คำว่าแม่จำเป็นต้องทนขนาดนี้มั๊ย ทำไมชีวิตครอบครัวมันยากขนาดนี้

เราแต่งงานมา 9 ปี ตอนนี้มีลูก 1คน อายุ 7 ขวบ ตั้งแต่ตั้งท้องก็ร้องไห้ตลอด ทะเลาะกับสามีแทบทุกวัน ด้วยความที่เราเป็นคนเอาแต่ใจ ขี้หึง ส่วนสามีก็นิสัยเหมือนเด็ก เอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ แต่ก็อยู่ด้วยกันแบบนี้มาตลอด จนพอคลอดลูกได้ 4 เดือน เขาก็ทิ้งเรากับลูกไป เหตุผลนั้นเราก็ไม่รู้เพราะเขาหนีไปเลย จากที่เราให้นมลูกเองก็ต้องหยุดทันที เพราะต้องไปหางานทำ เลยต้องให้แม่เราเลี้ยงลูก เพราะเขาไม่เคยส่งเงินมาให้เลย จนเกือบ 1 ปีผ่านไป เขาก็ติดต่อเรามา คือเราใช้เฟสบุ๊คเดิม ไม่เคยเปลี่ยน เขาก็ทักมาง้อ มาขอโทษ  จนนัดเจอกันอีกรอบตอนนั้นอยู่คนละภาคกันเลย พอเจอเขาก็กราบขอโทษ เราก็ให้อภัยเขา ด้วยความที่ยังรัก และคำว่าพ่อของลูก ก็อยู่กันมาแบบเดิม ทะเลาะเหมือนเดิม แต่ก็ไม่หนักเหมือนเดิม พอกลับมาอยู่ด้วยกันได้ประมาณ 5 ปี อาการเดิมก็เริ่มมา แฟนเราจะเอาแต่ใจมาก  ไม่ตามใจก็ขู่จะฆ่าตัวตาย จนเราอึดอัดมาก แต่ก็ท่องไว้เพื่อลูก ต้องทน ก็ทนมาตลอด จนอีกครั้งที่เขาทิ้งเราไป ในตอนนี้ลูกก็เกือบ 6 ขวบ ก็สงสารลูก ยื้อจนสุด จนไม่เหลือศักดิ์ศรีเลย ทั้งอ้อนวอน ทั้งขอร้อง เขาก็ไม่เห็นใจเราเลย ไปอ้อนวอนเขากลางห้าง น้ำตาแทบไม่มีให้ไหล เขาก็ไม่สนใจเราเลย จนเราต้องทำใจ แล้วบอกตัวเองว่าพอ ตอนนั้นทำงานต่างจังหวัดเช่าห้องอยู่ เขาก็ขนของออกไป ส่วนเราก็ทนอยู่ไม่ได้ เลยต้องขนของกลับบ้านเพื่อไปหาลูก หากำลังใจ จนรู้ว่าเขามีแฟนใหม่ หลังจากเลิกกับเราไม่ถึงเดือน ซึ่งเขาก็ไม่เคยส่งเสียเรากับลูกเลย ซึ่งตอนไปทุกครั้งเขาก็บอกจะส่งเสีย แต่สุดท้ายก็ไม่เห็นเงินแม้แต่บาทเดียว เราต้องเลี้ยงลูกคนเดียว แต่ดีหน่อยที่บ้านเราไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินเท่าไหร่ เราก็ย้ายที่ทำงานดีหน่อยที่ย้ายได้ จนเกือบ 1 ปี เขาก็ติดต่อมาอีก เขาโทรเข้าที่ทำงานเราเลย บอกว่าจะส่งเงินให้ ขอเลขบัญชี เราบอกว่าไม่เอา เขาก็ไปหาเฟสบุ๊คเรามาอีก ทักมาหา มาขอโทษ แล้วก็มาหาที่ทำงาน ซึ่งเราก็ใจอ่อนอีก พอเห็นหน้าเขา มาร้องไห้ มากราบขอโทษ เราก็เป็นคนใจอ่อนให้อภัยเขาอีกรอบ ด้วยคำว่าแม่เห็นลูกอยู่กับเขาแล้วมีความสุข ก็คิดว่าจะกลับมาเป็นครอบครัวได้อีกครั้ง ตอนนั้นคิดว่าความรู้สึกเราจะเป็นยังไงก็ช่าง ขอให้ลูกมีความสุขก็พอ แล้วสุดท้ายก็ให้อภัยเขาก็กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เค้าก็ดูเหมือนจะคิดได้เพราะนิสัยเอาแต่ใจไม่มีเลย จนประมาณเดือนที่ 4 ที่เขากลับมา เราก็ตั้งท้องลูกคนที่สอง ประมาณกลางปีที่แล้วเราตั้งท้องได้ 2 เดือน เขาก็มาบอกว่า เขาติดยา ขายยา โดนตามล่า บอกให้เราไปเอาลูกออกก่อน แต่เราก็ไม่เอาออก แล้วเขาก็บอกว่าขอไปอยู่ที่อื่น เพราะกลัวเราจะเดือดร้อนด้วย เพราะเค้าค้างค่ายา เราก็กลัวลูกจะไม่มีพ่อ ก็ยอมให้เค้าออกไปเช่าห้องอยู่ แต่ยังอยู่ในจังหวัดเดียวกัน เราก็พยายามดึงเขากลับมา เอาลูกอ้าง เขาก็ไม่สนใจ บอกให้เอาลูกออกอย่างเดียวเลย จนท้องได้ 6 เดือนเขาก็กลับมา แต่กลับมาครั้งนี้เราไม่มีความสุขเลย ที่เรายอมให้เขากลับมาครั้งนี้เพราะเราอยากให้เขามาเซ็นต์ชื่อในใบเกิดลูก เพื่อที่ลูกจะได้มีพ่อ และมีชื่อพ่อคนเดียวกันกับพี่เขา แต่เราตอนนี้เหมือนตายทั้งเป็น อยากฆ่าตัวตายทุกวัน ให้มันจบจบไป เพราะอยู่ไปก็ไม่มีความสุข สามีจากที่เมื่อก่อนรักเรามาก ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ตอนนี้ก็เอาทุกอย่าง พอขอให้เลิกก็บอกว่าหรือจะให้กลับไปเล่นยา เราก็ทำอะได้ ได้แค่แอบร้องไห้ไปวันวัน เราก็ไม่รู้จะอดทนไปได้นานแค่ไหน ตอนนี้ก็ท้อง 8 เดือนแล้ว ก็จะอดทนให้ถึงที่สุด เพื่อให้ลูกมีชื่อพ่อในใบเกิด สุดท้ายแล้วถึงจะต้องเลี้ยงเค้าคนเดียว ก็จะทำให้ดีที่สุด และหวังว่าสามีถ้าเห็นหน้าลูกคงจะคิดได้ แต่ถ้าคิดไม่ได้เราก็ขออยู่คนเดียวเลี้ยงลูกแบบสบายใจดีกว่า ตอนนี้ขอแค่ให้ลูกได้ออกมาลืมตาดูโลกก่อน รบกวนขอกำลังใจจากเพื่อนๆ ในพันทิป ด้วยค่ะ หรือจะด่าเพื่อเตือนสติก็ได้ ขอโทษที่กระทู้ยาวไปค่ะ  ขอบคุณที่อ่านจนจบ ตอนจบเรื่องนี้จะเป็นยังไงไม่รู้ รู้แค่ตอนนี้ขอทำเพื่อลูกสองคนก็พอ อีกเดือนครึ่งเจอกันัวเล็ก