เริ่มจากเราเป็นคนค้าขาย สินค้าบางอย่างเราก็รับเค้ามาขายต่ออีกที กำไรไม่ได้มากอะไร กำไรที่เราได้ก็แค่ 5 บาทบ้าง 10 บาทบ้าง ซึ่งของที่เราขาย เราก็ขายตามราคาที่คนฝากขายเค้าขายตามราคาปกติ ไม่ได้ขายแพงกว่าเลย (เค้าให้เราเป็นส่วนแบ่งต่อชิ้น ถ้ามีลูกค้าสั่งผ่านเรา) เราแค่ช่วยโปรโมทสินค้าให้เค้าเท่านั้น ถ้ามีลูกค้าสั่งมาทางเรา เราก็ได้กำไรส่วนนี้ไป เราก็คิดว่า กำไรนิดกำไรหน่อย ถ้ามันมีรายได้เพิ่มก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
แต่บางทีคำว่าเพื่อน ทั้งสนิทและไม่สนิทเวลาซื้อของอะไรจากเรามักจะพูดบอก “เฮ้ยเมิงลดให้กูหน่อยสิ กูเพื่อนเมิงนะ”
เราก็ตอบกลับว่า “ซื้อกูชิ้น 2 ชิ้นกำไรกูแค่ 5-10 บาท เมิงจะไม่ให้กูค้าขายแล้วมีกำไรบ้างเลยหรอ”
มันก็ยังพยายามต่อราคาแบบจะเอาให้ได้ เพราะรู้ว่าเราก็ไม่ได้ทำเองอยู่ดี หรือว่าเราไม่มีน้ำใจกับเพื่อนเลยจริงๆตามที่เพื่อนบอก
ระหว่างประโยคที่ว่า “แค่ 10 บาท เมิงลดให้กูไม่ได้หรอ” กับ “กำไรกูก็ได้แค่ 10 บาท”
แต่บางทีคำว่าเพื่อน ทั้งสนิทและไม่สนิทเวลาซื้อของอะไรจากเรามักจะพูดบอก “เฮ้ยเมิงลดให้กูหน่อยสิ กูเพื่อนเมิงนะ”
เราก็ตอบกลับว่า “ซื้อกูชิ้น 2 ชิ้นกำไรกูแค่ 5-10 บาท เมิงจะไม่ให้กูค้าขายแล้วมีกำไรบ้างเลยหรอ”
มันก็ยังพยายามต่อราคาแบบจะเอาให้ได้ เพราะรู้ว่าเราก็ไม่ได้ทำเองอยู่ดี หรือว่าเราไม่มีน้ำใจกับเพื่อนเลยจริงๆตามที่เพื่อนบอก