มันคือความรักหรือเเค่ความผูกพันธ์ เป็นเเบบนี้ดีเเล้วเหรอ

คือเรื่องมีอยู่ว่าเรามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งค่ะบ้านเราอยู่ติดกันโตมาด้วยกันเเล้วเรียนด้วยกันมาจนถึงม.ต้นคือตอนนั้นเราเหมือนเป็นคู่กัดกันก็ว่าได้บางทีก็เเกล้งเราจนร้องไห้บ้าง มันน่าโมโหมากจนเราคิดว่าจะไม่พูดกับเขาอีกต่อไป เเต่พอเขามาขอโทษก็ใจอ่อนทันที(ทำไงได้ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี)เเต่พอขึ้นช่วงม.3เขาเเกล้งเราน้อยลงเเล้วมาทำดีกับเรามากขึ้นเวลามีเพื่อนคนอื่นมาเเกล้งเราเขาก็จะด่า จนกระทั่งเด็กเตะบอลมาโดนเราก็ยังวิ่งไปด่าเด็ก เเล้วยิ่งเขาดีกับเรามากเท่าไหร่มันยิ่งทำให้เราต้องการเขามากขึ้น คือเขาก็มีเเฟนอยู่เเล้วนะ เเต่เราก็ไม่ได้อะไร คือเรารู้ว่าเพื่อนเราเป็นยังไง เปลี่ยนเเฟนบ่อยส่วนมากจะชอบโดนผญ.ทิ้งเพราะมีเเฟนเเล้วก็ไม่ค่อยจะใส่ใจพอจบม.3เเล้วทุกคนก็ต้องไปเรียนต่อที่อื่นเเล้วคือเรา2คนก็ไปเรียนที่เดียวกันเเถมเป็นเเผนกเดียวกันอีก(ถาปัตย์)พอไปเรียนเเรกๆก็ยังไม่ค่อยรู้จักใครเราเลยต้องไปไหนมาไหนด้วยกัน2คนบ่อยๆเเล้วพอไปเรียนได้สักพักชอบมีเพื่อนมาถามว่าเรา2คนเป็นเเฟนกันหรอเเล้วไอ้นั่นมันชอบเเกล้งมันเลยบอกเพื่อนไปว่าเราเป็นเเฟนกันเราก็คิดอยากสนุกบ้างเลยเเกล้งเพื่อนเออออห่อหมกไปตามเขาหลังจากนั้นพอมีคนถามว่าเป็นเเฟนกันหรอเราก็เเกล้งบอกเขาว่าเราเป็นเเฟนกันมาตลอดเพราะเเค่คิดสนุกไม่นึกถึงผลที่จะตามมาทีหลัง กระทั่งเราโตมากขึ้นเริ่มมีความรู้สึกเข้ามา เวลาเขาทำอะไรคุยกับใครเราก็จะชอบเเอบมอง เเม้กระทั่งเวลาที่เขาคุยกับเพื่อนผญ.ในห้อง เราก็ยังเเอบเคืองเล็กน้อย ยิ่งเขาทำดีกับเรามากก็ยิ่งหวั่นไหวถึงขั้นไม่กล้าสบตากันเลยทีเดียว ยิ่งเราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเรายิ่งดูห่างเหินพูดกันน้อยลงจากที่เคยชอบเเกล้ง เคยพูดจาถกเถียงกันเป็นประจำ กอดคอไปไหนมาไหนด้วยกัน มันกลับไม่เป็นเเบบนั้นอีกเเล้ว พอเจอหน้ากันหน้าก็ยังไม่มองเเถมไม่มีใครกล้าทักใครก่อนอีก จนมากระทั่งตอนเราขึ้นปวช.3(เทียบเท่าม.6)ตอนนั้นเราฝึกงานเเล้วไม่ได้เจอหน้ากันเลยเขาก็ชอบทักมาบ่นเรื่องงานบ้างเเล้วต่างคนก็ต่างให้กำลังใจกันถึงงานจะหนักจนเราท้อไม่รู้กี่ครั้งเเต่เราก็ยังมีเขาทำให้เรารู้สึกสบายใจ จนกระทั่งมีวันหนึ่งเรารู้สึกว่าเราควรพอได้เเล้วกับผู้ชายคนนี้คนที่เราเรียกว่าเพื่อนคือเราคิดว่ามันเป็นเเบบนี้ต่อไปไม่ได้ควรทำยังไงกับความรู้สึกที่เเปลกไป เเล้วคืนนั้นเราร้องไห้หนักมากเหมือนคนอกหัก เหมือนทุกอย่างทีอยู่ในใจมันจะประทุออกมา เราเลยตัดสินใจบอกเขาไปว่าให้เลิกมายุ่งหรือมาทำดีกับเราได้เเล้ว เขาเลยถามมาว่าเราเป็นอะไร คืออารมณ์ตอนนั้นอยากจะระบายอะไรๆที่มันค้างคาใจออกมาให้หมด จึงบอกเขาไปว่า ทำไมชอบมาทำดีกับเรา ยิ่งมาทำดีกับเรามากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้เราหวั่นไหว เเล้วเขาก็ตอบว่าที่เขาทำดีกับเราเพราะเขาชอบเรา เเล้วมันยิ่งทำให้เราสับสนกันไปใหญ่เวลาผ่านไปเขามาขอเป็นเเฟนเราเเต่เราไม่ได้ให้คำตอบไป เพราะเราสับสน ว่านี่มันคือความรักจริงๆหรือเเค่ความผูกพันธ์ทั้งกลัวอีกว่าจะเสียเพื่อน เเต่คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะเสียทุกอย่างไปเเบบนี้ หลายปีมานี้มีผช.เข้ามามากมายเเต่เราก็ไม่เคยสนใจเพราะคิดเเค่ว่าเราไม่ต้องการใครเเค่มีเขาก็เพียงพอเเล้วเพราะเขาเป็นคนเดียวที่รู้เเทบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเรา(รู้จักกันครึ่งชีวิตก็ว่าได้)เเล้วผลที่ตามมาคือเราก็ไม่ได้คบกันอยู่ดีเเล้วความสัมพันธ์เเบบเพื่อนของเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกเเล้วจนกระทั่งตอนนี้เราจะเรียนจบปวส.1เเล้ว(เทียบเท่ามหาลัยปี1)ความสัมพันธ์เรายิ่งเเย่ขับรถผ่านหน้าบ้านเราเขาชอบมองเเต่พอเจอหน้ากันจริงๆไม่พูดกันด้วยซ้ำ ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตั้งเเต่เขาขอคบกับเราตอนนั้นเขาก็ยังไม่มีเเฟนอีกเลยเป็นเวลาเกือบ2ปีได้
จนถึงปัจจุบันนี้เขาเพิ่งเริ่มกลับมามีเเฟนอีกครั้ง
เราคิดว่าเป็นเเบบนี้ดีเเล้ว เเต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่าเป็นเเบบนี้มันดีเเล้วจริงๆเหรอ😑

#ขอบคุณทุกท่านนะคะที่เข้ามาอ่าน