เขาถามเราว่า
“ถ้าผมมีเรื่องที่เล่าช้าหน่อย… คุณจะยังไว้ใจผมไหม?”
เรายังไม่ทันตอบ
เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพอดี
เขามองหน้าจอแล้วหน้าชะงักไปหนึ่งวินาที
วินาทีที่สั้นมาก… แต่เรามองออก
ชื่อที่โชว์ขึ้นมาเป็นเพียงชื่อสั้น ๆ
ไม่มีนามสกุล
ไม่มีรูปโปรไฟล์
แค่…
“N.”
ตัวอักษรเดียว แต่เหมือนเขาไม่อยากให้เราเห็นมากกว่านี้
เขาปัดปิดหน้าจอเร็วเกินไป
เร็วแบบคนที่ไม่อยากให้ใครถามเพิ่ม
เราหยุดกินทันที
“โทรมาได้นะ ไม่เป็นไร”
เขาส่ายหัว
“ไม่สำคัญเท่าไหร่”
แต่สีหน้าเขาบอกว่า สำคัญมากกว่าเขายอมรับ
ระหว่างขับรถไปส่งเรา
เขาเงียบ
เงียบกว่าทุกวันที่เคยอยู่ด้วยกัน
เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดอะไร… หรือไม่พูดอะไรเลยดี
เมื่อรถจอดหน้าคอนโด
แทนที่เขาจะให้เราเดินลงไปเลยเหมือนทุกครั้ง
เขากลับเอื้อมมาจับข้อมือเราไว้
แรงจับไม่มาก
แต่แน่นพอให้หัวใจเต้นแรงขึ้นแบบยากจะอธิบาย
“วันนี้ผมอาจดู… แปลก ๆ หน่อยนะ”
เสียงเขาเบาจนแทบเหมือนกลัวรบกวนความเงียบของคืน
“เพราะเรื่องของ N เหรอ?”
เราเอ่ยไปตรง ๆ
เขาเงียบ
แค่สายตาที่มองมาสะท้อนความลังเลที่ซ่อนลึกไว้หลายชั้น
“ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด” เขาพูดช้า ๆ
“แต่ก็ยังไม่พร้อมเล่าให้หมด…”
เราพยักหน้า
“งั้นก็บอกเท่าที่อยากบอกตอนนี้ก็ได้”
เขาหลบตาเพียงครู่เดียว
ก่อนพูดคำสั้น ๆ
“N… คือคนที่ไม่ควรกลับมาแล้ว”
หัวใจเรากระตุกวูบ
ไม่ใช่เพราะคำว่า “กลับมา”
แต่เพราะน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือน
ทั้งเหนื่อย ทั้งกังวล ทั้งกลัวจะเสียบางอย่างไป
“คุณสองคน… เคยเป็นอะไรกันมาก่อนเหรอ?”
เราไม่รู้ว่าทำไมปากถึงถามเร็วกว่าใจ
เขายิ้มจาง ๆ
ยิ้มที่มีทั้งความเศร้าและยอมรับโชคชะตาแบบแปลก ๆ
“เคย… แต่จบไปนานแล้ว
และผมไม่อยากให้เขามีผลกับชีวิตตอนนี้”
คำว่า ตอนนี้ ทำให้เรานิ่งไป
เหมือนโลกหยุดอยู่เฉพาะโต๊ะหน้าคอนโด
ขณะที่ลมเย็นปะทะไหล่ที่เพิ่งคลายด้วย Gwell สเปรย์ตั้งแต่คลีนิก
แต่ก่อนที่เราจะพูดอะไรต่อ
เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง
หนนี้เขามองมัน และไม่กดปิด
เขาแค่หันมาสบตาเรา
อย่างคนที่รู้ว่า… ถึงเวลาที่อะไรบางอย่างจะเปิดเผย
“เขามาแล้ว”
เขากระซิบเบา ๆ
“ใคร?” เราถามอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาไม่ตอบ
แต่สายตาของเขามองเลยไหล่เราไปด้านหลัง
ทำให้เราค่อย ๆ หันตามอย่างช้า ๆ
และตรงประตูคอนโด—
มีเงาของคนคนหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใกล้… ไม่ไกล
แต่ใกล้พอที่เรามองเห็นว่าเป็นผู้หญิง
ผมยาว
ยืนกอดแขน
เหมือนดูเราสองคนมาพักใหญ่แล้ว
แววตาเธอไม่โกรธ
ไม่เศร้า
แต่เหมือนรู้จักเรา
และรู้จักเขาเกินกว่าที่ควร
เมื่อสายตาเราสบกับเธอ
เธอแค่พูดประโยคเดียวที่ทำให้หัวใจเราหยุดเต้นไปชั่ววินาที
“คุณ… คือคนที่เขาเลือกแทนฉันใช่ไหม?”
ถ้าผมมีเรื่องที่เล่าช้าหน่อย… คุณจะยังไว้ใจผมไหม
“ถ้าผมมีเรื่องที่เล่าช้าหน่อย… คุณจะยังไว้ใจผมไหม?”
เรายังไม่ทันตอบ
เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพอดี
เขามองหน้าจอแล้วหน้าชะงักไปหนึ่งวินาที
วินาทีที่สั้นมาก… แต่เรามองออก
ชื่อที่โชว์ขึ้นมาเป็นเพียงชื่อสั้น ๆ
ไม่มีนามสกุล
ไม่มีรูปโปรไฟล์
แค่…
“N.”
ตัวอักษรเดียว แต่เหมือนเขาไม่อยากให้เราเห็นมากกว่านี้
เขาปัดปิดหน้าจอเร็วเกินไป
เร็วแบบคนที่ไม่อยากให้ใครถามเพิ่ม
เราหยุดกินทันที
“โทรมาได้นะ ไม่เป็นไร”
เขาส่ายหัว
“ไม่สำคัญเท่าไหร่”
แต่สีหน้าเขาบอกว่า สำคัญมากกว่าเขายอมรับ
ระหว่างขับรถไปส่งเรา
เขาเงียบ
เงียบกว่าทุกวันที่เคยอยู่ด้วยกัน
เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดอะไร… หรือไม่พูดอะไรเลยดี
เมื่อรถจอดหน้าคอนโด
แทนที่เขาจะให้เราเดินลงไปเลยเหมือนทุกครั้ง
เขากลับเอื้อมมาจับข้อมือเราไว้
แรงจับไม่มาก
แต่แน่นพอให้หัวใจเต้นแรงขึ้นแบบยากจะอธิบาย
“วันนี้ผมอาจดู… แปลก ๆ หน่อยนะ”
เสียงเขาเบาจนแทบเหมือนกลัวรบกวนความเงียบของคืน
“เพราะเรื่องของ N เหรอ?”
เราเอ่ยไปตรง ๆ
เขาเงียบ
แค่สายตาที่มองมาสะท้อนความลังเลที่ซ่อนลึกไว้หลายชั้น
“ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด” เขาพูดช้า ๆ
“แต่ก็ยังไม่พร้อมเล่าให้หมด…”
เราพยักหน้า
“งั้นก็บอกเท่าที่อยากบอกตอนนี้ก็ได้”
เขาหลบตาเพียงครู่เดียว
ก่อนพูดคำสั้น ๆ
“N… คือคนที่ไม่ควรกลับมาแล้ว”
หัวใจเรากระตุกวูบ
ไม่ใช่เพราะคำว่า “กลับมา”
แต่เพราะน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือน
ทั้งเหนื่อย ทั้งกังวล ทั้งกลัวจะเสียบางอย่างไป
“คุณสองคน… เคยเป็นอะไรกันมาก่อนเหรอ?”
เราไม่รู้ว่าทำไมปากถึงถามเร็วกว่าใจ
เขายิ้มจาง ๆ
ยิ้มที่มีทั้งความเศร้าและยอมรับโชคชะตาแบบแปลก ๆ
“เคย… แต่จบไปนานแล้ว
และผมไม่อยากให้เขามีผลกับชีวิตตอนนี้”
คำว่า ตอนนี้ ทำให้เรานิ่งไป
เหมือนโลกหยุดอยู่เฉพาะโต๊ะหน้าคอนโด
ขณะที่ลมเย็นปะทะไหล่ที่เพิ่งคลายด้วย Gwell สเปรย์ตั้งแต่คลีนิก
แต่ก่อนที่เราจะพูดอะไรต่อ
เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง
หนนี้เขามองมัน และไม่กดปิด
เขาแค่หันมาสบตาเรา
อย่างคนที่รู้ว่า… ถึงเวลาที่อะไรบางอย่างจะเปิดเผย
“เขามาแล้ว”
เขากระซิบเบา ๆ
“ใคร?” เราถามอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาไม่ตอบ
แต่สายตาของเขามองเลยไหล่เราไปด้านหลัง
ทำให้เราค่อย ๆ หันตามอย่างช้า ๆ
และตรงประตูคอนโด—
มีเงาของคนคนหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใกล้… ไม่ไกล
แต่ใกล้พอที่เรามองเห็นว่าเป็นผู้หญิง
ผมยาว
ยืนกอดแขน
เหมือนดูเราสองคนมาพักใหญ่แล้ว
แววตาเธอไม่โกรธ
ไม่เศร้า
แต่เหมือนรู้จักเรา
และรู้จักเขาเกินกว่าที่ควร
เมื่อสายตาเราสบกับเธอ
เธอแค่พูดประโยคเดียวที่ทำให้หัวใจเราหยุดเต้นไปชั่ววินาที
“คุณ… คือคนที่เขาเลือกแทนฉันใช่ไหม?”