จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมจะมาเล่าประสบการณ์เล็กๆน้อยๆของผมให้ฟังครับ

วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องของผมให้ฟังครับ กว่าผมจะมาถึงวันนี้ได้ก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะเลยแหละครับ
     เข้าเรื่องเลยละกันครับ...
สวัสดีครับผมชื่อ "เฟรม" กำลังศึกษาอยู่ที่ Oxford Academy (เกรด12 = ม.6) รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ครับ ตอนนี้ผมอายุ18ปีครับ.  ผมมาอยู่แคลิฟอร์เนียตั้งแต่12ปีครับ ช่วงปีแรกๆสำหรับผมอะไรๆก็ดูจะแย่ไปหมดครับ ทั้งเพื่อน ทั้งสิ่งแวดล้อม การเป็นอยู่ ครอบครัว ขนาดตัวผมเองผมยังเห็นว่าแย่เลยครับ ในปีแรกผมก็ไม่รอช้าที่จะหาที่เรียนก็หาอยู่หลายเดือนครับกว่าจะได้ที่เรียน พอได้ที่เรียนกว่าจะได้เรียนปัญหามันก็เยอะครับ แต่ก็นั่นแหละครับหาทางจนได้เรียน ผมเริ่มเรียนครั้งแรกตอนเกรด7(ม.1)ครับ การใช้ชีวิตครั้งแรกกับการไปรร.ในต่างประเทศของผมบอกเลยโครตเฟล วันแรกก็กลายเป็นตัวประหลาดซะงั้น ผมนี่แอบร้องไห้ในห้องน้ำเลยครับ😂😂
ชีวิตผมเป็นแบบนี้อยู่ปีนึงเต็มๆ พอขึ้นเกรด8 ชีวิตก็เปลี่ยนครับรู้จักเพื่อนมากขึ้น รู้จักสถานที่มากขึ้น รู้จักอะไรๆมากขึ้นตอนนั้นโครตมีความสุขเลยครับ😇....  แต่ก็นะความเด็กนอกของเราทำให้เป็นจุดอ่อนในสายตาพวกเพื่อนๆทั้งหลาย เพื่อนใช้ให้ทำอะไรก็ทำหมดอ่ะครับ วันนั้นผมยังจำได้ดีเพื่อนผมใช้ให้ผมเดินเข้าไปในสถานที่หนึ่ง 555 เหมือนแถวสีลมบ้านเราอ่ะครับ555 พอเข้าไปก็เกิดเรื่องเลยครับอายุไม่ถึง18 โดนส่งตำรวจสิครับ พอถึงคุณตำรวจเขาก็ติดต่อไปที่รร.  รร.ก็ติดต่อไปที่พ่อแม่(พ่อแม่บุญธรรมครับผมไม่มีพ่อแม่แท้ๆหรอกครับ) หลังจากนั้นชีวิตที่มีความสุขก็ปังครับ ปังปิ๊นาศครับ😭.. ผมถูกส่งไปเรียนรร.ประจำครับตั้งแต่เกรด8จนถึงเกรด9ครับคือ2ปีเต็มๆ ชีวิตความรักของผมก็เกิดขึ้นในรั่วรร.ประจำสุดโหดนี่แหละครับ อาทิตย์แรกที่เข้าไปก็ได้แก๊งเพื่อนใหม่ละครับเพราะความเป็นเด็กนอกนี่แหละ แต่ดันได้แก๊งเพื่อนนักเลงมาสิครับ ไอพวกนี้ก็ชวนแต่ทำเรื่องทั้งนั้นแหละครับ ผมก็ทนๆมาจนถึงเกรด9เทอม2ครับ ถึงได้เจอกับคำว่าความรักครับ วันนั้นผมกับเพื่อนก็ทำเรื่องเดิมๆเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้โดนจับได้ครับ เลยโดนทำโทษครับ การทำโทษของเขา เขาให้พวกเพื่อนแล้วก็ผมจับคู่กันแล้วพาไปขังไว้ในห้องกักบริเวณ เวรรรรจริงครับผมไม่มีคู่ ซึ่งผมกลัวมากครับกับการอยู่คนเดียว แต่แล้วเพื่อนคนนึงก็เสนอที่จะมาอยู่กับผม เพื่อนคนนี้ชื่อว่า Jim เป็นคนอเมริกาโดยแท้เลยครับ Jim ช่วยผมไว้เยอะเลยละครับ ตั้งแต่รู้จักกันมาผมกับ Jim ถือว่าสนิทกันมากครับ.. คืนแรกที่ถูกกักบริเวณ Jim ก็เล่าถึงครอบครัวของเขาและสาเหตุที่เขาต้องเข้ามาอยู่ในรร.นี้ เราสองคนคุยกันจนดึกมาก จน Jim หลับไป ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร ใจผมสั่น ผมนอนไม่หลับได้แต่นั่งมองหน้า Jim อยู่อย่างนั้นสัก20นาทีน่าจะได้.. แต่สิ่งที่ไม่คิดไม่ฝันคือ Jim ลืมตา แล้วพูดขึ้นมาว่า"Will you stare at my face for a long time?" (คุณจะจ้องหน้าผมอีกนานมั้ย) ในใจตอนนั้นผมคิดได้แค่ * ละ* แต่หลังจากที่ Jim พูดจบไปไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นแล้วมากระซิบข้างหูผมว่า"I like you for a long time. Sorry. If I make you hate me"ผมชอบคุณมานานแล้ว. ขอโทษนะถ้าผมทำให้คุณเกลียดผม). แต่ผมก็ตอบเขากลับไปโดยที่ไม่ได้คิดเลยมั้ง "เออกูก็ชอบไอสัส" ซึ่ง Jim ก็พอจะฟังออก นั้นแหละหลังจากนั้นเราก็ตกลงที่จะลองคบกันดูโดยไม่ให้ใครรู้..ใช่ครับทุกอย่างไปได้ดี จนถึงวันที่ทุกคนจบการศึกษาในระดับเกรด9ครับ วันนั้นเป็นวันที่รู้ว่าผมกับ Jim ต้องแยกจากกันแน่นอน ทางรร.จัดงานเลี้ยงให้กับนร.ที่จบการศึกษา ทุกคนคืนนั้นดูทุกคนมีความสุขกันมาก แต่ผมกลับรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูกเลยละครับ เวลาก็ยังคงเดินต่อไปจนถึงเวลาเลิกงาน ถึงเวลาที่ผมจะต้องลากับ Jim😭😭 ผมร้องไห้ใส่ Jim ไม่หยุดจน Jim ก็ร้องไห้ตามผม.. ก่อนจากกัน Jim พูดกับผมว่า"I promise one day I will find you. And I promise that I will love you more." (ฉันสัญญาวันหนึ่งฉันจะหาคุณให้เจอ และฉันสัญญาว่าจะรักคุณให้มากขึ้น) หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้ติดต่อกับ Jim อีกเลยตั้งแต่จบเกรด9 ผมใช้ชีวิตต่อจากนั้นมาโดยใช้หัวใจที่เป็นสีเทาของผม มีใครเข้ามาผมตัดออกไป ผมไม่ยอมเปิดใจให้ใครเลย.... ผมใช้ชีวิตแบบนี้อยู่เกือบ2ปี. จนผมทนไม่ไหว ผมตัดสินใจกลับไปที่รร.ประจำที่ผมเคยเรียนผมไปสอบถามเจ้าหน้าที่ถึง Jim ตอนแรกผมคิดว่ามันคงไม่ได้ผลหรอกแต่แล้วโชคชะตาก็เข้าข้างผม เจ้าหน้าที่บอกว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน Jim ก็มาตามหาผมเหมือนกัน ผมดีใจจนร้องอยู่ตรงนั้น แล้วเจ้าหน้าที่ก็ได้ให้ข้อมูลของ Jim มา ผมได้ที่อยู่ และเบอร์ติดต่อ Jim ผมรีบกลับบ้านและมุ่งตรงไปที่ห้องนอนและรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ไปพร้อมน้ำตากับความดีใจ ผมรีบโทรหา Jim ในเวลาไม่ถึง20วินาที เขาก็ได้รับสาย ปลายสายพูดขึ้น"Are you a relative of Jim?" (คุณใช่ญาติของ Jim มั้ย).. น้ำตาร่วงหนักกว่าเดิมพอได้รู้ว่า Jim บาทเจ็บสาหัตจากการโดนรถจนหลังจากกลับมาจากรร.ประจำเพื่อไปตามหาผม..โชคชะตาช่างเล่นตลก ผมรีบไปหา Jim ที่รพ.พอไปถึงหมอก็ไม่ยอมให้ผมเข้าไปเพราะ Jim กำลังคลั่งเหมือนคนบ้า ผมกวาดสายตามองรอบๆเห็นพ่อแม่น้องสาวของ Jim กำลังร้องไห้กับสิ่งที่ลูกของเขากำลังเป็น ผมทนไม่ไหวเดินเข้าไปหาพ่อของ Jim พอเขาเห็นผม วินาทีแรกผมคิดว่าผมโดนกระถืบแน่ แต่ไม่เลยพ่อของ Jim พุ่งเข้ากอดผม พร้อมกับพูดว่า"You have to help Jim get out of this pain." (คุณต้องช่วย Jim ให้พ้นจากความเจ็บปวดนี้ให้ได้นะ) ผมพยักหน้า แล้วก็เดินเข้าไปในห้องที่ Jim นอนอยู่ ผมเข้าไป Jim หันมาสบตากับผม เสียงดังจากความคลุ้มคลั่งของ Jim เงียบลง เสียงร้องจากความเจ็บปวดที่ Jim ได้รับเริ่มหายไป แล้วในขณะที่เราสองคนกำลังมองตากันอยู่นั่น Jim ลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินมาหาผมแล้วเอื้อมมือมากอดผมไว้ผมกอด Jim กลับและร้องไห้ด้วยความดีใจและคิดถึง Jim พูดขึ้น"I miss you so much" (ฉันคิดถึงคุณมากเลย) ผมไม่ตอบได้แต่ร้องไห้ จน Jim บอกให้ผมเลิกร้องไห้ จากเสียงร้องไห้เริ่มกลายเป็นเสียงหัวเราะ ผมได้คุยและเล่าอะไรมากมายให้ Jim ฟัง Jim ก็เล่าเรื่องของเขาให้ผมฟังเหมือนกัน... อาทิตย์ต่อมา Jim ได้ออกจากรพ.  ผมได้เดินทางไปหา Jim ที่บ้าน. ทางบ้านของเขาจัดงานเลี้ยงเล็กๆให้ Jim ที่เขาหายดี แต่มันไม่ใช่แค่นั้นสิครับ พอผมไปถึงทุกคนเงียบ Jim และพ่อแม่กับน้องสาวเดินขึ้นไปบนเวที แล้วพ่อของ Jim ก็พูดว่า"He will be the person who will always be with my son. My wife and daughter will accept him as part of the family. (เขาคนนั้นจะอยู่เคียงข้างกับลูกชายของผมตลอดไป. ผมภรรยาและลูกสาวของผม จะรับเขามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว).พร้อมกับชี้มาที่ผม และ Jim ก็วิ่งมากอดผมต่อหน้าคนหลายสิบคน โคตรเขิลเลย55+ หลังจากวันนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวของ Jim มาตลอด แล้วคริสต์มาสปี2018กับตอนขึ้นปีใหม่ที่ผ่านมาผมก็ได้กลับมาเที่ยวเมืองไทยกับ Jim และครอบครัวใหม่ของผม😍😍😍😍
.
.
.
.
ชีวิตข้างหน้าจะเป็นยังไงผมไม่อาจกำหนดได้แต่ผมจะรักษาชีวิตแบบนี้ไปให้นานที่สุดหรือมั้ยก็จนกว่าจะตายไปละครับ
#ผมเขียนกระทู้นี้เพื่ออะไรผมก็ไม่รู้หรอก
#ผิดอะไรก็ขออภัยด้วยครับ
#เขียนแบบรีบๆพอดีงานยุ่งครับ
#ใครอ่านจบและเข้าใจ ก็ขอขอบคุณมากนะครับ