  มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เราทำงานเป็น เราอิจฉาคนที่มีแม่ ที่ถึงแม้ว่าเราทำผิด แม่ก็ดีกับเราเสมอ เห็นใครโพสถึงพ่อแม่ทีไร เรารู้สึกว่าเรา ทำไมไม่มีแบบเขา