สวัสดีค่ะ เราขอแทนตัวเองว่า "เอ" นะคะ ปีนี้เอใกล้จะอายุ 20 แล้วค่ะ อันที่จริงเอมีเรื่องเครียดหลายอย่างในชีวิต รวมทั้งปัญหาครอบครัว แต่เอจะขอข้ามรายละเอียดในส่วนนั้นไปก่อนนะคะ
เอรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาทางด้านอารมณ์ค่ะ เลยสงสัยว่าตัวเองป่วยรึเปล่า ต่อหน้าคนอื่นเอชอบทำตัวบ๊องๆ ร่าเริง ยิ้มง่าย เส้นตื้น หัวอ่อน บลาๆ แต่เอมักจะชอบกดตัวเองให้ต่ำอยู่เสมอ อีกทั้งเอยังมักจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอยู่บ่อยๆ เอเป็นคนขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง โลกส่วนตัวสูง ร้องไห้ง่าย และเซ้นซิทีฟสุดๆ บางครั้งเอไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ วิธีเฟสตัวเองออกมาจากอารมณ์เหล่านั้นของเอคือการใช้เวลาอยู่กับตัวเองคนเดียว
เอเป็นคนชอบคิดฟุ้งซ่านถึงขนาดที่สามารถจิตนาการเรื่องราวต่างๆ จนทำให้ตัวเองร้องไห้หรือหัวเราะออกมาคนเดียวได้ เอชอบจิตนาการในแง่ร้ายบ่อยมาก บางครั้งเวลาเอโกรธ เครียดหรือโมโห เอก็จะจินตการว่าตัวเองทำร้ายคนอื่น หรือคิดไม่ดีบ้าง ด่าทอด้วยคำพูดแรงๆ ในใจบ้าง หลังจากนั้นพอรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดอะไรออกมา เอก็จะมานั่งจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดในใจ แล้วก็กดตัวเองให้ตกต่ำลง บ้านที่เออยู่ศัยไม่ทำให้เอรู้สึกปลอดภัย บ่อยครั้งที่เอต้องนอนดึก และเดินวนไปเปิดดูกล้างวงจรปิด เอพยายามอ่านหนังสือ ฟังเพลงเพื่อเลี่ยงอารมณสิ้นหวัง หวาดกลัว วิตกกังวล และความคิดฟุ้งซ่าน เวลาเอนั่งรถหรือใช้ยานพาหนะต่างๆ เดินทาง เอมักจะจินตนาการว่าเกิดอุบัติเหตุกับตัวเองบ่อยๆ
เอโหยหาการชื่นชมจากคนอื่นแต่เอก็เกลียดการแข่งขันชิงดีชิงเด่น เออยากให้ทุกคนเห็นว่าตัวเองหน้าสงสารจนถึงขนาดต้องแต่งเรื่องมาพูดนั่นนี่เพราะอยากได้รับความเห็นใจ แต่ในขณะเดียวกันเอก็อยากให้คนอื่นมองว่าตัวเองเข้มแข็งด้วย
เอไม่ชอบออกหน้าหรือเข้าสังคม ไม่กล้าออกไปเผชิญโลกภายนอกจนคนรอบข้างบอกว่าเอใช้ชีวิตไม่เป็น เอเกลียดและกลัวการผูกสัมพันธ์กับคนรอบข้างจนถึงขั้นวิตกจริตคิดเองเออเอง แต่ต่อหน้าคนอื่นเอก็พยายามจะดิ้นรนสร้างสัมพันธ์เพราะอยากจะหาคนที่เข้าใจตัวเอง
เอชอบการอยู่คนเดียว และเอมีความสุขกับการใช้เวลากับตัวเอง อย่างการอ่านหนังสือหรือเล่นเกม(คนเดียว) ซึ่งเอคิดว่าพฤติกรรมของตัวเองคือการหนีปัญหาอย่างหนึ่ง เพราะเวลาเอใช้เวลาอยู่กับตัวเองจะทำให้เอไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่อีกใจหนึ่งเอโหยหาและหวังจะพบความสุขเหล่านั้นที่เหมือนกับการอ่านหนังสือกับคนรอบข้างด้วย
เอคิดว่าตัวเองเหลวแหลก ไม่มีความรับผิดชอบ คิดได้แต่ทำอะไรไม่ค่อยเป็น เพราะถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนู ในชีวิตเอแทบไม่เคยต้องลำบาก นั่นทำให้เออยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่พอเอมาเจอกับเรื่องราวเดิมๆ ในชีวิต เอก็หมดกำลังใจที่จะทำอะไรเลย บ่อยครั้งที่เอมักจะถามตัวเองอยู่เสมอว่าทำไม่ตัวเองถึงไม่ใจแตกหรือเห็นแก่ตัวให้มากกว่านี้ เอคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวในชีวิตนอกจากครอบครัว...ที่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้เอซักเท่าไหร่นัก
ตลอดมาสำหรับเอ ครอบครัวไม่ใช่ที่ปรึกษาปัญหาที่ดีในชีวิตและไม่ใช่คนที่พร้อมจะรับฟังเอเลยซักนิด เอคิดว่าพ่อแม่น่าจะมีเรื่องให้เครียดมากกว่าเออีกเยอะ พ่อเอต้องทำงานเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว แม่ก็มีปัญหาชีวิตเยอะบวกกับติดเหล้าและชอบเที่ยวกลางคืน ส่วนน้องสาวก็เป็นโรคซึมเศร้า + เพอเฟคชั่นนิส...
สรุปแล้วเอควรไปพบแพทย์ดีมั้ยคะ (แบบไม่ให้ครอบครัวรู้อ่ะค่ะ...)
เราควรไปพบจิตแพทย์์ไหมคะ
เอรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาทางด้านอารมณ์ค่ะ เลยสงสัยว่าตัวเองป่วยรึเปล่า ต่อหน้าคนอื่นเอชอบทำตัวบ๊องๆ ร่าเริง ยิ้มง่าย เส้นตื้น หัวอ่อน บลาๆ แต่เอมักจะชอบกดตัวเองให้ต่ำอยู่เสมอ อีกทั้งเอยังมักจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอยู่บ่อยๆ เอเป็นคนขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง โลกส่วนตัวสูง ร้องไห้ง่าย และเซ้นซิทีฟสุดๆ บางครั้งเอไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ วิธีเฟสตัวเองออกมาจากอารมณ์เหล่านั้นของเอคือการใช้เวลาอยู่กับตัวเองคนเดียว
เอเป็นคนชอบคิดฟุ้งซ่านถึงขนาดที่สามารถจิตนาการเรื่องราวต่างๆ จนทำให้ตัวเองร้องไห้หรือหัวเราะออกมาคนเดียวได้ เอชอบจิตนาการในแง่ร้ายบ่อยมาก บางครั้งเวลาเอโกรธ เครียดหรือโมโห เอก็จะจินตการว่าตัวเองทำร้ายคนอื่น หรือคิดไม่ดีบ้าง ด่าทอด้วยคำพูดแรงๆ ในใจบ้าง หลังจากนั้นพอรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดอะไรออกมา เอก็จะมานั่งจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดในใจ แล้วก็กดตัวเองให้ตกต่ำลง บ้านที่เออยู่ศัยไม่ทำให้เอรู้สึกปลอดภัย บ่อยครั้งที่เอต้องนอนดึก และเดินวนไปเปิดดูกล้างวงจรปิด เอพยายามอ่านหนังสือ ฟังเพลงเพื่อเลี่ยงอารมณสิ้นหวัง หวาดกลัว วิตกกังวล และความคิดฟุ้งซ่าน เวลาเอนั่งรถหรือใช้ยานพาหนะต่างๆ เดินทาง เอมักจะจินตนาการว่าเกิดอุบัติเหตุกับตัวเองบ่อยๆ
เอโหยหาการชื่นชมจากคนอื่นแต่เอก็เกลียดการแข่งขันชิงดีชิงเด่น เออยากให้ทุกคนเห็นว่าตัวเองหน้าสงสารจนถึงขนาดต้องแต่งเรื่องมาพูดนั่นนี่เพราะอยากได้รับความเห็นใจ แต่ในขณะเดียวกันเอก็อยากให้คนอื่นมองว่าตัวเองเข้มแข็งด้วย
เอไม่ชอบออกหน้าหรือเข้าสังคม ไม่กล้าออกไปเผชิญโลกภายนอกจนคนรอบข้างบอกว่าเอใช้ชีวิตไม่เป็น เอเกลียดและกลัวการผูกสัมพันธ์กับคนรอบข้างจนถึงขั้นวิตกจริตคิดเองเออเอง แต่ต่อหน้าคนอื่นเอก็พยายามจะดิ้นรนสร้างสัมพันธ์เพราะอยากจะหาคนที่เข้าใจตัวเอง
เอชอบการอยู่คนเดียว และเอมีความสุขกับการใช้เวลากับตัวเอง อย่างการอ่านหนังสือหรือเล่นเกม(คนเดียว) ซึ่งเอคิดว่าพฤติกรรมของตัวเองคือการหนีปัญหาอย่างหนึ่ง เพราะเวลาเอใช้เวลาอยู่กับตัวเองจะทำให้เอไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่อีกใจหนึ่งเอโหยหาและหวังจะพบความสุขเหล่านั้นที่เหมือนกับการอ่านหนังสือกับคนรอบข้างด้วย
เอคิดว่าตัวเองเหลวแหลก ไม่มีความรับผิดชอบ คิดได้แต่ทำอะไรไม่ค่อยเป็น เพราะถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนู ในชีวิตเอแทบไม่เคยต้องลำบาก นั่นทำให้เออยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่พอเอมาเจอกับเรื่องราวเดิมๆ ในชีวิต เอก็หมดกำลังใจที่จะทำอะไรเลย บ่อยครั้งที่เอมักจะถามตัวเองอยู่เสมอว่าทำไม่ตัวเองถึงไม่ใจแตกหรือเห็นแก่ตัวให้มากกว่านี้ เอคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวในชีวิตนอกจากครอบครัว...ที่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้เอซักเท่าไหร่นัก
ตลอดมาสำหรับเอ ครอบครัวไม่ใช่ที่ปรึกษาปัญหาที่ดีในชีวิตและไม่ใช่คนที่พร้อมจะรับฟังเอเลยซักนิด เอคิดว่าพ่อแม่น่าจะมีเรื่องให้เครียดมากกว่าเออีกเยอะ พ่อเอต้องทำงานเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว แม่ก็มีปัญหาชีวิตเยอะบวกกับติดเหล้าและชอบเที่ยวกลางคืน ส่วนน้องสาวก็เป็นโรคซึมเศร้า + เพอเฟคชั่นนิส...
สรุปแล้วเอควรไปพบแพทย์ดีมั้ยคะ (แบบไม่ให้ครอบครัวรู้อ่ะค่ะ...)