ถึงคุณ
วันแรกที่รู้จักกันไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะชอบคุณ เพราะคุณเป็นคนเข้ามา ปฏิเสธคุณไปแล้วด้วย เหตุผลที่ว่าเรายังไม่รู้จักกันมากพอ คุณรับคำปฏิเสธแล้วพร้อมจะเงียบหายไป แต่เราดันต่อความสำพันธ์เพราะนิสัยความเป็นผู้ใหญ่ของคุณทำให้เรารู้สึกว่ามันโอเค เราคุยกัน คุณมีให้เราเต็มร้อย เราค่อยๆมองเห็น ไม่รู้ว่ากี่ครั้งที่ทำลายความรู้สึกดีๆที่คุณมีให้ แต่คุณก็ยังไม่ไปไหน เราไม่รู้เลยว่าคุณต้องผ่านอะไร รึเศร้ามากมายแค่ไหนเพราะเรา จนวันนั้นคุณเลือกที่จะบอกลาแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว มันตรงกับวันที่เราเลือกที่จะมองคุณให้มากกว่าคนรู้จัก มันเศร้ามากนะ แต่เราก็รู้ว่าคุณหนะเศร้ากว่า เราไม่สามารถยื้อคุณไว้ได้ เพราะเราไม่กล้าพอ ไม่กล้าที่จะบอกว่าเราก็อยากจะลองชอบคุณดู เพราะมันอาจจะฟังดูทึ่มๆที่บอกว่าจะลอง วันนั้นเราก็เลยจบกันไป เราต่างใช้ชีวิตต่างคนต่างอยู่ไปเรื่อยๆ นานพอสมควรเลยนะ จนวันนึง เรารู้สึกว่าเราต้องการให้คุณกลับมา แต่ถึงหยั่งงั้น เราก็ไม่กล้าที่จะกลับไปเหมือนกัน จำได้ว่าช่วงนั้นมองใครก็นึกว่าเป็นคุณไปซะหมดเลย จนคุณเองเป็นฝ่ายทักมา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนะ เราขอบคุณมากจริงๆ เราดีใจมากๆเลยวันนั้น แต่ไม่รู้จะเริ่มตอบคุณแบบไหน ตะกุกตะกักอยู่พักใหญ่เชียว หลังจากนั้นเรากลับมาคุยกันทุกวัน มีเรื่องราวที่น่าจดจำเพิ่มอีกเยอะเลย เราค่อยๆก้าวไปหาคุณเรื่อยๆ โดยที่คุณไม่ได้เป็นคนพยายามมากนัก เราสัมผัสได้ เราชอบคุณมากเรื่อยๆ เราพิมพ์แชท เราคอลกัน เราเจอกัน จนเราเผลอปากบอกคุณไปว่าเราชอบคุณ คุณเองก็คงตกใจ เพราะเราก็ตกใจ คุณบอกชอบกลับแบบทันที เราเขินกันไปพักใหญ่ มันน่ารักมากเลยนะสำหรับเรา เราผ่านวันผ่านเวลามาด้วยกันได้สักพักใหญ่ๆ แม้จะมีทะเลาะ มีโกรธ มีน้อยใจ แต่เราก็พยายามเคลียให้เข้าใจกันเสมอ เราชอบคุณมากๆแล้วนะ แต่เรารู้สึกว่าเราต้องชอบคุณให้มากกว่านี้ เพื่อตอบแทนความรักดีๆที่คุณมีให้ เราพยายามมาพักนึง แค่พักนึง จนเรารู้สึกเองว่าเราไม่ไหว และวันนั้นก็มาถึง วันที่เราเริ่มนิ่ง เริ่มขี้เกียจพยายาม คุณเองก็คงรู้สึกได้ คุณสงสัย คุณถามไถ่ แต่เราก็ไม่มีคำตอบใดๆ จนเมื่อวันจันทร์ที่7มกรา หลังสอบกลางภาควันแรก เราตอบคุณน้อยเรารู้ตัว คุณก็คงรู้สึกได้ เราสองคนคอลกันปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเราเองที่เงียบใส่คุณ ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นเราเป็นอะไร เหนื่อยข้อสอบ กับคิดเยอะเรื่องคุณด้วยเราก็เลยอยากเงียบ แต่คุณก็เริ่มสงสัยมากขึ้น พยายามถามไถ่ให้เราพูดถึงบางอย่างที่เราพยายามไม่คิด พยายามนิ่งๆ จนสุดท้าย คุณถามเราว่า อยากคุยกับคุณไหม เราตอบ ว่าไม่ เรารู้ว่าคุณจะเจ็บปวดหัวใจ แต่เราเองก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ เราไม่ได้หมายความว่าเราไม่อยากคุยกับคุณเลย แต่เราก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเราอยากคุยกับคุณแบบไหน เราเลยได้แต่ปล่อยให้คุณเข้าใจไปแบบนั้น เราได้ยินเสียงสั่นๆของคุณ เรายิ่งปวดหัวใจ พยายามดึงคุณกลับมา แต่คุณก็จะไปต่อในทางนั้น เราคุยกันจนรู้ความ ว่าเราคงจะไม่ได้คุยกันต่อ คุณเลือกที่จะบอกว่างั้นเราไปนะ เราถามคุณกลับว่าจะไปไหน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับของคุณอีก แล้วสายก็ตัดไป ตอนนั้นหัวใจเราเต้นเเรงมากนะ เจ็บปวดเหมือนกัน ไม่รู้ว่าความรู้สึกบ้าๆนั้นมันคืออะไร เราเลือกที่จะพิมพ์ตอบกลับไปว่า อย่าโทษตัวเองนะ เราเองที่ไม่ดี คุณถามย้ำกลับมาว่าไม่คิดทบทวนแล้วใช่ไหม เราตอบ ไม่รู้ ... จบบทสนทนาไปสักพัก คุณเเชร์เพลงหนึ่งเพลงพร้อมสเตตัสที่ทำให้เราหงุดหงิดใจ เรากลับไปต่อบทสนทนาด้วยอารมณ์หงุดหงิด จบจากนั้นเราไม่สนใจแชทของคุณอีก แต่ที่น่าเศร้าใจก็คือ คุณก็ไม่สนใจแชทของเราเหมือนกัน ตอนนั้นเราคิดว่ามันดีแล้วนะ ที่คุณเลือกที่จะไม่ตอบเรา เราคิดว่ามันคงจะดีแล้วที่จบไป เราทำนู่นนี่นั่นที่เราอยากทำไปหมดทุกอย่าง เราว่ามันโอเคเลยที่ได้ทำทุกอย่าง แล้วมีเวลาว่างขนาดนี้ แต่ลึกๆในใจแล้วมันไม่ใช่เลย ....
ตั้งแต่คืนนั้นในหัวใจเราเป็นห่วงคุณแทบบ้า รู้สึกผิดกับคุณที่สุด ทั้งๆที่บอกคุณไปว่าอยากทำให้คุณมีความสุข แต่กลับทำร้ายจิตใจคุณอีกแล้ว เราเอาแต่โทษตัวเอง หลบหายไปอยู่คนเดียว เททุกอย่างลงทวิต ตั้งใจว่าจะทำเมินใส่คุณเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้มันยากเกินไป เราอดคิดถึงคุณไม่ได้ทั้งๆที่ขอให้จบกันไป เราพยายามบอกตัวเองว่าดีแล้ว แต่ในใจอยากรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง เรานอนไม่หลับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เราคิดอยู่ตลอดเวลาว่าคุณเป็นยังไง ในหัวมีแต่คำเดิมๆซ้ำๆ แต่อีกใจ ก็อยากให้คุณเกลียดเราไปเลยด้วย อยากให้คุณโกรธเราจนไม่มองหน้าเราอีก แต่เราไม่อยากให้คุณเสียใจนะ เพราะเราเองก็เสียใจ มันปั่นป่วนหัวใจไปหมด จนตอนนี้ เราคิดถึงคุณนะ เราอยากคุยกับคุณ แต่ไม่ใช่ในสถานะที่ต้องมีความสัมพันธ์มาเกี่ยวแล้ว เพราเราคิดว่าเราไม่เหมาะกับความรักที่คุณมีให้ เราแย่เกินไปจริงๆ เราแค่อยากจะถามไถ่ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง เราอยากดีใจกับความสำเร็จของคุณ เราอยากยิ้มให้คุณพร้อมทักทายคุณในฐานะเพื่อนคนนึงก็ได้ในตอนนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่สมควรได้รับสิทธิ์ใดๆที่เราอยากเลยสักอย่าง เรามีสิทธิ์เป็นแค่คนใจร้ายในความทรงจำของคุณเท่านั้นแหละ แต่มีอีกอย่างที่เราอยากให้คุณรับรู้นะ ทุกอย่างทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกการสื่อสาร ทุกการแสดงออก ทุกการกระทำที่เรามอบให้คุณ เราตั้งใจทั้งนั้น เรารู้สึกแบบนั้นทุกอย่าง ที่อยากจะบอกที่สุดก็คือ "เค้าชอบเธอนะ" เราชอบคุณจากใจจริงๆ เราชอบคุณมากๆในระดับนึง เรากล้ายืนยัน เเละเรารู้สึกดีใจมากๆ เพราะที่ผ่านมา ที่ได้รับความรักความรู้สึกดีๆจากคุณ เราสัมผัสมันได้ทุกอย่าง เรารู้ว่าคุณก็รักเราเหมือนที่เรารักคุณ แต่เพราะการกระทำของเรา เราเองที่ไม่เป็นอะไรสักอย่าง เราถึงจบความสัมพันธ์ที่เราชอบที่สุดไว้แค่นี้ ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่เราอธิบายไม่ได้ และเราจะไม่อธิบาย จะไม่ขอให้คุณยกโทษให้ เพราะเราไม่สมควรได้รับโอกาสจากคุณอีกแล้ว ขอบคุณทุกอย่างเลยนะ เรารักคุณนะ คุณพรรณิภา ...
ฝากกระทู้นี้ไปถึงคุณหน่อย
วันแรกที่รู้จักกันไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะชอบคุณ เพราะคุณเป็นคนเข้ามา ปฏิเสธคุณไปแล้วด้วย เหตุผลที่ว่าเรายังไม่รู้จักกันมากพอ คุณรับคำปฏิเสธแล้วพร้อมจะเงียบหายไป แต่เราดันต่อความสำพันธ์เพราะนิสัยความเป็นผู้ใหญ่ของคุณทำให้เรารู้สึกว่ามันโอเค เราคุยกัน คุณมีให้เราเต็มร้อย เราค่อยๆมองเห็น ไม่รู้ว่ากี่ครั้งที่ทำลายความรู้สึกดีๆที่คุณมีให้ แต่คุณก็ยังไม่ไปไหน เราไม่รู้เลยว่าคุณต้องผ่านอะไร รึเศร้ามากมายแค่ไหนเพราะเรา จนวันนั้นคุณเลือกที่จะบอกลาแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว มันตรงกับวันที่เราเลือกที่จะมองคุณให้มากกว่าคนรู้จัก มันเศร้ามากนะ แต่เราก็รู้ว่าคุณหนะเศร้ากว่า เราไม่สามารถยื้อคุณไว้ได้ เพราะเราไม่กล้าพอ ไม่กล้าที่จะบอกว่าเราก็อยากจะลองชอบคุณดู เพราะมันอาจจะฟังดูทึ่มๆที่บอกว่าจะลอง วันนั้นเราก็เลยจบกันไป เราต่างใช้ชีวิตต่างคนต่างอยู่ไปเรื่อยๆ นานพอสมควรเลยนะ จนวันนึง เรารู้สึกว่าเราต้องการให้คุณกลับมา แต่ถึงหยั่งงั้น เราก็ไม่กล้าที่จะกลับไปเหมือนกัน จำได้ว่าช่วงนั้นมองใครก็นึกว่าเป็นคุณไปซะหมดเลย จนคุณเองเป็นฝ่ายทักมา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนะ เราขอบคุณมากจริงๆ เราดีใจมากๆเลยวันนั้น แต่ไม่รู้จะเริ่มตอบคุณแบบไหน ตะกุกตะกักอยู่พักใหญ่เชียว หลังจากนั้นเรากลับมาคุยกันทุกวัน มีเรื่องราวที่น่าจดจำเพิ่มอีกเยอะเลย เราค่อยๆก้าวไปหาคุณเรื่อยๆ โดยที่คุณไม่ได้เป็นคนพยายามมากนัก เราสัมผัสได้ เราชอบคุณมากเรื่อยๆ เราพิมพ์แชท เราคอลกัน เราเจอกัน จนเราเผลอปากบอกคุณไปว่าเราชอบคุณ คุณเองก็คงตกใจ เพราะเราก็ตกใจ คุณบอกชอบกลับแบบทันที เราเขินกันไปพักใหญ่ มันน่ารักมากเลยนะสำหรับเรา เราผ่านวันผ่านเวลามาด้วยกันได้สักพักใหญ่ๆ แม้จะมีทะเลาะ มีโกรธ มีน้อยใจ แต่เราก็พยายามเคลียให้เข้าใจกันเสมอ เราชอบคุณมากๆแล้วนะ แต่เรารู้สึกว่าเราต้องชอบคุณให้มากกว่านี้ เพื่อตอบแทนความรักดีๆที่คุณมีให้ เราพยายามมาพักนึง แค่พักนึง จนเรารู้สึกเองว่าเราไม่ไหว และวันนั้นก็มาถึง วันที่เราเริ่มนิ่ง เริ่มขี้เกียจพยายาม คุณเองก็คงรู้สึกได้ คุณสงสัย คุณถามไถ่ แต่เราก็ไม่มีคำตอบใดๆ จนเมื่อวันจันทร์ที่7มกรา หลังสอบกลางภาควันแรก เราตอบคุณน้อยเรารู้ตัว คุณก็คงรู้สึกได้ เราสองคนคอลกันปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเราเองที่เงียบใส่คุณ ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นเราเป็นอะไร เหนื่อยข้อสอบ กับคิดเยอะเรื่องคุณด้วยเราก็เลยอยากเงียบ แต่คุณก็เริ่มสงสัยมากขึ้น พยายามถามไถ่ให้เราพูดถึงบางอย่างที่เราพยายามไม่คิด พยายามนิ่งๆ จนสุดท้าย คุณถามเราว่า อยากคุยกับคุณไหม เราตอบ ว่าไม่ เรารู้ว่าคุณจะเจ็บปวดหัวใจ แต่เราเองก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ เราไม่ได้หมายความว่าเราไม่อยากคุยกับคุณเลย แต่เราก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเราอยากคุยกับคุณแบบไหน เราเลยได้แต่ปล่อยให้คุณเข้าใจไปแบบนั้น เราได้ยินเสียงสั่นๆของคุณ เรายิ่งปวดหัวใจ พยายามดึงคุณกลับมา แต่คุณก็จะไปต่อในทางนั้น เราคุยกันจนรู้ความ ว่าเราคงจะไม่ได้คุยกันต่อ คุณเลือกที่จะบอกว่างั้นเราไปนะ เราถามคุณกลับว่าจะไปไหน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับของคุณอีก แล้วสายก็ตัดไป ตอนนั้นหัวใจเราเต้นเเรงมากนะ เจ็บปวดเหมือนกัน ไม่รู้ว่าความรู้สึกบ้าๆนั้นมันคืออะไร เราเลือกที่จะพิมพ์ตอบกลับไปว่า อย่าโทษตัวเองนะ เราเองที่ไม่ดี คุณถามย้ำกลับมาว่าไม่คิดทบทวนแล้วใช่ไหม เราตอบ ไม่รู้ ... จบบทสนทนาไปสักพัก คุณเเชร์เพลงหนึ่งเพลงพร้อมสเตตัสที่ทำให้เราหงุดหงิดใจ เรากลับไปต่อบทสนทนาด้วยอารมณ์หงุดหงิด จบจากนั้นเราไม่สนใจแชทของคุณอีก แต่ที่น่าเศร้าใจก็คือ คุณก็ไม่สนใจแชทของเราเหมือนกัน ตอนนั้นเราคิดว่ามันดีแล้วนะ ที่คุณเลือกที่จะไม่ตอบเรา เราคิดว่ามันคงจะดีแล้วที่จบไป เราทำนู่นนี่นั่นที่เราอยากทำไปหมดทุกอย่าง เราว่ามันโอเคเลยที่ได้ทำทุกอย่าง แล้วมีเวลาว่างขนาดนี้ แต่ลึกๆในใจแล้วมันไม่ใช่เลย ....
ตั้งแต่คืนนั้นในหัวใจเราเป็นห่วงคุณแทบบ้า รู้สึกผิดกับคุณที่สุด ทั้งๆที่บอกคุณไปว่าอยากทำให้คุณมีความสุข แต่กลับทำร้ายจิตใจคุณอีกแล้ว เราเอาแต่โทษตัวเอง หลบหายไปอยู่คนเดียว เททุกอย่างลงทวิต ตั้งใจว่าจะทำเมินใส่คุณเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้มันยากเกินไป เราอดคิดถึงคุณไม่ได้ทั้งๆที่ขอให้จบกันไป เราพยายามบอกตัวเองว่าดีแล้ว แต่ในใจอยากรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง เรานอนไม่หลับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เราคิดอยู่ตลอดเวลาว่าคุณเป็นยังไง ในหัวมีแต่คำเดิมๆซ้ำๆ แต่อีกใจ ก็อยากให้คุณเกลียดเราไปเลยด้วย อยากให้คุณโกรธเราจนไม่มองหน้าเราอีก แต่เราไม่อยากให้คุณเสียใจนะ เพราะเราเองก็เสียใจ มันปั่นป่วนหัวใจไปหมด จนตอนนี้ เราคิดถึงคุณนะ เราอยากคุยกับคุณ แต่ไม่ใช่ในสถานะที่ต้องมีความสัมพันธ์มาเกี่ยวแล้ว เพราเราคิดว่าเราไม่เหมาะกับความรักที่คุณมีให้ เราแย่เกินไปจริงๆ เราแค่อยากจะถามไถ่ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง เราอยากดีใจกับความสำเร็จของคุณ เราอยากยิ้มให้คุณพร้อมทักทายคุณในฐานะเพื่อนคนนึงก็ได้ในตอนนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่สมควรได้รับสิทธิ์ใดๆที่เราอยากเลยสักอย่าง เรามีสิทธิ์เป็นแค่คนใจร้ายในความทรงจำของคุณเท่านั้นแหละ แต่มีอีกอย่างที่เราอยากให้คุณรับรู้นะ ทุกอย่างทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกการสื่อสาร ทุกการแสดงออก ทุกการกระทำที่เรามอบให้คุณ เราตั้งใจทั้งนั้น เรารู้สึกแบบนั้นทุกอย่าง ที่อยากจะบอกที่สุดก็คือ "เค้าชอบเธอนะ" เราชอบคุณจากใจจริงๆ เราชอบคุณมากๆในระดับนึง เรากล้ายืนยัน เเละเรารู้สึกดีใจมากๆ เพราะที่ผ่านมา ที่ได้รับความรักความรู้สึกดีๆจากคุณ เราสัมผัสมันได้ทุกอย่าง เรารู้ว่าคุณก็รักเราเหมือนที่เรารักคุณ แต่เพราะการกระทำของเรา เราเองที่ไม่เป็นอะไรสักอย่าง เราถึงจบความสัมพันธ์ที่เราชอบที่สุดไว้แค่นี้ ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่เราอธิบายไม่ได้ และเราจะไม่อธิบาย จะไม่ขอให้คุณยกโทษให้ เพราะเราไม่สมควรได้รับโอกาสจากคุณอีกแล้ว ขอบคุณทุกอย่างเลยนะ เรารักคุณนะ คุณพรรณิภา ...