สวัสคีครับผมชื่อไผ่ครับอายุ 18 เเล้วครับมีคนเเนะนำผมว่าถ้ามีอะไรอึดอัดใจเเต่ไม่กล้าไปบอกใครตรงก็ให้มาพิมไว้ในนี้ครับถึงไม่มีคนอ่านเเต่ก็อาจทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้ผมต้องบอกก่อนนะครับผมเล่าอะไรไม่ค่อยเก่งอ่านไปเเล้วอาจจะงงๆนะครับ
ต้องเเต่จำความได้ชีวิตผมก็โกหกมาตลอดครับผมก็ไม่รู้ว่ามันติดตัวผมมาตั้งเเต่ตอนไหนเเต่ทุกวันนี้ผมพยามจะเลิกอยู่ครับผมไม่อยากให้คนที่รักผมต้องมาเสียใจกับคำโกหกของผมอีกทุกวันนี้ผมไม่ได้เรียนเเล้วครับเเต่ยังอยากกลับไปเรียนอยู่นะครับเเต่อีกใจก็กลัวว่าจะกลับไปเป็นแบบที่เเล้วมาคือผมเป็นครที่เข้ากับคนอืนไม่ค่อยเก่งคนเลยทำให้คนไม่ค่อยมีดเพื่อนเพื่อนที่มีตอนนี้ก็รู้จักกันมาต้องเเต่ม.ต้นทั้งนั้นเลยครับพอมามใปลายผมก็เริ่มเก็บตัวมากขึ้นอาจเพราะผมต้องย้ายโรงเรียนมั้งครับผมเป็นเด็กต่างจังหวัดครับเเต่พอม.ปลายผมก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพเเรกๆก็ตื่นเต้นนะครับเเต่สุดท้ายก็ไปไม่รอดครับผมเรียนอยู่ได้1เทอมเเต่ไม่มีเพื่อนเลยครับอยู่คนเดี่ยวมาตลอดไปไหนมาไหนคนเดี่ยวทุกวันครับเลยทำให้ผมออกจากโรงเรียนมาตอนออกมาชีวิตผมมันเหมือนไม่มีอะไรเหลือเลยครับทั้งเพื่อนทั้งคนรู้จักตั้งเเต่นั้นผมก็มาอยู่กับตัวเองตลอดเลยครับไม่มีใครรู้จักผมใช่ชีวิคแบบไม่มีตัวตนได้ประมาณ2ปีครับจนผมกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัดกลับมาหาเพื่อนๆช่วงนั้นก็มีความสุขมากครับเเต่ความจริงคือเพื่อนๆผมทุกคนก็มีเพื่อนใหม่ๆกันเเล้วผมกดก็ยังต้องอยู่คนเดี่ยวอยู่เเต่ตอนนี้ผมก็เริ่มชินเเล้วครับเเต่ลึกเเล้วผมก็อยากมีเพื่อนสักคนที่ค่อยอยู่กับผมนะครับเเต่คงยากครับผมหาเพื่อนไม่เก่งเลยเเค่เดินเข้าไม่ทักใครยังไม่กล้ายิ่งกับผู้หญิงเเล้วเเค่มองยังไม่กล้าเลยครับส่วนเรื่องความรักผมผมบอกก่อนเลยครับตลอด 18 ปีผมก็ยังไม่เคยมีแฟนเลยครับไม่เคยเข้าใจว่าคนรักกันมันเป็นยัวไงผมก็มีคนที่ชอบนะครับเเต่ทุกครั้งที่ผมทักเค้าไปก็คุยได้เเค่ 2-3 วันครับจากนั้นเค้าก็ไม่สนข้อตวามผมเเล้วผมช่วนคุยไม่เก่งครับบางครั้งต้องนั้นคิดนานเลยว่าจะพิมอะไรต่อดีเเละมันจะเป็นแบบนี้ตลอดคๆไรับเวลาที่ผมทักใครไปจนตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะไปทักใครเเล้วครับขอมองอยู่ห่างๆดีกว่ากลัวเข้าไปเเล้วจะเป็นเหมือนเดิมครับจนทุกวันนี้ความรู้สึกชอบใคๆไำพีมันก็เริ่มไม่มีเเล้วครับอาจจะชอบเเค่เเวบเเรกที่เห็นเเต่พอมาคิดถึงเรื่องที่ผมเคยผ่านมาคผมก็จะบอกตัวเองว่าชั้งมันเหอะทักก็กวนเค้าเปล่าๆถ้าถาวว่ามีคนเข้ามาหาผมบางไหมก็มีนะครับเเต่ก็เหมือนเดิมเเหละครับคุยกันได้ไม่นานเค้าก็เบื่อเเล้วก็หายไเหมือนเดิมครับวันนี้ผมพอเเค่นี้ดีกว่าต้องไปนอนเเล้วครับถ้ามีคนอ่านจบก็ขอบคุณมากนะครับ
ตัวผม
ต้องเเต่จำความได้ชีวิตผมก็โกหกมาตลอดครับผมก็ไม่รู้ว่ามันติดตัวผมมาตั้งเเต่ตอนไหนเเต่ทุกวันนี้ผมพยามจะเลิกอยู่ครับผมไม่อยากให้คนที่รักผมต้องมาเสียใจกับคำโกหกของผมอีกทุกวันนี้ผมไม่ได้เรียนเเล้วครับเเต่ยังอยากกลับไปเรียนอยู่นะครับเเต่อีกใจก็กลัวว่าจะกลับไปเป็นแบบที่เเล้วมาคือผมเป็นครที่เข้ากับคนอืนไม่ค่อยเก่งคนเลยทำให้คนไม่ค่อยมีดเพื่อนเพื่อนที่มีตอนนี้ก็รู้จักกันมาต้องเเต่ม.ต้นทั้งนั้นเลยครับพอมามใปลายผมก็เริ่มเก็บตัวมากขึ้นอาจเพราะผมต้องย้ายโรงเรียนมั้งครับผมเป็นเด็กต่างจังหวัดครับเเต่พอม.ปลายผมก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพเเรกๆก็ตื่นเต้นนะครับเเต่สุดท้ายก็ไปไม่รอดครับผมเรียนอยู่ได้1เทอมเเต่ไม่มีเพื่อนเลยครับอยู่คนเดี่ยวมาตลอดไปไหนมาไหนคนเดี่ยวทุกวันครับเลยทำให้ผมออกจากโรงเรียนมาตอนออกมาชีวิตผมมันเหมือนไม่มีอะไรเหลือเลยครับทั้งเพื่อนทั้งคนรู้จักตั้งเเต่นั้นผมก็มาอยู่กับตัวเองตลอดเลยครับไม่มีใครรู้จักผมใช่ชีวิคแบบไม่มีตัวตนได้ประมาณ2ปีครับจนผมกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัดกลับมาหาเพื่อนๆช่วงนั้นก็มีความสุขมากครับเเต่ความจริงคือเพื่อนๆผมทุกคนก็มีเพื่อนใหม่ๆกันเเล้วผมกดก็ยังต้องอยู่คนเดี่ยวอยู่เเต่ตอนนี้ผมก็เริ่มชินเเล้วครับเเต่ลึกเเล้วผมก็อยากมีเพื่อนสักคนที่ค่อยอยู่กับผมนะครับเเต่คงยากครับผมหาเพื่อนไม่เก่งเลยเเค่เดินเข้าไม่ทักใครยังไม่กล้ายิ่งกับผู้หญิงเเล้วเเค่มองยังไม่กล้าเลยครับส่วนเรื่องความรักผมผมบอกก่อนเลยครับตลอด 18 ปีผมก็ยังไม่เคยมีแฟนเลยครับไม่เคยเข้าใจว่าคนรักกันมันเป็นยัวไงผมก็มีคนที่ชอบนะครับเเต่ทุกครั้งที่ผมทักเค้าไปก็คุยได้เเค่ 2-3 วันครับจากนั้นเค้าก็ไม่สนข้อตวามผมเเล้วผมช่วนคุยไม่เก่งครับบางครั้งต้องนั้นคิดนานเลยว่าจะพิมอะไรต่อดีเเละมันจะเป็นแบบนี้ตลอดคๆไรับเวลาที่ผมทักใครไปจนตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะไปทักใครเเล้วครับขอมองอยู่ห่างๆดีกว่ากลัวเข้าไปเเล้วจะเป็นเหมือนเดิมครับจนทุกวันนี้ความรู้สึกชอบใคๆไำพีมันก็เริ่มไม่มีเเล้วครับอาจจะชอบเเค่เเวบเเรกที่เห็นเเต่พอมาคิดถึงเรื่องที่ผมเคยผ่านมาคผมก็จะบอกตัวเองว่าชั้งมันเหอะทักก็กวนเค้าเปล่าๆถ้าถาวว่ามีคนเข้ามาหาผมบางไหมก็มีนะครับเเต่ก็เหมือนเดิมเเหละครับคุยกันได้ไม่นานเค้าก็เบื่อเเล้วก็หายไเหมือนเดิมครับวันนี้ผมพอเเค่นี้ดีกว่าต้องไปนอนเเล้วครับถ้ามีคนอ่านจบก็ขอบคุณมากนะครับ