จดหมายจากชาวนา ถึงคนเมืองฟ้าอมร ที่คิดว่าตนเองสูงส่ง ทุกข์ยากของชาวนาในบทกวี ความจริงที่คุณต้องเปิดใจ

เปิบข้าว  บทประพันธ์ของ จิตร ภูมิศักดิ์
เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ
เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้นะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน
นำ้เหงื่อที่เรื่อแดง และนำ้แรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบกิน