ผมเป็นนักศึกษาปริญญาโทอยู่ที่มหาลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่งครับ (จบปริญญาตรีแล้วต่อโทเลย) ครอบครัวผมก็ฐานะกลางๆ (แต่เพื่อนสมัยปริญญาตรีบางคนชอบคิดว่าบ้านผมรวย) คือสมัยมัธยมผมเรียนโรงเรียนดัง มีเพื่อนเป็นลูกคนมีฐานะเยอะ ผมเลยดูไม่รวยถ้าเทียบกับเขา แต่พอเข้ามหาลัยก็เริ่มมีเพื่อนหลายกลุ่ม เพื่อนบางคนก็มาจากต่างจังหวัดซึ่งฐานะทางบ้านเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยมากเหมือนเพื่อนสมัยมัธยม ตอนอยู่มหาลัยผมเลยเริ่มอยากจะทำตัวติดดินบ้าง เพราะที่ผ่านมายอมรับว่าเป็นคนติดหรูตลอด ต้องเดินห้าง กินข้าวร้านที่บรรยากาศดีๆ แต่พอไปไหนกับเพื่อนผมก็กินข้าวร้านข้างทางธรรมดาได้โดยที่ไม่มีปัญหาอะไร แต่เวลาอยู่คนเดียวก็มีทำตัวไฮโซบ้าง แต่ไม่ใช่กินข้าวร้านหรูทุกมื้อ ก็แล้วแต่ความเหมาะสมในแต่ละวันครับ
คือมันแล้วแต่อารมณ์ครับว่าวันไหนอยากไฮโซ วันไหนอยากโลโซ (เงินในกระเป๋าก็มีส่วน) แต่ถ้าอยากทำตัวแบบไหนก็จะเป็นแบบนั้นไปหมด อย่างเวลาไปเดินตลาดหรือเที่ยวแนวสตรีท ก็จะเริ่มตั้งแต่ใช้ของถูกๆ ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า แต่ละชิ้นราคาหลักร้อยทั้งนั้น ถอยมาจากตลาดบ้าง ร้านเสื้อผ้าถูกๆ บ้าง ก็แต่งตัวดีแหละครับเพียงแต่ว่าไม่ใช้ของแบรนด์เนม แล้วก็จะกินข้าวร้านข้างทางธรรมดา แต่พอเดินห้างหรูๆ หรือไปสถานที่สำคัญหน่อย ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ฯลฯ ก็จะเปลี่ยนไปใช้ของแบรนด์เกือบทั้งตัว (จริงๆ จะใช้ของธรรมดาก็ได้ ซึ่งตอน ม.ต้น ก็ใช้ได้ไม่มีปัญหา แต่พอ ม.ปลาย ผมเห็นเพื่อนใช้ของดีๆ กันทุกคน ซึ่งคุณพ่อก็ซื้อให้ทีหลัง ผมแค่บอกคุณพ่อว่าเห็นเพื่อนเขามีกันเลยอยากได้ โดยที่ไม่ได้รบเร้าให้คุณพ่อซื้อให้เลย) แล้วก็กินข้าวในห้างหรือร้านที่บรรยากาศดีๆ หน่อย ซึ่งบางทีอาหารอาจจะเหมือนร้านธรรมดา เพียงแต่ว่าตอนนั้นผมอยากสบายนิดหน่อย มีเรื่องเดียวที่เหมือนเดิมคือยังใช้รถสาธารณะอยู่เพราะผมไม่สามารถขับรถได้เนื่องจากภาวะทางสุขภาพ ไม่งั้นมีรถขับไปเองแล้ว
ก็ไม่ได้อยากไปอวดใครนะครับ ของแบรนด์เนมพวกนั้นส่วนใหญ่ก็เงินคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้นแหละ แต่ของถูกๆ ผมซื้อเอง ซื้อมาใช้ก็เพื่อทำตัวติดดินนี่แหละ เวลาเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดบอกว่าอิจฉาผมก็ตอบกลับไป เมิงไม่ต้องมาอิจฉา gu หรอก ของพวกนี้เงินพ่อแม่ gu ทั้งนั้น คนรวยกว่า gu มีตั้งเยอะเมิงไม่อิจฉามาอิจฉา gu ทำไม คือไม่ได้มีเจตนาจะอวดว่ามีของพวกนี้นะครับ เพียงแต่ว่าตอนเด็กๆ อายเพื่อนที่ไม่มีเหมือนเขาเท่านั้นเอง อีกสาเหตุหนึ่งที่บางคนคิดแบบนั้นก็คือ เมื่อก่อนผมไม่ค่อยโพสต์รูปเวลาใช้ชีวิตปกติ โพสต์แต่รูปเวลาที่ตัวเองดูดี ก็เลยเข้าใจผิดกัน ตอนนี้เลยอยากโพสต์รูปเวลาเดินตลาดหรือกินข้าวร้านข้างทางดูมั่ง
สรุปคือ ผมเป็นคนฐานะกลางๆ ที่ครอบครัว support เรื่องการเงินและสถานภาพทางสังคมในระดับหนี่ง สามารถทำตัวเหมือนคนมีเงินได้เป็นบางครั้ง แต่คนชอบคิดว่าผมเป็นลูกคนมีเงินเพราะเห็นแต่ภาพตอนผมทำตัวหรู ไม่ค่อยมีใครจำเวลาผมทำตัวติดดิน ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากให้ใครมองว่าบ้านผมรวยหรอกครับ แล้วผมควรจะทำยังไงไม่ให้คนอื่นมองแบบนั้น
เป็นคนฐานะกลางๆ บางทีก็อยากทำตัวติดดิน บางทีก็อยากหรู แต่บางคนคิดว่าบ้านเรารวย
คือมันแล้วแต่อารมณ์ครับว่าวันไหนอยากไฮโซ วันไหนอยากโลโซ (เงินในกระเป๋าก็มีส่วน) แต่ถ้าอยากทำตัวแบบไหนก็จะเป็นแบบนั้นไปหมด อย่างเวลาไปเดินตลาดหรือเที่ยวแนวสตรีท ก็จะเริ่มตั้งแต่ใช้ของถูกๆ ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า แต่ละชิ้นราคาหลักร้อยทั้งนั้น ถอยมาจากตลาดบ้าง ร้านเสื้อผ้าถูกๆ บ้าง ก็แต่งตัวดีแหละครับเพียงแต่ว่าไม่ใช้ของแบรนด์เนม แล้วก็จะกินข้าวร้านข้างทางธรรมดา แต่พอเดินห้างหรูๆ หรือไปสถานที่สำคัญหน่อย ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ฯลฯ ก็จะเปลี่ยนไปใช้ของแบรนด์เกือบทั้งตัว (จริงๆ จะใช้ของธรรมดาก็ได้ ซึ่งตอน ม.ต้น ก็ใช้ได้ไม่มีปัญหา แต่พอ ม.ปลาย ผมเห็นเพื่อนใช้ของดีๆ กันทุกคน ซึ่งคุณพ่อก็ซื้อให้ทีหลัง ผมแค่บอกคุณพ่อว่าเห็นเพื่อนเขามีกันเลยอยากได้ โดยที่ไม่ได้รบเร้าให้คุณพ่อซื้อให้เลย) แล้วก็กินข้าวในห้างหรือร้านที่บรรยากาศดีๆ หน่อย ซึ่งบางทีอาหารอาจจะเหมือนร้านธรรมดา เพียงแต่ว่าตอนนั้นผมอยากสบายนิดหน่อย มีเรื่องเดียวที่เหมือนเดิมคือยังใช้รถสาธารณะอยู่เพราะผมไม่สามารถขับรถได้เนื่องจากภาวะทางสุขภาพ ไม่งั้นมีรถขับไปเองแล้ว
ก็ไม่ได้อยากไปอวดใครนะครับ ของแบรนด์เนมพวกนั้นส่วนใหญ่ก็เงินคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้นแหละ แต่ของถูกๆ ผมซื้อเอง ซื้อมาใช้ก็เพื่อทำตัวติดดินนี่แหละ เวลาเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดบอกว่าอิจฉาผมก็ตอบกลับไป เมิงไม่ต้องมาอิจฉา gu หรอก ของพวกนี้เงินพ่อแม่ gu ทั้งนั้น คนรวยกว่า gu มีตั้งเยอะเมิงไม่อิจฉามาอิจฉา gu ทำไม คือไม่ได้มีเจตนาจะอวดว่ามีของพวกนี้นะครับ เพียงแต่ว่าตอนเด็กๆ อายเพื่อนที่ไม่มีเหมือนเขาเท่านั้นเอง อีกสาเหตุหนึ่งที่บางคนคิดแบบนั้นก็คือ เมื่อก่อนผมไม่ค่อยโพสต์รูปเวลาใช้ชีวิตปกติ โพสต์แต่รูปเวลาที่ตัวเองดูดี ก็เลยเข้าใจผิดกัน ตอนนี้เลยอยากโพสต์รูปเวลาเดินตลาดหรือกินข้าวร้านข้างทางดูมั่ง
สรุปคือ ผมเป็นคนฐานะกลางๆ ที่ครอบครัว support เรื่องการเงินและสถานภาพทางสังคมในระดับหนี่ง สามารถทำตัวเหมือนคนมีเงินได้เป็นบางครั้ง แต่คนชอบคิดว่าผมเป็นลูกคนมีเงินเพราะเห็นแต่ภาพตอนผมทำตัวหรู ไม่ค่อยมีใครจำเวลาผมทำตัวติดดิน ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากให้ใครมองว่าบ้านผมรวยหรอกครับ แล้วผมควรจะทำยังไงไม่ให้คนอื่นมองแบบนั้น