ขอบอกก่อนคะ ตอนแรกก่อนมาคบคนนี้เรามีแฟนทอมมา 7 ปี เลิกลากันไป เพราะเราเริ่มเจอเค้ารู้จักเค้าช่วงแรกเราคุยกันแบบเพื่อน เค้าแสนดี แบบดีมาก เค้ารับฟังปัญหา ให้กำลังใจ โอบกอดเรา เช็ดน้ำตาในวันที่เสียใจเพราะเรายังรักคนเก่ามาก เค้าดูแลอย่างดี พยายามทำให้ทุกอย่างตามที่เราขอ ดูแลเหมือนเราเป็นเจ้าหญิงคนนึง คุยด้วยตลอดเวลา มีปัญหาอะไรเกี่ยวกะงานเค้าก็ช่วยได้หมด จนเราเริ่มรักเค้า รักมากขึ้นทุกๆ วัน แม้เราเจอปัญหาหนักหนาอะไร เราก็ยังรักกัน จนเค้าเริ่มมีหนี้สิน เราก็คอยช่วยนะ ไม่เคยบ่น จนพาเค้าไปทำงานกับพี่ เพื่อให้มีรายได้ที่มากกว่าเดิม แต่แล้วปัญหาก็เกิด เพราะต้องแยกกันอยู่ เพราะทำงานคนละจังหวัด ตั้งแต่นั้นเค้าก็ทำแต่งาน ไม่ใส่ใจ ไม่รับสาย ไม่ตอบแชท แบบเราทักหา 10 โมง ตอบอีกที 4 โมงเย็น และมาคุยกันก่อนนอน แบบทะเลาะกันบ่อยๆ จนเหมือนเราไม่มีความสำคัญอะไรแล้ว เหมือนตอนนี้เป็นตัวเราที่เป็นฝ่ายตามเค้า โหยหาความรักจากเค้า แต่เหมือนเค้าจะยิ่งหนี ตอนนี้เราเลยไม่ทักไม่สร้างปัญหา มีปัญหาอะไร ก็แก้เอง ไม่โทรไปรบกวน ต่อให้โทรไปเค้าก็ไม่รับอยู่ดี เป็นผู้หญิงที่สตรองมากขึ้น เราเริ่มชินกับพฤติกรรมเค้า ก็ได้แต่รอแชท รอเค้าโทรมา และมานั่งร้องไห้คนเดียวทุกวัน มีวันนึง เค้าบอกว่า เราตอนนี้ "ก็เหมือนแมงเชืองๆตัวนึง" เราไม่รู้ความหมายที่เค้าคิดแต่เราเสียใจ ไม่รู้ทำไม แบบตอนนี้เรายอมเค้าทุกอย่าง เค้าเครียดเรื่องเงินเราก็ให้เงิน วันสำคัญให้ทองให้ของมีค่า จนคนรอบข้างเตือนๆ ว่า เหมือนแฟนจะรู้ว่า ยิ่งไม่สนใจ ไม่อะไรกับเรา เรายิ่งตาม ยิ่งให้ทุกอย่าง จนเค้าได้ใจ มันจริงใช่ไหม!?? ก็เรารักเค้าเราเห็นเค้าเครียด เราก็อยากช่วย อยากแสนดี เผื่อจะได้คนวันแรกๆ ที่ดูแลเราเป็นอย่างดีกลับคืนมา ในใจตอนนี้กลัวมาก เรื่องระยะทาง และ การนอกใจ กลัวเค้าจะมีใคร เพราะตอนนี้แม้กระทั้งรูปในโทสับก็ลบทิ้งบอกล้างโทสับใหม่ เบอร์ที่เคยตั้งไว้ว่าที่รัก ก็เปลี่ยนเป็นแค่ชื่อ มันก็เลยทำให้ยิ่งคิดมาก ยิ่งกลัว จนเราร้องไห้ทุกๆ วัน ที่เค้าหายเงียบไปหรือพูดไม่ดีใจ บางทีก็อึดอัดนะคะ ที่เราพูดอะไร กลัวเค้าหงุดหงิด เราต้องยอมทุกๆ อย่าง เพื่อไม่ให้เค้าทิ้งเราไป เลยอยากรู้แบบนี้มันใช่ความรักไหม หรือเรารักเค้าแค่ฝ่ายเดียว
คบกับแฟนแต่เราคิดมากร้องไห้ทุกวัน มันยังใช่ความรักไหม แค่เค้าไม่แคร์ ไม่สนใจ พูดไม่ดีใส่ เหมือนตอนแรกๆ