ต้นทุนชีวิตไม่เท่ากันมันผิดต้องแต่เกิดแล้ว

ผมตกงานครับลูกก็จะคลอดเงินเก็บก็ยังไม่มีผมหาเช้ากินค่ำครับจะเก็บเงินลงทุนขายของก็อยากเหลือเกินเพราะไหนจะกินไหนจะค่าเช่าห้องค่ารถแค่นี้ก็หมดแล้วครับเดือนๆหนึ่งแล้วต่อไปนี้จะทำไงล่ะงานก็ตกจะไปหางานทำใม่ก็จะปีใม่แล้วไม่มีที่ไหนรับชีวิตมีแย่ไปกว่านี้ไหมแต่ก็ต้องสู้เพราะครอบครัวลูกที่ไก้ลครอดไม่มีใครช่วยเราได้หลอกครับเพราะเราไม่มียางเขาไม่กี่วันก็จะเข้าปีใม่แล้วผมหวังว่าจะมีแต่สิ่งดีๆเข้ามาทำไห้ครอบครัวผมดีขึ้นจะหวังหวยหวังโชคก็ลมๆแร้งๆผมท้อมากเลยครับรู้สึกว่าตัวเองแย่ที่เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีไม่ได้ต้องพาเขามาลำบากหย่าว่าผมนะผมแค่มาระบายผมไม่รู้จะคุยให้ใครฟังในใจมีแต่ความเคียดน้อยใจในโลก