เราอายุ 22 จะ 23 ค่ะ เดิมทีตอนเด็กก็ไม่ได้เป็นสิวอะไรมาก พอโตมาอยู่ๆมันก็เห่อแบบหน้าแทบระเบิด เราไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร ก็พยายามหาทางรักษามาเรื่อยๆ อะไรที่ว่าใช้แล้วดี อะไรที่เค้าว่าใช้แล้วหาย เราก็ลองมาเรื่อย จนคิดว่าซื้อยาทาอย่างเดียวคงไม่หาย เราก็พึ่งคลีนิคความงาม หมดเงินไปเยอะมากแต่มันได้แค่ประทัง อีสิวเจ้ากรรมก็ไม่หายยังวนเวียนขึ้นอีกตลอด ตอนนี้สิวเราเป็นน้อยลงแล้วแต่หน้าพังมาก แบบแทบไม่มีที่เรียบเนียบ โดยเฉพาะช่วงคาง
ในเฟสบุ๊ค ในอินตราแกรมเราก็ใช้แอพแต่งรูป เพราะเรารับไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยในโลกของจริงมีความสุขไม่ได้ ก็ขอลงรูปมีความสุขเป็นปกติบ้าง (เราไม่ได้แต่งให้สวยเว่อร์นะคะ แค่ลบสิวออกเฉยๆ) ทีนี้พอลงรูปก็มีคนมาชมบ้างมาแซวบ้าง เราก็พยายามบอกนะ เห้ยเราไม่สวยนะ เราแต่งรูปเอา แต่ก็มีคนเข้ามาจีบเรื่อยๆ พอนัดเจอก็มีหายไปบ้าง บางคนก็บอกรับได้ แต่ตกลงคบกันไปซักพักเราเริ่มเปิดใจ เริ่มรักเริ่มจะจริงจังก็ค่อยๆหายไป
จนปีนี้เราอกหักมาสองครั้ง คนแรกตอนไปบ้านแฟน พ่อเค้าด่าว่าเราสารพัดว่าไม่สวย อัปลักษณ์ เราช็อค แฟนก็บอกว่าไม่มีอะไรหรอกพ่อก็พูดไปงั้นเอง แต่มันบั่นทอนความมั่นใจเราไปที่ล่ะนิด คบกันได้สามปีเพิ่งเลิกกันเมื่อต้นปีที่ผ่านมา คนที่สองเรารู้จักคุยกันมาตั้งแต่สมัย MSN ไม่เคยเจอกัน แต่คุยกันโทรอัพเดตชีวิตกันบ่อย พอนัดเจอกันเหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีก็คบกัน เค้าอยู่ต่างจ.ก็ขึ้นมาหาเราบ้าง แล้วก็เริ่มไม่มา ไม่มีเวลา คุยกันน้อยลง จบที่เลิกกัน ทุกคนชมว่าเรานิสัยดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจแต่ค่อยๆทิ้งกันไปหมด คงอายที่จะเดินจูงมือกัน อายที่พาไปแนะนำคนอื่น เราเริ่มเก็บเนื้อเก็บตัว พูดกับคนอื่นน้อย เราซึมเศร้าจะฆ่าตัวตายหลายรอบเพราะความน้อยใจตัวเอง ทำไมไม่สวยแบบคนอื่น อยากเกิดใหม่หรือไม่ต้องเกิดมาเลยยิ่งดี
จนคนล่าสุดเพิ่งนัดเจอกันเสาร์ คุยกันแรกๆก็ดี บอกแล้วเค้าก็บอกไม่เป็นไรรับได้ จะไม่ตรงปกหรือยังไงก็รับ แต่สุดท้ายก็เหมือนเราจะโดนเทอีกแล้ว ถึงเค้าไม่บอกแต่ความรู้สึกมาเริ่มมาล่ะ ว่าถึงเวลาเตรียมใจ
เล่ามาจนตอนนี้อยากขอคำแนะนำรักษาที เราไม่ไหวแล้วจริงๆ ไม่อยากส่องกระจก ไม่อยากออกไปไหน จมดิ่งกับความรู้สึกแย่กับตัวเองที่กลายเป็นคนคิดลบไปเลย
อกหักซ้ำๆ เพราะเป็นสิว
ในเฟสบุ๊ค ในอินตราแกรมเราก็ใช้แอพแต่งรูป เพราะเรารับไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยในโลกของจริงมีความสุขไม่ได้ ก็ขอลงรูปมีความสุขเป็นปกติบ้าง (เราไม่ได้แต่งให้สวยเว่อร์นะคะ แค่ลบสิวออกเฉยๆ) ทีนี้พอลงรูปก็มีคนมาชมบ้างมาแซวบ้าง เราก็พยายามบอกนะ เห้ยเราไม่สวยนะ เราแต่งรูปเอา แต่ก็มีคนเข้ามาจีบเรื่อยๆ พอนัดเจอก็มีหายไปบ้าง บางคนก็บอกรับได้ แต่ตกลงคบกันไปซักพักเราเริ่มเปิดใจ เริ่มรักเริ่มจะจริงจังก็ค่อยๆหายไป
จนปีนี้เราอกหักมาสองครั้ง คนแรกตอนไปบ้านแฟน พ่อเค้าด่าว่าเราสารพัดว่าไม่สวย อัปลักษณ์ เราช็อค แฟนก็บอกว่าไม่มีอะไรหรอกพ่อก็พูดไปงั้นเอง แต่มันบั่นทอนความมั่นใจเราไปที่ล่ะนิด คบกันได้สามปีเพิ่งเลิกกันเมื่อต้นปีที่ผ่านมา คนที่สองเรารู้จักคุยกันมาตั้งแต่สมัย MSN ไม่เคยเจอกัน แต่คุยกันโทรอัพเดตชีวิตกันบ่อย พอนัดเจอกันเหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีก็คบกัน เค้าอยู่ต่างจ.ก็ขึ้นมาหาเราบ้าง แล้วก็เริ่มไม่มา ไม่มีเวลา คุยกันน้อยลง จบที่เลิกกัน ทุกคนชมว่าเรานิสัยดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจแต่ค่อยๆทิ้งกันไปหมด คงอายที่จะเดินจูงมือกัน อายที่พาไปแนะนำคนอื่น เราเริ่มเก็บเนื้อเก็บตัว พูดกับคนอื่นน้อย เราซึมเศร้าจะฆ่าตัวตายหลายรอบเพราะความน้อยใจตัวเอง ทำไมไม่สวยแบบคนอื่น อยากเกิดใหม่หรือไม่ต้องเกิดมาเลยยิ่งดี
จนคนล่าสุดเพิ่งนัดเจอกันเสาร์ คุยกันแรกๆก็ดี บอกแล้วเค้าก็บอกไม่เป็นไรรับได้ จะไม่ตรงปกหรือยังไงก็รับ แต่สุดท้ายก็เหมือนเราจะโดนเทอีกแล้ว ถึงเค้าไม่บอกแต่ความรู้สึกมาเริ่มมาล่ะ ว่าถึงเวลาเตรียมใจ
เล่ามาจนตอนนี้อยากขอคำแนะนำรักษาที เราไม่ไหวแล้วจริงๆ ไม่อยากส่องกระจก ไม่อยากออกไปไหน จมดิ่งกับความรู้สึกแย่กับตัวเองที่กลายเป็นคนคิดลบไปเลย