เราจำเป็นต้องสำนึกบุญคุณชาวนาไหม

พอดีผมเรียนภาษาไทยถึงเรื่อง ทุกข์ของชาวนาในบทกวี แล้วครูสั่งให้เขียนสุนทรพจน์เกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วพอผมอ่านเนื้อหา เช่นอันนี้

เปิบข้าวทุกคราวคำ        จงสูจำเป็นอาจิณ
                     เหงื่อกูที่สูกิน               จึงก่อเกิดมาเป็นคน
                     ข้าวนี้น่ะมีรส               ให้ชนชิมทุกชั้นชน
                     เบื้องหลังสิทุกข์ทน         และขมขื่นจนเขียวคาว
                     จากแรงมาเป็นรวง              ระยะทางนั้นเหยียดยาว
                     จากรวงเป็นเม็ดพราว          ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ
                     เหงื่อหยดสักกี่หยาด            ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
                     ปูดโปนกี่เส้นเอ็น               จึงแปรรวงมาเปิบกัน
                     น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง                และน้ำแรงอันหลั่งริน
                      สายเลือดกูทั้งสิ้น                ที่สูซดกำซาบฟัน

มีความรู้สึกเหมือนถูกทวงบุญคุณ เลยสงสัยว่า ถ้าผมไม่รู้สึกสำนึกบุญคุณชาวนา ผมจะเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า? แล้วเราทุกคนจำเป็นต้องสำนึกบุญคุณชาวนาขนาดไหน?

ปล. ปกติผมกินข้าวเยอะนะ กินเกลี้ยงด้วย แต่ที่กินเกลี้ยงเพราะคิดว่า เป็นเงินเรา เงินพ่อแม่เรา ไม่ได้คิดถึงชาวนาสักเท่าไร