เราอายุ 30 ปี เค้า 50 ปี เริ่มต้นจากเค้าเป็นหัวหน้างานอีกฝ่าย เราไปขอคำปรึกษา จนคุยกับเค้า เรียกพี่กันได้ เลิกเรียกว่า หน.จนเรารู้รู้สึกดี และหัวใจเต้นมือสั่นทุกครั้งที่เจอเค้า สรุปนี่เป็นอาการที่เราชอบเค้าไหม เค้าก็มักจะยิ้มเวลาคุยกับเรา และแสดงท่าที่ไม่กล้าสบตาเรา ชอบแอบมองเราห่างๆ ลูกน้องเค้ามักจะแซวเค้า อ้อ คุยกับสาวสวยอยู่นี่เอง...เค้าก็เขิล เมื่อประชุมพี่เค้าชอบยกตัวอย่างการทำงานของเราให้คนอื่นฟัง และยิ้มมาที่เรา แต่เสียอย่างเดียวคือ เรากับเค้าต่างมีครอบครัวกันแล้ว เราสืบมา แต่เค้าไม่รู้ว่าเรามีสามีมีลูกแล้ว เราได้แต่ยิ้มภายในใจ เราจะรู้ได้ไงคะว่าเค้ามีใจให้เราบ้างไหม เราเคยขับรถแฟนไป แต่เป็นรถแต่งสีแดงสดเลยล่ะ เค้าถามเรารถใคร เราบอกรถที่บ้าน เค้าบอกเราแต่งรถเป็นด้วยหรอ เราก็ยิ้ม ไม่กล้าบอก พอเราเปลี่ยนรถมาเจอเค้า เค้าก็บอกรถคันนั้นล่ะ เราก็บอกอยู่บ้าน เหมือนเค้าก็อยากจะรู้ และเค้าค่อยๆคุยน้อยลง แต่เวลาเจอกันก็ยังเขิล ไม่กล้าสบตาเหมือนเดิม ใจเราคิดถึงเค้าตลอด ทำไงดีให้เลิกคิด ทั้งที่เป็นไม่ได้เลย มีใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างคะ เล่าให้ฟังที
แต่เราคงคิดได้แค่ชอบในใจ ไม่กล้าบอกเค้า เค้าหน้าที่การงานระดับ หน.เราไปหาบ่อยๆคนคงนินทา อีกอย่างเราก็ต้องปิดๆบังๆว่ามีครอบครัวแล้ว เลยได้แต่ทำใจ
ฟังเพลง พูดไม่ได้สักที ร้อยรอบ ตรงกับเรามาก
ผิดที่เราเจอกันช้าไป เศร้า ... ไม่มีวันมาคบกันได้ ได้แต่แอบชอบในใจแบบนี้ตลอดไป
จะรู้ได้ยังไงว่า ผช.ชอบเราไหม
แต่เราคงคิดได้แค่ชอบในใจ ไม่กล้าบอกเค้า เค้าหน้าที่การงานระดับ หน.เราไปหาบ่อยๆคนคงนินทา อีกอย่างเราก็ต้องปิดๆบังๆว่ามีครอบครัวแล้ว เลยได้แต่ทำใจ
ฟังเพลง พูดไม่ได้สักที ร้อยรอบ ตรงกับเรามาก
ผิดที่เราเจอกันช้าไป เศร้า ... ไม่มีวันมาคบกันได้ ได้แต่แอบชอบในใจแบบนี้ตลอดไป