สวัสดีค่ะ เราชื่อธีร์นะ เป็นผู้หญิงคนนึง ที่เคยมีแฟนเป็นทอม ชื่อ ไพม์ ...
เรามีเรื่องจะมาเล่า มาระบาย มาขอแนวทาง หรืออะไรก็แล้วแต่ ให้อ่าน ,,
ธีร์ เลิกกับไพม์ ,, มาสักพักละ ก็ประมาณ 2เดือนกว่าๆ ไพม์คือคนที่บอกรักเราที่สุด เราสำคัญที่สุด เราคือ ที่1 เราคือคนที่รู้เรื่องเค้าทุกอย่าง ,,,
มาตอนนี้ เราคือคนที่เค้า กลับ หนี ไปให้ไกล ที่สุด ,,
เราเป็นผู้หญิง แฟนเราก็เป็นผู้หญิง ตลอดเวลาที่เราคบกันมา..,
เราคิดว่าความที่เราเหมือนกัน มันจะทำให้เรารักกันยาว อยู่กันได้ ,, กลับไม่ใช่เลย ,,
เรารุ้จักกับเค้า มาประมาณ 2ปีกว่า ,,ถามว่ามีความสุขไหม ก็มี ถามว่ามีความทุกข์ไหม ก็มี ,,,
ไพม์เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยหวาน ไม่ค่อยหวือหวา ,,
ต่างกับเรา ที่ชอบอ้อน ชอบงอแง ชอบงอน แต่เราก็ยังรักเค้า ไม่งั้นเราคงไม่อยู่มาได้ถึง2ปี ,,
ล่าสุด ที่ทะเลาะกัน คือ เรามองต่างมุม เราสอบไม่ผ่าน เราเครียดหลายๆเรื่อง แต่เค้ากลับทำเหมือนไม่รู้ ,,
เราไปหาเค้า กอดเค้า ขอกำลังใจจากเค้า ,, ถามว่าเค้าทำเรารู้สึกดีไหม เราก็รู้สึกดี แต่ลึกๆแล้ว เรารู้สึกด้อยค่า ที่เราไม่มีอะไรเก่งเท่าเค้าเลย ,,,,
เค้าพยายามเสาะหาว่าเราเป็นอะไร ,, จนค้นโทรศัพท์ เรามองว่า ทำไมเค้าไม่ฟังจากปากเรา ,,
แต่อีกมุมนึงของเค้า คือเค้าเป็นห่วงเรามาก จนอยากรู้ว่าเพราะอะไรเราถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ ,,
จนวันนั้น เราไม่ได้คุยกันเลย อะไรที่นัดกันไว้ ก็ไม่ได้ไปเจอกัน จนวันที่7 เราไลน์ไปหาขอความช่วยเหลือ ,,
เค้ากลับบอกว่า เค้าไม่ว่าง เรื่องของเธอสิ จะเป็นไง ,, เราเลยปรี๊ดแตก ปรอทแตกมากกก
ไปหาเค้า อาละวาดทุกอย่าง เจอเค้า เค้าไม่มีท่าทีจะมากอดเราเลย ทั้งๆที่เราบอกว่า เราขอแค่กอดจริงๆนะ ถ้าเราปรอทแตก ,,,
และมันก็เป็นวันที่รักเราจบ ,,,
2เดือน ที่ผ่านมา ,, เราพยายามมองทุกอย่างให้เป็นบวก ,, เราไม่อยากยอมรับความจริง ว่า ที่ผ่านมามันคือความจริง
ความจริงที่เค้าไม่รักเราแล้ว หรือมันแค่คำพูดที่ทำร้ายเรา ให้เราจบๆไป เราพยายามคิดมาตลอด ว่าเค้าแค่โกรธ เค้าเสียใจมาก
จนวันนึงเค้าจะกลับมาหาเรา เราอยู่มาได้เพราะความหวัง ความคิดถึง ตอนนั้นที่ทะเลาะกัน เราไม่คุยกัน7วัน เราคิดว่า 7วันเราก็ยังทำได้
เค้ายังอยู่ได้ ทำไมเราจะอยุ๋ไม่ได้ แต่พอเอาเข้าจริง ,, ตัวเราเอง ที่แย่ ,, ที่อยุ่ไม่ได้ ที่จะตาย ,, เราเหมือนเสียคนที่รักเรามากๆที่สุดไป
คนที่ยอมมาหาเรา ทั้งๆที่ที่ทำงานเค้าอย่นน แต่เค้าก็ทนฝ่ารถติดมาหาเราตลอด ,,,
เรายอมรับนะ ว่าไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้ เลย ,, แรกๆที่เราเลิกกัน เราเหมือนคนแบบบ้าอะ กินข้าวไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีจิตใจ
ร้องไห้ตลอด ขึ้นรถก็ร้องไห้ เรียนก็ร้องไห้ อยู่คนเดียวก็ร้องไห้ ทำอะไรก็ร้องไห้ นอนผวา คิดถึงเค้า ,,
แต่เราผ่านมาได้ เพราะพ่อแม่ เพื่อน เพราะเรียน เพราะงาน เรามีหน้าที่ที่ต้องทำ แต่พออยุ่คนเดียว อาการร้องไห้ก็มาอีก ,,
คนเราลืมกันได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ เราอยากรู้จริงๆ
วันที่เราทะเลาะกันหนักมาก เพื่อนเค้ามารับเค้าไป เราไม่รุ้ว่าเพื่อนเค้าพูดอะไรบ้าง แต่เราโพล่งออกไปด้วยความโมโห
เราพูดไปว่า *ทำไมเวลาทะเลาะกัน เธอจะต้องเอาคนอื่นมาเกี่ยว และทำไมเวลาเรามีไรกัน ไม่ให้เค้ามาดูด้วยละ*
แต่เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไร ,, เค้ากลับปล่อยให้เพื่อนเค้าด่าเราเสียๆหายๆ .......
เราพยายามคิดนะ เราอยู่ได้ เราเก่ง และเราแกร่งพอ จริงๆนะ เราแค่เสียคนที่เค้าไม่รักเรานะ แต่สุดท้ายเราก็แพ้อะ แพ้จริงๆ
เราพยายามคิดว่า เราเหงาหรือป่าว เราไม่ได้เหงา เราคิดถึง เราอยากขอโทษ ขอโอกาส ทำไมเค้าเอา2ชม ที่เราอาลาะวาด มาตัดสินเราว่า
เราต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป ,,, หรอ ,, ตกลงไพม์รู้จักเรามากกว่าใครไหม หรือไม่รุ้จักเราเลย ,,,
จริงๆเราใจร้อนมากนะ แต่ตอนนี้ เรากลับเย็นลงขึ้น เหมือนตอนนี้เราเรียนเกี่ยวกับคนด้วยมั้ง ,, บางทีการศึกษามันก็ช่วยเรานะ
ว่าการมองคน การติดต่อคน ควรวทำอย่างไร การหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง ต่างๆ การอยู่ร่วมกัน จนทำให้เรารู้สึกว่า เออแต่ก่อนเรามองแต่มุมเรา ....
ตอนนี้ธีร์มีทุกอย่าง ,, ธีร์มีงาน ธีร์กำลังเรียนต่อ และมันกำลังจะเป็นไปในทางที่ดี ,,, แต่ก่อนเราเคยรู้สึกว่าเราเครียด คิดมาก
ที่เราไม่ได้ทำงาน หรือสอบได้คะแนนน้อยลง เราชอบคิดว่าตัวเองไม่เก่ง แต่พอเรามามองอีกที เราเหมือนคนที่ไม่เคยเจอกับความผิดหวัง
ในด้านการเรียน หรือการงาน พอเราเจอ เราเครียด แต่แปลกนะ เราไม่เคยเล่าให้ไพม์ฟังเลย เพราะว่า ทุกครั้งที่ไพม์มาหาเรา เราจะไม่เล่า
เพราะเราว่าเค้าก็เหนื่อยกับงานเค้ามาเหมือนกัน เราจะคุยกันเรื่องอื่น แต่บางครั้งเราก็หงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุใส่เค้า ,,,
(เพราะความเครียดเราสะสม เราปรึกษากับนักจิตมา) แต่มันก็ยังดีกว่าที่ไม่มีใครให้งอแงใส่ ถูกไหม ,
ตอนนี้ ธีร์รอไพม์อยู่นะ ทั้งๆที่ก็มีคนเข้ามาหานะ แต่ว่าทุกครั้ง ทุกวัน ยังคิดถึงไพม์เสมอ ,, ยังห่วง ยังรัก อยู่นะ ,,
แต่อีกใจนึงก็คิดนะว่า ,, คนที่เค้าตายไปแล้ว ก็เหมือนเราไปขุดศพ ขึ้นมาหาเรา ,,, อันนี้พี่ขุนบอกไว้ ,,
และตอนนี้ทั้งเพื่อนเค้า ก็บล็อกเรา เค้าก็บล็อกเราทุกทาง พอเราไปถามเพื่อนเค้าที่ไม่ได้บล็อกเรา เพื่อนเค้ากลับบอกว่า
ไพม์ขอร้องไว้ว่า อย่าให้ธีร์รู้เรื่องอะไร ที่เกี่ยวกับตัวเขาเลย ,,, จนวันนี้เราไม่มีโอกาสได้แก้ตัวเลย ไม่มีโอกาสได้พูด ได้กลับไปหา,, ได้เจอหน้าเขา ,,
ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน คือเราไปหาเค้า วันครบรอบ2ปี ซึ่งมันควรจะเป็นวันที่ดีวันนึง แต่สิ่งที่เราเจอ คือความเฉยชา ความที่เขาบอกว่า เค้าไม่ได้รักเราเหมือนเดิมแล้ว ความเย็นชา ความไม่พอใจ ,,
เราจำทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้หมดเลยนะ ,, ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่กทม บ้านที่ตจว ถามว่าอยากตามไปไหม ก็อยาก ,, แต่ถ้าตามไปแล้ว เรื่องมันแย่กว่าเดิมละ เราจะแย่ไหม ,, และทุกครั้งที่เราจะตามไป มักจะมีเหตุการณ์ที่สำคัญกว่า มาดักไว้เสมอ ,,
เราควรทำยังไงหรอ ,?
เราก็อยากยอมรับความจริงนะ ทุกวันนี้พยายามคิดบวกมากๆ ฟังพี่ขุน ฟังเพลงให้กำลังใจตัวเอง ฟังทอล์กโชว์ ที่เค้าให้กำลังใจ
แต่ลึกๆ เราก็ยังคิดถึงเค้าอยุ่ดี ,,,
ปล. ถ้าไพม์เจอกระทู้นี้ ,, ธีร์ยังคิดถึงเธออยู่นะ ,,
แต่ก่อนเป็นคนสำคัญที่สุด ตอนนี้คือคนที่ถูกบล็อก....ทุกทาง
เรามีเรื่องจะมาเล่า มาระบาย มาขอแนวทาง หรืออะไรก็แล้วแต่ ให้อ่าน ,,
ธีร์ เลิกกับไพม์ ,, มาสักพักละ ก็ประมาณ 2เดือนกว่าๆ ไพม์คือคนที่บอกรักเราที่สุด เราสำคัญที่สุด เราคือ ที่1 เราคือคนที่รู้เรื่องเค้าทุกอย่าง ,,,
มาตอนนี้ เราคือคนที่เค้า กลับ หนี ไปให้ไกล ที่สุด ,,
เราเป็นผู้หญิง แฟนเราก็เป็นผู้หญิง ตลอดเวลาที่เราคบกันมา..,
เราคิดว่าความที่เราเหมือนกัน มันจะทำให้เรารักกันยาว อยู่กันได้ ,, กลับไม่ใช่เลย ,,
เรารุ้จักกับเค้า มาประมาณ 2ปีกว่า ,,ถามว่ามีความสุขไหม ก็มี ถามว่ามีความทุกข์ไหม ก็มี ,,,
ไพม์เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยหวาน ไม่ค่อยหวือหวา ,,
ต่างกับเรา ที่ชอบอ้อน ชอบงอแง ชอบงอน แต่เราก็ยังรักเค้า ไม่งั้นเราคงไม่อยู่มาได้ถึง2ปี ,,
ล่าสุด ที่ทะเลาะกัน คือ เรามองต่างมุม เราสอบไม่ผ่าน เราเครียดหลายๆเรื่อง แต่เค้ากลับทำเหมือนไม่รู้ ,,
เราไปหาเค้า กอดเค้า ขอกำลังใจจากเค้า ,, ถามว่าเค้าทำเรารู้สึกดีไหม เราก็รู้สึกดี แต่ลึกๆแล้ว เรารู้สึกด้อยค่า ที่เราไม่มีอะไรเก่งเท่าเค้าเลย ,,,,
เค้าพยายามเสาะหาว่าเราเป็นอะไร ,, จนค้นโทรศัพท์ เรามองว่า ทำไมเค้าไม่ฟังจากปากเรา ,,
แต่อีกมุมนึงของเค้า คือเค้าเป็นห่วงเรามาก จนอยากรู้ว่าเพราะอะไรเราถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ ,,
จนวันนั้น เราไม่ได้คุยกันเลย อะไรที่นัดกันไว้ ก็ไม่ได้ไปเจอกัน จนวันที่7 เราไลน์ไปหาขอความช่วยเหลือ ,,
เค้ากลับบอกว่า เค้าไม่ว่าง เรื่องของเธอสิ จะเป็นไง ,, เราเลยปรี๊ดแตก ปรอทแตกมากกก
ไปหาเค้า อาละวาดทุกอย่าง เจอเค้า เค้าไม่มีท่าทีจะมากอดเราเลย ทั้งๆที่เราบอกว่า เราขอแค่กอดจริงๆนะ ถ้าเราปรอทแตก ,,,
และมันก็เป็นวันที่รักเราจบ ,,,
2เดือน ที่ผ่านมา ,, เราพยายามมองทุกอย่างให้เป็นบวก ,, เราไม่อยากยอมรับความจริง ว่า ที่ผ่านมามันคือความจริง
ความจริงที่เค้าไม่รักเราแล้ว หรือมันแค่คำพูดที่ทำร้ายเรา ให้เราจบๆไป เราพยายามคิดมาตลอด ว่าเค้าแค่โกรธ เค้าเสียใจมาก
จนวันนึงเค้าจะกลับมาหาเรา เราอยู่มาได้เพราะความหวัง ความคิดถึง ตอนนั้นที่ทะเลาะกัน เราไม่คุยกัน7วัน เราคิดว่า 7วันเราก็ยังทำได้
เค้ายังอยู่ได้ ทำไมเราจะอยุ๋ไม่ได้ แต่พอเอาเข้าจริง ,, ตัวเราเอง ที่แย่ ,, ที่อยุ่ไม่ได้ ที่จะตาย ,, เราเหมือนเสียคนที่รักเรามากๆที่สุดไป
คนที่ยอมมาหาเรา ทั้งๆที่ที่ทำงานเค้าอย่นน แต่เค้าก็ทนฝ่ารถติดมาหาเราตลอด ,,,
เรายอมรับนะ ว่าไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้ เลย ,, แรกๆที่เราเลิกกัน เราเหมือนคนแบบบ้าอะ กินข้าวไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีจิตใจ
ร้องไห้ตลอด ขึ้นรถก็ร้องไห้ เรียนก็ร้องไห้ อยู่คนเดียวก็ร้องไห้ ทำอะไรก็ร้องไห้ นอนผวา คิดถึงเค้า ,,
แต่เราผ่านมาได้ เพราะพ่อแม่ เพื่อน เพราะเรียน เพราะงาน เรามีหน้าที่ที่ต้องทำ แต่พออยุ่คนเดียว อาการร้องไห้ก็มาอีก ,,
คนเราลืมกันได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ เราอยากรู้จริงๆ
วันที่เราทะเลาะกันหนักมาก เพื่อนเค้ามารับเค้าไป เราไม่รุ้ว่าเพื่อนเค้าพูดอะไรบ้าง แต่เราโพล่งออกไปด้วยความโมโห
เราพูดไปว่า *ทำไมเวลาทะเลาะกัน เธอจะต้องเอาคนอื่นมาเกี่ยว และทำไมเวลาเรามีไรกัน ไม่ให้เค้ามาดูด้วยละ*
แต่เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไร ,, เค้ากลับปล่อยให้เพื่อนเค้าด่าเราเสียๆหายๆ .......
เราพยายามคิดนะ เราอยู่ได้ เราเก่ง และเราแกร่งพอ จริงๆนะ เราแค่เสียคนที่เค้าไม่รักเรานะ แต่สุดท้ายเราก็แพ้อะ แพ้จริงๆ
เราพยายามคิดว่า เราเหงาหรือป่าว เราไม่ได้เหงา เราคิดถึง เราอยากขอโทษ ขอโอกาส ทำไมเค้าเอา2ชม ที่เราอาลาะวาด มาตัดสินเราว่า
เราต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป ,,, หรอ ,, ตกลงไพม์รู้จักเรามากกว่าใครไหม หรือไม่รุ้จักเราเลย ,,,
จริงๆเราใจร้อนมากนะ แต่ตอนนี้ เรากลับเย็นลงขึ้น เหมือนตอนนี้เราเรียนเกี่ยวกับคนด้วยมั้ง ,, บางทีการศึกษามันก็ช่วยเรานะ
ว่าการมองคน การติดต่อคน ควรวทำอย่างไร การหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง ต่างๆ การอยู่ร่วมกัน จนทำให้เรารู้สึกว่า เออแต่ก่อนเรามองแต่มุมเรา ....
ตอนนี้ธีร์มีทุกอย่าง ,, ธีร์มีงาน ธีร์กำลังเรียนต่อ และมันกำลังจะเป็นไปในทางที่ดี ,,, แต่ก่อนเราเคยรู้สึกว่าเราเครียด คิดมาก
ที่เราไม่ได้ทำงาน หรือสอบได้คะแนนน้อยลง เราชอบคิดว่าตัวเองไม่เก่ง แต่พอเรามามองอีกที เราเหมือนคนที่ไม่เคยเจอกับความผิดหวัง
ในด้านการเรียน หรือการงาน พอเราเจอ เราเครียด แต่แปลกนะ เราไม่เคยเล่าให้ไพม์ฟังเลย เพราะว่า ทุกครั้งที่ไพม์มาหาเรา เราจะไม่เล่า
เพราะเราว่าเค้าก็เหนื่อยกับงานเค้ามาเหมือนกัน เราจะคุยกันเรื่องอื่น แต่บางครั้งเราก็หงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุใส่เค้า ,,,
(เพราะความเครียดเราสะสม เราปรึกษากับนักจิตมา) แต่มันก็ยังดีกว่าที่ไม่มีใครให้งอแงใส่ ถูกไหม ,
ตอนนี้ ธีร์รอไพม์อยู่นะ ทั้งๆที่ก็มีคนเข้ามาหานะ แต่ว่าทุกครั้ง ทุกวัน ยังคิดถึงไพม์เสมอ ,, ยังห่วง ยังรัก อยู่นะ ,,
แต่อีกใจนึงก็คิดนะว่า ,, คนที่เค้าตายไปแล้ว ก็เหมือนเราไปขุดศพ ขึ้นมาหาเรา ,,, อันนี้พี่ขุนบอกไว้ ,,
และตอนนี้ทั้งเพื่อนเค้า ก็บล็อกเรา เค้าก็บล็อกเราทุกทาง พอเราไปถามเพื่อนเค้าที่ไม่ได้บล็อกเรา เพื่อนเค้ากลับบอกว่า
ไพม์ขอร้องไว้ว่า อย่าให้ธีร์รู้เรื่องอะไร ที่เกี่ยวกับตัวเขาเลย ,,, จนวันนี้เราไม่มีโอกาสได้แก้ตัวเลย ไม่มีโอกาสได้พูด ได้กลับไปหา,, ได้เจอหน้าเขา ,,
ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน คือเราไปหาเค้า วันครบรอบ2ปี ซึ่งมันควรจะเป็นวันที่ดีวันนึง แต่สิ่งที่เราเจอ คือความเฉยชา ความที่เขาบอกว่า เค้าไม่ได้รักเราเหมือนเดิมแล้ว ความเย็นชา ความไม่พอใจ ,,
เราจำทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้หมดเลยนะ ,, ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่กทม บ้านที่ตจว ถามว่าอยากตามไปไหม ก็อยาก ,, แต่ถ้าตามไปแล้ว เรื่องมันแย่กว่าเดิมละ เราจะแย่ไหม ,, และทุกครั้งที่เราจะตามไป มักจะมีเหตุการณ์ที่สำคัญกว่า มาดักไว้เสมอ ,,
เราควรทำยังไงหรอ ,?
เราก็อยากยอมรับความจริงนะ ทุกวันนี้พยายามคิดบวกมากๆ ฟังพี่ขุน ฟังเพลงให้กำลังใจตัวเอง ฟังทอล์กโชว์ ที่เค้าให้กำลังใจ
แต่ลึกๆ เราก็ยังคิดถึงเค้าอยุ่ดี ,,,
ปล. ถ้าไพม์เจอกระทู้นี้ ,, ธีร์ยังคิดถึงเธออยู่นะ ,,